Ο νέος πιο εκτεταμένος πόλεμος που άναψαν στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και η εμφανής απειλή αυτός να επεκταθεί στην Ανατολική Μεσόγειο και να αγγίξει και την Ελλάδα, όπως ήδη έγινε στην Κύπρο, ήλθε να προσθέσει ένα ακόμα πολύ πιο βαρύ πονοκέφαλο στην κυβέρνηση και στα εγχώρια αστικά πολιτικά κόμματα. Η εξωτερική πολιτική που έχουν ασκήσει και υποστηρίζουν, η πολιτική της «στρατηγικής συμμαχίας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ», πάει τώρα να εμπλέξει άμεσα τη χώρα και σε πολεμικές περιπέτειες.

Αυτή η πολιτική που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βαρύγδουπα την παρουσίαζε ως τη «σωστή πλευρά της ιστορίας» αποκαλύπτεται, έμπρακτα πλέον, το αντίστροφο: καταστροφική. Σέρνει τη χώρα πίσω από τις αμερικανοϊσραηλινές επιθετικές βλέψεις και ενέργειες, σε μια πορεία που εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για τον ελληνικό λαό. Η κυβέρνηση της ΝΔ -όπως και εκείνη της Κύπρου- βιώνοντας τώρα τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στέκεται περιδεής μπροστά τους και προσπαθεί, σπασμωδικά, να δει τι θα κάνει με τους κινδύνους που διαγράφονται. Κάνει εκκλήσεις «εθνικής ενότητας» προς τα άλλα αστικά κόμματα για να συμπαραταχθούν μαζί της στην πολιτική που στέκεται στο πλευρό της αμερικανοϊσραηλινής επιδρομής στο Ιράν. Σε μια πολιτική που ξεσηκώνει μεγάλη ανησυχία στον ελληνικό λαό.

Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσει ένα ακόμα μέτωπο λαϊκής αποστροφής και αποδοκιμασίας της πολιτικής της. Δίπλα στο μέτωπο που έχει ανοιγμένο με την οικονομική πολιτική της ακρίβειας, της φοροληστείας, της συρρίκνωσης των μισθών και των λαϊκών εισοδημάτων που την έχουν φέρει αντιμέτωπη με τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τους μικροεπαγγελματίες. Δίπλα στο μέτωπο των εγκληματικών πράξεων και σκανδάλων των Τεμπών, των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα οποία παραμένουν σε εξέλιξη καθώς επίκεινται:

• η κύρια δίκη για τα Τέμπη και οι αποφάσεις του δικαστικού συμβουλίου για την παραπομπή ή όχι σε Ειδικό Δικαστήριο του πρώην υπουργού Μεταφορών Κ. Καραμανλή και του πρώην υφυπουργού Πολιτικής Προστασίας Χρ. Τριαντόπουλου,
• το ξαναάνοιγμα της υπόθεσης των υποκλοπών, με νέες κατηγορίες μετά τη νεότερη βαριά καταδικαστική απόφαση του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου,
• η αναμενόμενη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ενδέχεται να εμπλέκει δέκα βουλευτές.

Όλα τούτα συσσωρευόμενα αυξάνουν τη φθορά της κυβέρνησης της ΝΔ. Οι συνεχείς δημοσκοπήσεις που γίνονται την αποτυπώνουν και, ήδη, έχουν διεγείρει προβληματισμό στο εσωτερικό του κυβερνητικού στρατοπέδου που πυροδοτεί «γκρίνια» και αντιπαραθέσεις σε ηγετικό επίπεδο. Όπως αυτή που σημειώθηκε, πριν λίγες μέρες, με αφορμή ομιλία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ν. Δένδια, σε κομματική εκδήλωση της ΝΔ στο Αγρίνιο, στην οποία είπε πως έχει «αγωνία, αγωνία μεγάλη, βλέποντας τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος […] δεν είναι αυτό που μας αξίζει […] πρέπει να επανέλθουμε στις αξίες μας και στις αρχές μας».

Η τοποθέτησή του εκλήφθηκε άμεσα ως αιχμή και απόδοση ευθυνών προς την ηγεσία Μητσοτάκη για εκτροπή από τις «αξίες» της ΝΔ και μείωση των ποσοστών της. Από τη μητσοτακική αυλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Μακ. Λαζαρίδης, ανέλαβε να απαντήσει με το ερώτημα γιατί ο υπουργός Εθνικής Άμυνας «δεν κάνει την αυτοκριτική του», αφού «αν κάτι δεν πηγαίνει καλά στη ΝΔ, ευθύνεται ένας; Οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί δεν έχουν ευθύνες;». Του ζήτησε, ακόμα, το λόγο γιατί αυτά «βγαίνει και τα λέει σε κομματικές εκδηλώσεις». Ωστόσο, τα ίδια που είπε ο Ν. Δένδιας τα επανέλαβε, μετά από λίγο, και άλλο στέλεχος της ΝΔ, ο Ευρ. Στυλιανίδης, δηλώνοντας πως «το άγχος το έχω κι εγώ» και ζητώντας επαναφορά του κόμματος στον «αξιακό» του πυρήνα. Αυτά δείχνουν πως οι πιέσεις από την υποχώρηση της εκλογικής επιρροής της ΝΔ αναπτύσσει εσωκομματικό ρεύμα επικρίσεων στον Κυρ. Μητσοτάκη.

