ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για μια ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ!

Για ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ!!!

ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ στις 10.30πμ την 1η ΜΑΗ (στεφάνι στην Αθήνα στις 9.45π.μ.)

Κάθε Πρωτομαγιά από το 1886 ως σήμερα, δηλαδή, εδώ και 139 χρόνια, αποτελεί ορόσημο και σύμβολο για τους/τις εργαζόμενους/ες όλου του κόσμου! Οι εργατικοί αγώνες έχουν αναδείξει τις πραγματικές ανάγκες των εργατών, αλλά και τις αιτίες που προκαλούν τις στερήσεις και τα προβλήματα στη ζωή μας. Οι εργάτες/τριες στο Σικάγο το 1886 βροντοφώναξαν τα τρία οκτώ (3*8=24), 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος. Παράλληλα, αποκάλυψαν ότι οι εκμεταλλευτές, οι καπιτα-ληστές, φταίνε για τα δεινά των εργαζόμενων και της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Κάθε Πρωτομαγιά τιμάμε τους νεκρούς στο Σικάγο, την Πρωτομαγιά του 1924, τον Μάη του 1936, τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής το 1944. Αγωνιζόμαστε για τα δίκαια εργατικά και λαϊκά αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία και δικαιώματα, για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, για το σχολείο των όλων, των ίσων των διαφορετικών, που θα μορφώνει ολόπλευρα και δεν θα εξοντώνει, χωρίς ταξικούς φραγμούς κι αξιολογήσεις.

Πρωτομαγιά του 2025 και οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο όχι μόνο εργάζονται ακόμη 40 ώρες την εβδομάδα, αλλά κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Ο καθημερινός τους μόχθος λεηλατείται και μετατρέπεται σε αιματηρά πλεονάσματα, για τα οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός περηφανεύεται, αποκρύπτοντας την τεράστια φοροληστεία, την απόσυρση του κράτους από την παροχή δημόσιων αγαθών (παιδεία, υγεία, ρεύμα, συγκοινωνίες και νερό κλπ) και τη λεηλασία των εργασιακών δικαιωμάτων. Σε αυτήν τη συνθήκη, όπου η ζωή των εργαζομένων απαξιώνεται πλήρως, δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα κατέχει μια από τις χειρότερες θέσεις – αν όχι τη χειρότερη- στην Ευρώπη σε εργατικά ατυχήματα, με δεκάδες νεκρούς κάθε χρόνο στους χώρους δουλειάς – 146 μόνο το 2024 – σε οικοδομές, εργοτάξια, αποθήκες, εργοστάσια, στον δρόμο και στην «πρώτη γραμμή» της επισφαλούς εργασίας. Κατά μέσο όρο, δηλαδή, ένας εργαζόμενος κάθε εργάσιμη μέρα χάνει τη ζωή του. Στην Ε.Ε. οι θάνατοι αγγίζουν τις 3.000 ετησίως, αποδεικνύοντας ότι το αίμα των εργατών είναι το "κόστος" της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας. Και με θράσος, ο πρωθυπουργός υπόσχεται “ανακούφιση” με επιδόματα συνολικού ύψους μισού δισεκατομμυρίου, την ίδια στιγμή που το υπόλοιπο πλεόνασμα (11 δις) θα το χαρίσει στους τραπεζίτες που μας παίρνουν τα σπίτια, στους επενδυτές που σκοτώνουν τα παιδιά μας και στους επιχειρηματίες που κάνουν real estate, “πράσινη ανάπτυξη, ψηφιακό εκσυγχρονισμό και αναβάθμιση” πάνω στους κατεστραμμένους κάμπους και τα δάση, και τις διαλυμένες δημόσιες δομές.

