«Ελεύθεροι» να μιλούν οι εκπαιδευτικοί με … άδεια Διευθυντή! - Σώπα μη μιλάς! (ΒΙΝΤΕΟ)

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

«Οι εκπαιδευτικοί πράγματι μπορούν να μιλούν αλλά πρέπει να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του διευθυντή του σχολείου και του συλλόγου διδασκόντων.

.. Όταν μιλάει κάποιος εκπαιδευτικός στο κοινό πρέπει να υπάρχει αυτή η άδεια. Αυτή είναι η διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται…

Οι εκπαιδευτικοί μας, λοιπόν, οφείλουν και σε αυτό να συμμορφώνονται. Εάν διαπιστωθεί ότι δεν συμμορφώνονται, θα υπάρχουν άλλες αποφάσεις.»

Στο στόχαστρο η ελεύθερη έκφραση και η πολιτική – συνδικαλιστική δράση

Αυτή την τοποθέτηση έκανε την Παρασκευή 14-2-2025 στη Βουλή η υφυπουργός Παιδείας Ζέττα Μακρή, κατά τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης.

Χωρίς περίτεχνες εκφράσεις και με την πιο άγαρμπη διατύπωση η υφυπουργός Παιδείας διατυπώνει το κυβερνητικό δόγμα που εφαρμόζεται για τον περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης και της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης. Ποτέ άλλοτε το φαινόμενο της ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης, ο περιορισμός του δικαιώματος της απεργίας, ακόμα και η απαγόρευση της έκφρασης άποψης δεν είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις, όσο στις μέρες μας. Στην περίοδο που διανύουμε η πολιτική του ΟΟΣΑ και τη ΕΕ που εφαρμόζεται και από τη σημερινή κυβέρνηση αλλάζει το DNA και διαλύει το δημόσιο σχολείο, γι’ αυτό και πρέπει να ανατραπεί. Με δίπολο την αξιολόγηση/ νέο επιθεωρητισμό και τις διώξεις θέλουν να νομιμοποιήσουν το διχασμό, τη χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση ακόμα και την απόλυση. Η αξιολόγησή τους δεν είναι γραβάτα, είναι θηλιά!

Τo φαινόμενo μαζικών ή μεμονωμένων διώξεων εκπαιδευτικών «διότι δεν συνεμορφώθησαν προς τα υποδείξεις» ή για διατύπωση άποψης και κυρίως για πολιτική και συνδικαλιστική δράση δεν είναι καινούργιο. Οι διώξεις,  αυταρχισμός και η βία είναι δομικό στοιχείο αυτού του παρακμασμένου συστήματος που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι διαχρονικό στοιχείο της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων. Ωστόσο, τελευταία έχει πάρει πρωτόγνωρες διαστάσεις  για την περίοδο της μεταπολίτευσης.  Σε αυτή την κατεύθυνση εντείνονται οι διαδικασίες και οι μηχανισμοί ελέγχου ακόμα και της προσωπικής ζωής. Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης με το δίπολο διώξεις – αυταρχισμός και «αξιολόγηση» θέλει τους εκπαιδευτικούς άβουλους και μοιραίους», «yes men», υπαλλήλους που ευθυγραμμίζονται και υποτάσσονται στη γενικότερη εκπαιδευτική πολιτική διαμορφώνοντας  ένα σχολείο έντασης των ταξικών φραγμών με αξιολόγηση – χειραγώγηση – κατηγοριοποίηση, με Τράπεζα θεμάτων – ΕΒΕ – εξετάσεις PISA κ.α.

Από το «πειθαρχικό δίκαιο» της χούντας στο σημερινό μια … μετάφραση δρόμος!

Το σημερινό «Πειθαρχικό δίκαιο» των δημοσίων υπαλλήλων με βάση τον Ν. 4057/12, άρθρο 107  ορίζει μεταξύ άλλων ως πειθαρχικά παραπτώματα: «α) πράξεις με τις οποίες εκδηλώνεται άρνηση αναγνώρισης του Συντάγματος ή έλλειψη αφοσίωσης στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία, …ε) η αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας…  ιζ) η άσκηση κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής που γίνεται δημοσίως, γραπτώς ή προφορικώς, με σκόπιμη χρήση εν γνώσει εκδήλως ανακριβών στοιχείων ή με χαρακτηριστικά απρεπείς εκφράσεις». Επίσης ροβλέπει ότι τιμωρείται «η κακόβουλη άσκηση κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής που γίνεται δημοσίως, γραπτώς ή προφορικώς, με σκόπιμη χρήση εν γνώσει εκδήλως ανακριβών στοιχείων ή με χαρακτηριστικά απρεπείς εκφράσεις». Από την άλλη επισημαίνει ότι «Η ελευθερία της έκφρασης των πολιτικών, φιλοσοφικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, όπως και των επιστημονικών απόψεων και της υπηρεσιακής κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής, αποτελεί δικαίωμα των υπαλλήλων και τελεί υπό την εγγύηση του Κράτους». Πέρα από το τελευταίο αν συγκρίνουμε τις διατάξεις που ισχύουν με αυτές της χούντας, θα διαπιστώσουμε ότι έχει αλλάξει η … μετάφραση. Από το πειθαρχικό δίκαιο της χούντας μέχρι σήμερα στο στόχαστρο η πολιτικοσυνδικαλιστική δράση, τα εργασιακά δικαιώματα και ελευθερίες, ακόμα  και η ελευθερία γνώμης! Κοινός στόχος η διαμόρφωση ενός δημοσίου υπαλλήλου πειθήνιου και άβουλου που εύκολα θα χειραγωγείται και θα είναι ευάλωτος στις διαθέσεις των ανωτέρων του.

Η κατηγορία για ανάρμοστη συμπεριφορά εντός και εκτός υπηρεσίας εύκολα μπορεί να γίνει εργαλείο προκειμένου να εκφοβίσουν και να εξαναγκάσουν την σιωπή κάθε εκπαιδευτικού και να δημιουργήσει ένα αντιπαιδαγωγικό κλίμα εχθρότητας, καχυποψίας και εντάσεων σε κάθε εργασιακό χώρο. Η κατηγορία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την καταστολή κάθε πολιτικοσυνδικαλιστικής δράσης. Και αν από την ψήφιση του Ν. 3528/2007 (Υπαλληλικός Κώδικας) και στη συνέχεια του Ν. 4057/12 (Πειθαρχικό Δίκαιο Δ.Υ.) μέχρι πρόσφατα είχαν  τεθεί στο στόχαστρο περιστατικά «χαμηλής έντασης», χωρίς, δηλαδή ιδιαίτερη ένταση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης – με σοβαρές εξαιρέσεις εκπαιδευτικών που διώχτηκαν για αυτή τη δράση τους, σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά. Η κυβέρνηση, το υπουργείο Παιδείας και ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης βάζουν στο στόχαστρο δραστήριους  συνδικαλιστές με αριστερή πολιτικοσυνδικαλιστική δράση  ακόμα και παρατάξεις. 

Ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης και ο νεοδοσιλογισμός

Ο διοικητικός μηχανισμός της εκπαίδευσης και τα στελέχη που υλοποιούν την κυβερνητική πολιτική υιοθετώντας  τις αντιδραστικές πρακτικές του εκφοβισμού, της τρομοκράτησης και των απειλών  και της ποινικοποίησης των αγώνων, με τα χουντικής κοπής μέτρα των πειθαρχικών διώξεων των συνδικαλιστών και των απεργών συναδέλφων, με τις αγωγές εναντίον των συνδικαλιστικών οργάνων κλπ. Επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι απαξιώνουν  και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες, έτσι ώστε η πολιτική της φτώχειας  που μετατρέπει το μισθό σε επίδομα και της συρρίκνωσης του δημόσιου σχολείου να συμπορεύεται με την αξιολόγηση, τις διώξεις και μέτρα καταστολής!

Ο νεοδοσιλογισμός στην εκπαίδευση εκφράζεται από στελέχη του διοικητικού μηχανισμού και στελέχη της φιλοκυβερνητικής συνδικαλιστικής παράταξης που λειτουργούν ως παρακράτος – προέκταση του διοικητικού μηχανισμού. Στελέχη που πρωτοστατούν στις διώξεις των εκπαιδευτικών λειτουργούν ως κοινοί χαφιέδες καρφώνοντας εκπαιδευτικούς  και συνδικαλιστές για δημοσιεύσεις, για τοποθετήσεις τους σε συνδικαλιστικά όργανα  ή ακόμα και για ό, τι έχουν γράψει και σε κλειστές ομάδες Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Στελέχη που με την ιδιότητα του Συμβούλου εκπαίδευσης στήνουν κατηγορίες και σκευωρίες, για εκπαιδευτικούς που δε συμμορφώνονται με τις διαδικασίες αξιολόγησης και υλοποιούν τις αποφάσεις των συνδικάτων για αντίσταση στην αξιολόγηση. Στελέχη που ως ανακριτές στις διώξεις των εκπαιδευτικών μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω στις πιο μαύρες εποχές με σκευωρίες και ανακρίσεις σύμφωνα με χουντικά πρότυπα.

Οι νέοι ανάδελφοι διευθυντές επωμίζονται τον νέο ρόλο των Διευθυντών manager στο «νέο»-φτωχό «δημόσιο» σχολείο των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων. Παράλληλα είναι οι νέοι αξιολογητές, μετά τους αξιολογητές συμβούλους. Ενσωματώνονται οι νέοι διευθυντές στο σώμα των “πραιτοριανών” μαζί με τους Συμβούλους Εκπαίδευσης αναλαμβάνοντας ρόλο «αξιολογητή» που κατηγοριοποιεί τους εκπαιδευτικούς, παίζοντας ακόμα και με το ψωμί τους και τα σχολεία. Κατηγοριοποιεί τους εκπαιδευτικούς σε «μη ικανοποιητικούς» «ικανοποιητικούς», «πολύ καλούς», «εξαιρετικούς» προκαλώντας ανταγωνισμούς και συγκρούσεις εθίζοντας στη δουλοπρέπεια, την αυλοκολακεία και διαμορφώνοντας κλίμα υποταγής, αυστηρής πειθάρχησης και ελέγχου.

Με άλλα λόγια  για τους εκπαιδευτικούς το κράτος κόβει και ράβει το κοστούμι του υπάλληλου της κρατικής ιδεολογίας και μάλιστα του πειθαρχημένου και φτηνού υπαλλήλου που βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και οφείλει να συμμορφώνεται «προς τα υποδείξεις». Γιατί όσο πιο πειθήνιοι είναι οι εκπαιδευτικοί τόσο πιο πειθήνιους «πολίτες» εκπαιδεύουν.

Η γραμμή της αντίστασης και του αγώνα

Η κατοχύρωση και διεύρυνση των ορίων της (παιδαγωγικής) ελευθερίας – αυτονομίας είναι το ζητούμενο της εποχής μας. Γιατί ο εκπαιδευτικός που δεν αφήνεται να σκεφτεί και να εκφραστεί ελεύθερα δεν μπορεί να διαπαιδαγωγήσει ελεύθερους και σκεπτόμενους ανθρώπους. Διαχρονική αξία τα σοφά λόγια του μεγάλου αγωνιστή παιδαγωγού, του Δημήτρη Γληνού: «Ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του, θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους.». Εάν η κυβέρνηση, το υπουργείο με τις διώξεις και την πολιτική τους θέλουν τους εκπαιδευτικούς άβουλους μοιραίους,  υποταγμένους και ιμάντες μεταβίβασης των παρεχόμενων αποσπασματικών γνώσεων και της κυρίαρχης ιδεολογίας, για να διαμορφώνουν ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη με μόνα τα εφόδια που χρειάζονται ως παραγωγικές μονάδες, οι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε λόγο να αντισταθούν. Οι εκπαιδευτικοί έχουν χρέος να αγωνίζονται για ένα δημόσιο σχολείο, χωρίς φραγμούς και διακρίσεις με παιδαγωγική ελευθερία που να ικανοποιεί τις ανάγκες μαθητών και εκπαιδευτικών.

Απέναντι στην αντιλαϊκή, την  αυταρχική εκπαιδευτική πολιτική  και την πολιτική των διώξεων που επιδιώκει να βάλει στον γύψο τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και δικαιώματα ο ανυποχώρητος συλλογικός αγώνας, ο δρόμος των μαζικών κινητοποιήσεων είναι μονόδρομος. 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ! ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Αντί επιλόγου

Αφιερωμένο εξαιρετικά το παρακάτω ποίημα και ΒΙΝΤΕΟ στην υφυπουργό Ζ. Μακρή στον εκσυγχρονιστή –απηνή διώκτη των εκπαιδευτικών υπουργό παιδείας Κ. Πιερρακάκη και στους υποτακτικούς τους.

Σώπα, μη μιλάς,

Ναζίμ Ασίν (ποίημα)

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,

κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους.

Κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί.

Έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα, μου λέγανε:

«Σώπα».

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

«Κοίτα μην πείς τίποτα, σσσς…σώπα»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,

«θα βρείς τον μπελά σου, σώπα».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:

«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα.»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και

ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :

«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα»

Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το «Σώπα».

Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα».

και μαζευτήκαμε πολλοί

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα, μόνο με το «Σώπα».

Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις, ξερίζωσε τη γλώσσα σου

και κάν’την να σωπάσει.

Κόψ’την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς

χωρίς να μιλάς, να λες : «Έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»

Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

«Μίλα!»…

Ναζίμ Ασίν (απόδοση Γιάννης Ρίτσος)