Το σχόλιο της Δευτέρας: “ΑΝΤΗΣΤΑΣΙ”

της Κατερίνας Ιωαννίδου,  Από selidodeiktis

Θα την ξαναπώ την ιστορία τάξης μου, αν και την είπα πολλές φορές αυτές τις ημέρες και ίσως να έχει ήδη διαβαστεί από πολλές και πολλούς. Αλλά θα την ξαναπώ. Γιατί η τάξη μου (όχι μόνο η σχολική) φτιάχνει πολλές όμορφες ιστορίες καθημερινά και της το οφείλω να μη περιοριστούν στους τέσσερις τοίχους της μικρής μας αίθουσας. Της οφείλω να φτάσουνε στα αυτιά και στα μάτια πολλών. Έτσι πρέπει να γίνεται με τις όμορφες ιστορίες, να τις αφήνουμε να ταξιδεύουν μακριά και να εμπνέουν.

Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου 2025. Έχουμε μάθει και γράφουμε την ημερομηνία στο τετράδιο της ορθογραφίας χωρίς να κουραζόμαστε ούτε λίγο! «Ονομάζομαι Μολύβιος και όλο παίζω.». Περιμένω να με ενημερώσουν ότι ολοκλήρωσαν τον έλεγχό τους, για να την ελέγξουμε και μαζί. Ξέρω, βέβαια, ότι στην πραγματικότητα περιμένω να τελειώσουν τα σχέδια και τα μηνύματα που μου γράφουν μέχρι να πλημμυρίσει η μακρόστενη σελίδα. Γιατί άλλωστε ο Μολύβιος ελάχιστη σχέση έχει με τις ανησυχίες και τις ανάγκες τους. Τον δίνω πάντα αυτόν τον χρόνο, γιατί από τα μηνύματα αυτά καταλαβαίνω καλύτερα πώς προχωράμε στον μακρύ δρόμο της κατάκτησης της πρώτης γραφής. «Αντήστασι στον χρυσό θάνατο». Το διάβασε σε μια από τις φωτογραφίες που είδαμε χθες, όταν μιλούσαμε για τον Κάκαβο. Εφόσον η ενότητα ονομάζεται «Ο τόπος που ζω», δε γίνεται να μη συζητήσουμε για τον Κάκαβο, για την εξόρυξη, για την καταστροφή της φύσης στον βωμό του κέρδους. Όταν πάλι ακούγεται στη συζήτηση, «Μα καλά, πώς τους αφήσανε; Εγώ θα πάω να τους διώξω!», δε γίνεται να μη συζητήσουμε ότι δεν τους αφήσανε όλες και όλοι, κάποιες/-οι αγωνίστηκαν κι ακόμα αγωνίζονται απέναντι στην καταστροφή. Και φυσικά είδαμε φωτογραφίες από τους αγώνες των κατοίκων. Κάπου ανάμεσα σε αυτές, ήταν κι ένα πανό που έγραφε αυτό το σύνθημα. Έγραψε το «ντ» χωρίς να το έχουμε ακόμα διδαχθεί, έχει καταλάβει τι θα πει «ενεργός πολίτης» χωρίς να ανεβάσω κανένα ανούσιο σχέδιο δράσης σε καμία πλατφόρμα.

Ετοιμαζόμαστε για διάλειμμα. Ένα τάπερ πέφτει, όλο το φαγητό χύνεται στο πάτωμα, όλα τα κεφάλια γυρίζουν να δουν τι έγινε. Το σηκώνω και το ακουμπώ άδειο στο θρανίο. «Σου δίνω την αλληλεγγύη μου και το μισό μου τοστ». Όλα τα παιδιά έδωσαν από το φαγητό τους, αν και πριν συζητούσαν πόσο λαχταράνε τα καλούδια τους. Έδωσαν και από μια αγκαλιά. Αναρωτιέμαι. Ποιος επιθεωρητής και ποια κλίμακα μπορεί να μετρήσει το «παιδαγωγικό κλίμα» σε αυτήν την τάξη, αν δεν αναπνεύσει το οξυγόνο της;

Τρίτη ώρα, Μαθηματικά, 11:10. Στην πόρτα της τάξης μας ένστολος αστυνομικός. «Κυρία, ποιος έκλεψε και ήρθε η αστυνομία;». Είναι από τις στιγμές που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε μέρα το μάθημα αρχίζει από Α. Ψηλά το κεφάλι κι ένα ζεστό χαμόγελο στο πρόσωπο. «Η κυρία δεν είναι κλέφτρα. Η αστυνομία ήρθε, γιατί η κυρία είναι απεργός -το ξέρετε αυτό- και θέλουν να την τρομάξουν και να σταματήσει την απεργία». «Σιγά μην τρομάξεις! Αφού εσύ μας έχεις πει ότι δεν τα παρατάμε ποτέ!». Πήγα να βουρκώσω, αλλά με πίεσα να συνεχίσω να χαμογελάω ζεστά. Αντήστασι – Αγώνας – Αξιοπρέπεια. Μαθηματικά δεν κάναμε άλλα. Έπρεπε να θυμίσω στη Μ. που μου είπε πως φοβάται την αστυνομία, ότι είναι με την ομάδα της και δεν θα αφήσουμε ποτέ να πάθει κανένα κακό. Έπρεπε να της κάνουμε και μια «επείγουσα αγκαλιά», όπως εμείς τις λέμε στην τάξη μας. Ήταν άραγε τόσο «επείγουσα» και η παράδοση αυτού του κατά τα άλλα «εμπιστευτικού» φακέλου, που έπρεπε να γίνει μπροστά σε αυτά τα μάτια;

Και η ιστορία αυτή ταξίδεψε πέρα από την αίθουσα της τάξης μας και έλαβα εκατοντάδες μηνύματα, σαν αυτά που μου γράφουν τα σπουδαία μου «πρωτόνια» στα τετράδια ορθογραφίας. «Είμαστε μαζί σου», «Θα νικήσουμε», «Μου θύμισες την τάξη μου», «Δύναμη», «Ούτε βήμα πίσω», «Να είμαστε πολλοί και να είμαστε μαζί και θα αντέξουμε!!!», «Μας φοβούνται που ανοίγουμε μυαλά για να ανοίξουν τα φτερά τους». Ο πρώτος μου μαθητής, ολόκληρο παλικάρι πια, μου έστειλε ηχογραφημένο μήνυμα στο οποίο μου τραγουδάει «είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».

Αυτές είμαστε, αυτοί είμαστε. Κι αν μας φοβάστε, καλά κάνετε! Και είμαστε παντού, σε κάθε γωνιά της χώρας. Και δε σταματάμε. Κάνετε τα πάντα για να σταματήσουμε. Μας έχετε απαξιωμένες/-ους, κακοπληρωμένες/-ους, μας έχετε κάνει λάστιχο, κάνατε τους Συλλόγους Διδασκόντων/-ουσών διακοσμητικά στοιχεία, μας βομβαρδίζετε με πλατφόρμες, γραφειοκρατία, εγκυκλίους, ανούσια προγράμματα, κούφιες επιμορφώσεις, κενές δράσεις. Κι εμείς ακόμα διδάσκουμε, όπως ξέρουμε. Παρά τα πειθαρχικά που μας στέλνετε όταν μιλάμε στα παιδιά και την κοινωνία για την ειρήνη, για τα μορφωτικά τους δικαιώματα, για το δικαίωμα στην απεργία.

Δε θα μας σταματήσετε. Και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί θα κάνουμε ΑΝΤΗΣΤΑΣΙ απέναντι στις πολιτικές κυβέρνησης και ΥΠΑΙΘΑ που μόνο στόχο έχουν τη διάλυση του δημόσιου σχολείου, την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή του, την κατηγοριοποίηση μαθητών/-τριών, εκπαιδευτικών και σχολείων, τη διάχυση μιας κουλτούρας ανταγωνισμού, «αριστείας» και υποταγής.

Όσο κι αν λυσσάτε να μας αφήσετε χωρίς οξυγόνο, εμείς θα το βρίσκουμε στην τάξη μας και τους αγώνες της.