Από την άλλη πλευρά, η σφαγή στη Γάζα μετατρέπεται σε γενοκτονία, ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτουργεί ως “δοκιμαστικό πεδίο” για μια ενδεχόμενη παγκόσμια στρατιωτική σύγκρουση, η οποία προς το παρόν εκφράζεται μέσα από έναν “εμπορικό πόλεμο”. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθετεί την “οικονομία πολέμου” ύψους 800 δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς και το σχέδιο ReArm Europe, που προβλέπει τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών με ταυτόχρονες ρήτρες που επιβάλλουν μείωση του κοινωνικού κράτους κατά 50%! Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συμμετέχει ενεργά σε αυτή την εξοπλιστική κούρσα, με ένα πρόγραμμα 28 δισ. ευρώ για τα επόμενα δώδεκα χρόνια, την ίδια ώρα που οι μισθοί των εργαζομένων έχουν μειωθεί κατά 25% από το 2010, βασικά αγαθά έχουν γίνει απλησίαστα λόγω της

ακρίβειας, το κόστος στέγασης και ενέργειας καταναλώνει το μισό από το εισόδημα, και το ωράριο εργασίας είναι ασταθές και εξαντλητικό.

Ταυτόχρονα, οι μεγάλες επιχειρήσεις αποκομίζουν ιστορικά υψηλά κέρδη, ενώ σε συνεργασία με την πολιτική τους εκπροσώπηση επιχειρούν την ανατροπή όλων των κατακτήσεων που κερδήθηκαν με αγώνες πάνω από έναν αιώνα. Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. εκφράζει με τον πιο επιθετικό τρόπο αυτήν την πολιτική, που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια, σε όλη τη μνημονιακή και μεταμνημονιακή εποχή, με την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, τη μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε εμπόρευμα και την εκμετάλλευση κάθε πτυχής της ανθρώπινης ύπαρξης.

Στον χώρο της εκπαίδευσης, η κυβέρνηση προχωρά με άνευ προηγουμένου αυταρχισμό: διώξεις, απειλές απολύσεων και εργαλείο την αξιολόγηση. Υπονομεύεται ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του σχολείου, με περικοπές πόρων, συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων. Ταυτόχρονα, παραχωρούνται τμήματα της εκπαίδευσης σε ιδιώτες (π.χ. Ωνάσειο, “Ακαδημίες”, ιδιωτικά ΑΕΙ, διεθνές απολυτήριο – ΙΒ), ενώ τα σχολεία μετατρέπονται σε ατελείωτα εξεταστικά κέντρα με στόχο την απογοήτευση και την απομάκρυνση των μαθητών. Παράλληλα, επιχειρείται η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και η πλήρης υποταγή των εκπαιδευτικών, μετατρέποντάς τους από δασκάλους των παιδιών του λαού σε πειθήνια όργανα της εξουσίας, που θα επωμίζονται τις ευθύνες για τα προβλήματα της εκπαίδευσης, απαλλάσσοντας τούς πολιτικά υπεύθυνους.

Το έγκλημα στα Τέμπη και η απόπειρα συγκάλυψής του αποτέλεσαν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της λαϊκής αγανάκτησης. Η μαζική οργή για τη δολοφονία 57 κυρίως νέων ανθρώπων, για τη φτώχεια, την ακρίβεια και όσα μας βασανίζουν, εκφράστηκε δυναμικά. Οι τεράστιες κινητοποιήσεις και η μεγαλειώδης απεργία της 28ης Φεβρουαρίου προκάλεσαν βαθύ ρήγμα στην κυβερνητική πολιτική και έφεραν τον λαό στο προσκήνιο. Οι εγκληματικές πολιτικές και η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχουν πλέον χάσει κάθε νομιμοποίηση. Στην απεργία της Πρωτομαγιάς διατρανώνουμε εκ νέου ότι δεν είμαστε αναλώσιμοι – διεκδικούμε το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια. Δεν θα επιτρέψουμε να χάνονται τα παιδιά μας, ούτε στα τρένα, ούτε στους χώρους εργασίας, ούτε στα πεδία των πολέμων.

Με ανυποχώρητους, ανατρεπτικούς και αποφασιστικούς αγώνες, οφείλουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, αντιστεκόμενοι στον κρατικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό της ήττας και της υποταγής! Από το Σικάγο του 1886 έως τον Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, οι εργαζόμενοι γράφουμε ιστορία με εξεγέρσεις, απεργίες και αγώνες που ούτε η κρατική ούτε η εργοδοτική καταστολή μπορεί να καταπνίξει, με οποιουσδήποτε νόμους τύπου Γεωργιάδη, Χατζηδάκη ή Αχτσιόγλου, ούτε με πειθαρχικές διώξεις κατά εκατοντάδων εκπαιδευτικών που παλεύουν για δημόσια εκπαίδευση. Η ελπίδα των εργαζομένων βρίσκεται στα δικά μας χέρια, μέσα από τον αταλάντευτο αγώνα για τη διεκδίκηση των σύγχρονων αναγκών και δικαιωμάτων μας. Έναν αγώνα που στρέφεται ενάντια στην Κυβέρνηση και σε κάθε διαχειριστή αυτής της πολιτικής, στο Κεφάλαιο, αλλά και στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. που σπέρνουν θάνατο και φτώχεια. Για να αλλάξουμε ριζικά τη ζωή μας, για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, πολέμους και οικολογική καταστροφή.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ για ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΓΑΘΑ!!!

• 1200 € καθαρά ο μισθός του νεοδιόριστου και αντίστοιχες αυξήσεις σε όλα τα ΜΚ και επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού. Γνήσιες ΣΣΕ εφ΄όλης της ύλης.
• Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Τιμωρία των ενόχων κι όσων συγκάλυψαν.
• Όλα τα κοινά και κοινωνικά αγαθά να είναι αποκλειστικά δημόσια. Να φύγει η Hellenic train, χωρίς αποζημίωση.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και κατάργηση όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών/τριών με βάση τη χρονιά του πτυχίου και την προϋπηρεσία.
• Να καταργηθεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο της αξιολόγησης. Να σταματήσει τώρα κάθε διαδικασία αξιολόγησης. Αυτοδίκαιη μονιμοποίηση όλων των νεοδιόριστων.
• Να σταματήσουν οι διώξεις και τα πειθαρχικά! Η πολιτική πυγμής και αυταρχισμού δεν θα περάσει! Κάτω τα χέρια από τα σωματεία και τους εκπαιδευτικούς!
• Όχι στα Ωνάσεια, ΔΑ-ΙΒ και επαγγελματικές ακαδημίες. Έξω από τα σχολεία οι ιδιώτες.
• Ανατροπή της δολοφονικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ και κάθε επίδοξου διαχειριστή.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη! Να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Καμία εμπλοκή σε πόλεμο και στον πολεμικό επανεξοπλισμό της Ευρώπης. Ναι στη φιλία των λαών!

Ως Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.-Π.Ε. την 1η Μάη του 2025 στις 9:45 π.μ. στην πλατεία Κοτζιά, τιμούμε τον πρώτο νεκρό της Πρωτομαγιάς στη χώρα, τον συνδικαλιστή κομμουνιστή εργάτη Σωτήρη Παρασκευαΐδη που τραυματίστηκε θανάσιμα από ξιφολόγχη το 1924 σε αυτό το σημείο από τον στρατό. Δίνουμε στην μνήμη του και στη μνήμη όλων εκείνων που θυσιάστηκαν για μια καλύτερη ζωή, μήνυμα και όρκο για συνέχιση των αδιαμεσολάβητων και ανεξάρτητων ταξικών αγώνων! Ανυποχώρητοι αγώνες σε όλη την κοινωνία και την εκπαίδευση για τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, για ψωμί, δουλειά, ειρήνη, δικαιώματα, δικαιοσύνη κι ελευθερία! Μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο!