Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

12-2-2023

"δε πουγιεται" VI

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κάθε τέτοια μέρα κάγχαζε. Αυτοσαρκαζόντανε. Το άκρον άωτον του χιούμορ. Τόχε μέσα του.

- Χρόνια μας πολλά.

- Ποιός γιορτάζει;

- Όλοι εμείς οι άσωτοι. Εσύ δεν είσαι άσωτος; Χα, χα, χα…

- Χα, χα, χα… Χρόνια μας πολλά λοιπόν. Κερνάς;

- Με όλη μου τη χαρά. Κάτσε.

- Φίλε μου καλέ…

Κερνούσε κάθε τέτοια μέρα. Πάντα κερνούσε. Ακόμα κι όταν ο πόνος του τραβούσε το λιπόσαρκο μούτρο του. Ακόμα κι όταν τα δάχτυλά του έπλεκαν τα χαρτάκια του πακέτου σε μια μακριά φυσαρμόνικα, να ξεχνάει το πόνο.

Αδικημένος από τη φύση. Αδικημένος από τη ζωή. Κορμί - κουφάρι τόλεε - ταλαιπωρημένο. Δε τόβαζε κάτου. Άπειρες φορές εγνώρισε το λεπίδι του χειρούργου. Δε παραπονιόντανε. Γιατί να παραπονεθεί; Έδινε, ό,τι μπόρουνε να δώκει στσου άλλους. Επί σκοπού. Έπαιρνε το ύστερο τση χαράς από τη χαρά τους. Κάτι ήτανε κι αυτό.

Τα μιτσά με τα καρναβαλικά τους εξατρεχόντανε στο Λιστόν. Ερίχτανε το χαρτοπόλεμο. Επαίζανε με τα πλαστικά σπαθιά τους. Τώρα είχανε και σπρέι με αφρό.

- Άντε στην υγειά σου.

- Αμήν και πότε.

- Σε ντύνανε μιτσόνε;

- Μία φορά η κυρ’ Αλίκη.

- Στο μπαλ ντ’ ανφάν σε πήγε;

- Εκείνη τη φορά που μ’ έντυσε κάου μπόι. Είχα και πιστόλι και βάρουνα καψούγια. Το διάολο τέσσερα έκανα.

- Εβγήκες και με γκρουπ;

- Με το σκογειό. Είχαμε ντυθεί απάχηδες. Μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και μια ζώνη κόκκινη. Ο καθένας είχε κάμει το μουζέτο του. Ωραία χρόνια. Είμαστε μπροστά από τ’ άρμα του καρνάβαλου. Φρουρά!

- Φέτος θα κάμουνε παρέλαση;

- Δεν άκουσα να κάνουν’ άρματα. Δεν ηξέρω.

- Τότες τ’ άρματα τα κάνανε στου Ασπιώτη. Και το ποιος θε νάκανε το καρνάβαλο το κρατούσανε μυστικό.

- Άλλες εποχές, άλλα χρόνια. Τότες συναγωνιζόντανε οι συλλόγοι ποιος θα κάμει το καλύτερο άρμα. Η Περιηγητική, ο Ορειβατικός, οι Προσκόποι, οι Καστελλάνοι εκάνανε το καράβι, τα γκρουπ τόνα καλύτερο απ’ τ’ άλλο, τα σκογειά, οι μουσικές, ο Σαρλώ, εκάναν’ άρματα η Χλωρίνη, τα μακαρόνια Μίσκο, έβγαινε ο Χοντρός κι ο Λιγνός, οι μάσκαρες ρομπαβέκια, ερίχτανε σοκολάτες, κομφετί, αβγά κέρινα, εβγαίνανε άμαξες… Άλλα χρόνια.

- Ασωτίες.

- Όλ’ αλλάξανε. Εμπήκε η πολιτική σάτυρα, αντισκώσαμε το Ρίο ντε Τζανέϊρο, εσχάτως εθυμηθήκαμε τη Μπέλλα Βενέτσια. Βγαίνεις καρνάβαλος και χωρίς μάσκα. Σου βάφουνε το μούτρο και πρέπει να φαίνεται η βαφή. Εξεχάσαμε το φούμο και το τσόκολο. Όλα τα ξεχάσαμε. Μέχρι και τη σιόρα μάσκαρα.

- Όχι κι όλα… Τα μιτσά το ίδιο τρέχουνε. Εντάξει, ντύνονται σπάιντερμαν και σούπερμαν κι όχι πιερότοι και κολομπίνες. Αλλά από μέσα τα ίδια παιδιά είναι. Οι αγάπες μου…

- Καλά λες. Κοίταξέ τα… Αμπώνουνε τη ζωή να τσου κάμει χώρο. Έρχονται και μας εσπρώχνουνε στη μπάντα. Τόπο στα νιάτα. Θα πιούμε άλλο ένα;

- Αμέ… Στην υγειά του Ασώτου…