Οι νέες αυτές αντιθέσεις που εμφανίζονται στη ΝΔ, και φανερώνουν και ομαδοποιήσεις που κρύβουν και μελλοντικές ηγετικές φιλοδοξίες, έρχονται να αθροιστούν με την από καιρό ασκούμενη κριτική των πρώην πρωθυπουργών και προέδρων της ΝΔ, Κ. Καραμανλή και Α. Σαμαρά, κυρίως για τα ελληνοτουρκικά θέματα, η οποία έχει διευρυνθεί με τον καιρό και σε άλλες πλευρές της μητσοτακικής πολιτικής. Ο τελευταίος, πρόσφατα, έστρεψε νέα πυρά κατά του Κυρ. Μητσοτάκη, καταλογίζοντάς του πως στη σύμβαση που υπέγραψε με την Chevron για έρευνα και εξορύξεις στα θαλάσσια οικόπεδα της Κρήτης «πρόσθεσε την τελευταία στιγμή όρους που υποδηλώνουν, εμμέσως πλην σαφώς, τη δυνητική εκχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων».

Ο Κυρ. Μητσοτάκης αντέδρασε έντονα στη νέα κριτική του Αντ. Σαμαρά, προσάπτοντάς του τους βαριούς χαρακτηρισμούς του «επαγγελματία ανησυχούντα», του ανθρώπου που «ζει ακόμα με μια ηττοπαθή μανία καταδίωξης» και «υποσκάπτει τη θέση της πατρίδας με μια μίζερη αμφισβήτηση», καθώς «μόνο η Τουρκία και, δυστυχώς, ο ίδιος αντιδρούν στην εθνική πορεία» που έχει χαράξει η κυβέρνησή του! Η οξύτητα της αντιπαράθεσης δείχνει τα χάσματα που έχουν αναπτυχθεί στον κορμό της Δεξιάς και προκαλούν μια επιπλέον φθορά της μητσοτακικής ΝΔ πέραν εκείνης που έχει υποστεί από τα αντιλαϊκά μέτρα της, τα σκάνδαλά της και την εγκληματική κοινωνική πολιτική της.

Μετρώντας την ο Κυρ. Μητσοτάκης, καθώς λιγοστεύει ο χρόνος μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, προσπαθεί να διαχειριστεί το πρόβλημα της αποδυνάμωσης της εκλογικής δύναμης της ΝΔ, που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, με δυο τρόπους:

Πρώτο, με ενέσεις συσπείρωσης του κομματικού δυναμικού της που, από τη μια, προβάλλουν το εκβιαστικό-κινδυνολογικό δίλημμα ότι στις εκλογές του ’27 το κεντρικό ερώτημα θα είναι αν η Ελλάδα «θα ρισκάρει (αλλαγή της κυβέρνησης της ΝΔ) για να μετατραπεί σε ένα ακυβέρνητο καράβι μέσα σε αχαρτογράφητα διεθνή νερά». Από την άλλη, με επίθεση στην αντιπολίτευση που την στιγματίζει ως «κατακερματισμένη κομματική σκηνή» που κυριαρχείται από «χυδαίο λαϊκισμό που συμπλέει με τον δογματισμό, τα ξυλόλια με τις ακοστολόγητες υποσχέσεις». Πάνω σε αυτή τη βάση μοντάρεται και το 16ο τακτικό συνέδριο της ΝΔ που προγραμματίζεται για το Μάιο.

Δεύτερο, με κινήσεις που αποβλέπουν στη μεγαλύτερη νόθευση της εκλογικής έκφρασης, όπως ο νόμος για την επιστολική ψήφο των αποδήμων του εξωτερικού που πέρασε και με τις ψήφους των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ.

Αλλά και με κινήσεις που αποβλέπουν στο τράβηγμα τμήματος της αστικής αντιπολίτευσης, πρώτα και κύρια του ΠΑΣΟΚ, σε συναινετικές ενέργειες με τη ΝΔ, που ευκολύνουν το πέρασμα της πολιτικής της και, ταυτόχρονα, στρώνουν το δρόμο για μια συνεργασία με τη ΝΔ που μπορεί να αξιοποιηθεί από την τελευταία για μελλοντικούς σκοπούς κυβερνητικής συνεργασίας.

Σε αυτή την κατεύθυνση ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει ενεργοποιήσει και το ζήτημα της Συνταγματικής Αναθεώρησης, περιλαμβάνοντας σε αυτήν αντιλαϊκές διατάξεις που γνωρίζει ότι έχουν και τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ.

Στην ίδια κατεύθυνση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί και το κλίμα «εθνικής ενότητας» που καλλιεργεί μπροστά στην πολεμική απειλή που έφερε η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν, με το δεδομένο ότι και το τωρινό κυβερνητικό κόμμα και τα πρώην κόμματα που έχουν κυβερνήσει (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) έχουν κοινό παρονομαστή στην εξω­τερική πολιτική τους τη «στρατηγική συμμαχία Ελλάδας, ΗΠΑ, Ισραήλ». Ήδη, πάνω σε αυτή τη βάση, ο Κυρ. Μητσοτάκης είχε την πρώτη συζήτηση «εθνικο-ενωτικής» συνεργασίας του με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκη.

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την αυξανόμενη λαϊκή αποδοκιμασία της πολιτικής της, από τις τριβές στο εσωτερικό της ΝΔ, από τη διαγραφή και αποχώρηση στελεχών της, από το ενδεχόμενο εμφάνισης και αλλού δεξιού κόμματος Σαμαρά, από τις πιέσεις των κομμάτων της ακροδεξιάς που διεκδικούν κομμάτια της εκλογικής επιρροής της, θα της είχαν προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη βλάβη αν απέναντι της δεν είχε μια αστική αντιπολίτευση που όχι μόνο της δίνει διαρκώς στήριξη σε νόμους που υλοποιούν την πολιτική της και υπονομεύει την ανάπτυξη μαζικών λαϊκών αντιστάσεων στην κυβερνητική αλλά και έχει περιέλθει σε ένα τέλμα ατέλειωτων εσωκομματικών αντιπαραθέσεων και κατακερματισμού.

Στο ΠΑΣΟΚ, ενόψει του συνεδρίου του που έχει αναγγελθεί για τα τέλη Μαρτίου, η εσωκομματική διαμάχη έχει αποκτήσει ένταση έχοντας στο επίκεντρό της αφενός τη δυσκολία αύξησης της εκλογικής επιρροής του και αφετέρου τη σχέση του κυρίως με τη ΝΔ, θέμα για το οποίο υπάρχουν στο εσωτερικό του συμφωνούντες και διαφωνούντες για με μετεκλογική συνεργασία μαζί της. Με τον αρχηγό του Ν. Ανδρουλάκη να αποφεύγει να ξεκαθαρίσει αυτό το ζήτημα, μιλώντας για «αυτόνομη πορεία» αλλά ταυτόχρονα αρνούμενος επίμονα το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ να πάρει απόφαση για το θέμα αν αποκλείει το ΠΑΣΟΚ μια κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ.

Τα κομμάτια του άλλοτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ) συνεχίζουν μια παραπαίουσα χωριστική πορεία με συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών και διαρροές δυνάμεών τους.

Το όλο αστικό πολιτικό σκηνικό συμπληρώνεται και από τις αναμενόμενες εμφανίσεις κομμάτων του Τσίπρα και της Καρυστιανού, ενώ και τα κόμματα της ακροδεξιάς, διαγκωνιζόμενα μεταξύ τους, βρίσκονται σε μια προσπάθεια να στρέψουν προς το μέρος τους τις εκλογικές απώλειες της ΝΔ.

Το αστικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί, έτσι, να κινείται σε μια τροχιά πολιτικής πολυδιάσπασης. Βρίσκεται αντιμέτωπο με το φαινόμενο μιας μεγάλης λαϊκής αποστροφής προς τα κυρίαρχα αστικά κόμματα και την πολιτική τους, με τα συμπτώματα σήψης στους κρατικούς θεσμούς του και στις λειτουργίες του να έχουν μεγεθυνθεί. Αυτή την πραγματικότητα ομολογούν, ως ένα βαθμό, και τα λόγια του Ευ. Βενιζέλου, πως «έχουμε ένα αδιέξοδο θεσμικό και αξιακό», πως «η κοινωνία δεν πιστεύει ότι λειτουργούν οι θεσμοί», «η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη».

Μια πραγματικότητα κρίσης που ο επικρεμάμενος κίνδυνος εμπλοκής της χώρας σε πόλεμο μπορεί να την κάνει ακόμα μεγαλύτερη.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος