Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Γράφω για τον τόπο και είναι σαν να ακουμπώ δέρμα, όχι χαρτί. Κάπου ανάμεσα στις λέξεις ανοίγει μια παλιά γραμμή, όχι για να αιμορραγήσει, μα για να θυμηθεί πως κάποτε πόνεσε.

Υπάρχουν κείμενα που τα γράφεις για να τα τελειώσεις. Κι όμως αυτά επιμένουν, σαν νερό που βρίσκει ρωγμή και ξαναγυρίζει στο ίδιο σημείο. Ο τόπος δεν δέχεται τελείες, μόνο επιστροφές.

Είμαστε μικροί, όχι σε μέγεθος, αλλά σε σιγουριά. Κουβαλάμε αιώνες σαν σκιές κολλημένες πίσω από το βλέμμα. Κι έτσι το εγώ φουσκώνει, όχι σαν περηφάνια, αλλά σαν σωσίβιο. Αμυνόμαστε για να υπάρξουμε και μέσα στην άμυνα ξεχνάμε πώς να μοιραζόμαστε την αγάπη.

Φεύγεις, λες. Ανοίγεις δρόμους, θάλασσες, οθόνες. Ο κόσμος απλώνεται μπροστά σου σαν υπόσχεση. Κι όμως, μια αόρατη έλξη σε τραβά πίσω, όχι με δύναμη, αλλά με επιμονή. Σαν μια φωνή που δεν ακούγεται, μόνο σε ξέρει.

Κλείνεις τα μάτια για να φύγεις. Τα ανοίγεις και είσαι ήδη εδώ.

Γιατί ο τόπος δεν είναι σημείο στον χάρτη. Είναι αυτό που λες «το είδα με τα μάτια μου» και δεν χρειάζεται απόδειξη. Ο πόνος εδώ δεν προβάλλεται. Καίει.

Στο γυαλί οι καταστροφές περνούν. Εδώ ριζώνουν. Γίνονται ιστορίες που δεν ειπώθηκαν σωστά, γίνονται σιωπές που μεγάλωσαν.

Και ο τόπος γίνεται κάτι σαν δεύτερο σώμα. Σε κουβαλά και τον κουβαλάς. Γίνεται γεύση που δεν διάλεξες, γίνεται προσμονή που δεν ξέρεις αν είναι άφιξη ή φυγή, γίνεται μια κατάρα που μοιάζει επικίνδυνα με αγάπη.

Εσύ λες Πράγα. Λες Αθήνα. Λες Ιθάκη, σαν να υπόσχεσαι επιστροφή. Κι εγώ λέω Κέρκυρα. Και μέσα στη λέξη ακούγεται κάτι σαν κύμα που δεν ησυχάζει ποτέ.

Πολιτείες γεμάτες ιστορίες, παλιές σαν τη σκόνη που δεν φεύγει και νέες σαν ένα γέλιο που δεν πρόλαβε να γίνει ανάμνηση. Και μέσα σε όλες, οι ίδιες μορφές, μάνες με μάτια φωτιάς, να κρατούν ή να αφήνουν, χωρίς να ξέρουν ποιο από τα δύο πονά περισσότερο.

Κι εσύ, πολιτεία, που φύλαξες τη θλίψη μου στον πάτο της θάλασσάς σου, σε κοίταξα κάποτε με μια καθαρότητα σκληρή. Σε καταράστηκα. Να γεμίσεις από εκείνους που δεν ανήκουν, να βαραίνουν οι δρόμοι σου από βήματα χωρίς κατεύθυνση, να γεμίσουν τα σπίτια σου με ζωές που δεν βρήκαν δικαιοσύνη.

Όχι για να τιμωρηθείς, αλλά για να μάθεις. Μήπως μια μέρα, όταν ένα παιδί φτάσει ξανά στην πέτρα σου, βρεθεί μια ρωγμή στο χρόνο και μέσα απ’ αυτήν του δείξεις τον δρόμο. Όχι για κάπου αλλού. Για το σπίτι.

Γιατί ο τόπος δεν ξεχνά. Δεν συγχωρεί. Δεν φεύγει. Μένει. Σε περιμένει.

Και ο πόνος εδώ είναι ζεστός.

Η φωτογραφία είναι του Βλάσση Τσώνου