Παρά την περίφημη οικονομική ανάκαμψη, αυτή δεν έχει ορατό αντίκρυσμα για τον χειμαζόμενο λαό μας, αφού παραμένει το λεγόμενο χάσμα ευημερίας μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ. Αυτό τουλάχιστον διαπιστώνεται στην ενδιάμεση έκθεση του 2025 για την ελληνική οικονομία και την απασχόληση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, συγκριτικά με άλλα κράτη μέλη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Σύμφωνα με την έκθεση, το χάσμα στο επίπεδο ευημερίας μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ παραμένει εξαιρετικά υψηλό. Όπως διαβάζουμε «το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα ανήλθε το 2019 σε 17.210 ευρώ, έναντι 32.270 ευρώ στην ΕΕ…

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS) ανήλθε από 65,5% του μέσου όρου της ΕΕ το 2019 σε 68,5% το 2024. Παράλληλα, σε σύγκριση με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, η Ελλάδα υπολείπεται χωρών όπως η Τσεχία (90,6%), η Λιθουανία (87,5%), η Εσθονία (79,0%) και η Πολωνία (78,4%), ενώ συγκρίνεται κυρίως με τη Λετονία (68,4%). Την περίοδο 2019-2024 η Ελλάδα βελτίωσε τη θέση της κατά μόλις 3 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι 11 ποσοστιαίων μονάδων της Βουλγαρίας. Το 2024 το ποσοστό των απασχολουμένων στη βιομηχανία της χώρας μας διαμορφώθηκε στο 12,2%, οριακά αυξημένο σε σχέση με το 2019 αλλά υπολειπόμενο κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες από το 2009. Στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης το αντίστοιχο μέσο ποσοστό ήταν 23,2%, στις οικονομίες των Βαλκανίων 21,6%, ενώ σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία 17,3%. Αντίστοιχες αποκλίσεις παρουσιάζονται και στο ποσοστό όσων εργάζονται στη μεταποίηση υψηλής και μέσης προς υψηλή τεχνολογίας και ευρύτερα σε κλάδους υψηλής τεχνολογίας.

Μεγάλες είναι και οι αποκλίσεις στις αποδοχές των εργαζομένων. Ενώ το 2009 ο μέσος ετήσιος μισθός στη χώρα μας αντιστοιχούσε στο 91,8% του μέσου ευρωπαϊκού, το 2019 η αναλογία αυτή μειώθηκε στο 61,2%, ενώ το 2024 διαμορφώθηκε ακόμη χαμηλότερα στο 59,1%! Σημαντικές μισθολογικές αποκλίσεις μεταξύ Ελλάδας και άλλων κρατών-μελών της ΕΕ παρατηρούνται ακόμη και σε κλάδους που υπάρχει σχετικά περισσότερη απασχόληση, όπως οι «δραστηριότητες υπηρεσιών παροχής καταλύματος και υπηρεσιών εστίασης».

Το 2024 το ποσοστό των μισθωτών στη χώρα μας που διαβιούσαν σε συνθήκες υλικής και κοινωνικής στέρησης διαμορφώθηκε στο 21%, το υψηλότερο μεταξύ των 15 επιλεγμένων κρατών-μελών της ΕΕ, ξεπερνώντας κατά 12,6 ποσοστιαίες μονάδες τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε σε νοικοκυριά με εξαρτώμενα παιδιά και αδυνατούσε να ανταποκριθεί σε μια σειρά πάγιες πληρωμές, (ενοίκιο, δόση δανείου, λογαριασμοί νερού, ηλεκτρικού ρεύματος, δόσεις πιστωτικών καρτών κλπ) διαμορφώθηκε στο 46,6%. Σε σύγκριση με τα κράτη-μέλη των Βαλκανίων το δικό μας ποσοστό ήταν υψηλότερο κατά 30%!

Άλυτο παραμένει και το στεγαστικό πρόβλημα. Στην Ελλάδα το ποσοστό δαπανών στέγασης στο διαθέσιμο εισόδημα το 2024 ανερχόταν στο 35,5%, η υψηλότερη τιμή με διαφορά ανάμεσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ. Τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά στην Ελλάδα δαπανούσαν το 51,1% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για να καλύψουν τις στεγαστικές τους ανάγκες, ενώ τα τετραμελή νοικοκυριά (δύο ενήλικες με δύο εξαρτώμενα παιδιά) δαπανούσαν το 34,8% του διαθέσιμου εισοδήματός τους. Το ποσοστό των νοικοκυριών όπου το στεγαστικό κόστος ήταν μεγαλύτερο του 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους ανερχόταν στο 28,9%.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος