Ο λαός στους δρόμους, το πολιτικό σύστημα σε κρίση

Δημήτρης Μαριόλης - e-lesxi

Φέρναν τη ζωή στα δυο στεγνά τους χέρια

σαν ποτάμι.

Σε κάθε βήμα κέρδιζαν μιαν οργιά ουρανό-

για να το δώσουν.

Κι όταν χορεύαν στην πλατεία,

μέσα στα σπίτια τρέμαν τα ταβάνια

και κουδουνίζανε τα γυαλικά στα ράφια.

Γ. Ρίτσος

Σε μία ακτίνα αδιανόητα μεγάλη, από Θησείο Ομόνοια, Πειραιώς μέχρι Κουμουνδούρου, Πατησίων, Συγγρού μέχρι το Φιξ, Ρηγίλλης, Νομική, εκατοντάδες χιλιάδες λαού προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το Σύνταγμα, ενώ ανυπολόγιστο είναι το πλήθος που δεν μπόρεσε να πάρει μέσο συγκοινωνίας για να πλησιάσει καν τη συγκέντρωση.

Οι εικόνες που είδαμε, αποτυπώνονται ανεξίτηλα στην ιστορική λαϊκή μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς: φανταστείτε (όσες και όσοι δεν ήσασταν εκεί) τους πεζόδρομους του Θησείου ασφυκτικά γεμάτους, κόσμο να διαδηλώνει στη Βουλιαγμένης, Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ακαδημίας γεμάτες λαό, μία Ερμού κυριολεκτικά απροσπέλαστη, την Πατησίων με κόσμο να φτάνει μέχρι τη συμβολή με την Αλεξάνδρας. Οι τεράστιες συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε όλη τη χώρα, από τις μεγάλες πόλεις έως τα μικρά νησιά, έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα: πάνω από ένα εκατομμύριο διαδήλωσε σήμερα. Και εάν η συγκέντρωση της Αθήνας συγκρίνεται με αντίστοιχες ιστορικές στιγμές (σε όγκο αλλά όχι σε πολιτικό περιεχόμενο και βαθμό λαϊκής συγκρότησης ακόμα, π.χ. η πρώτη πορεία του Πολυτεχνείου), η πανελλαδική λαϊκή κινητοποίηση δεν έχει κανένα ιστορικό προηγούμενο.

Η πρώτη μεγάλη ήττα των σημερινών συγκεντρώσεων ήταν αυτή των ΜΜΕ και των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών τρομοκράτησης του κόσμου. «Θα κάψουν την Αθήνα» έλεγαν από τα κανάλια τους, «θέλουν εμφύλιο» δήλωσε μια γνωστή για τις δημοκρατικές ευαισθησίες της λογοτέχνις, «κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν σε ζούγκλα» δήλωνε ο πρωθυπουργός, «κλείστε τα μαγαζιά σας γιατί θα σας τα κάψει ο Ρουβίκωνας», εκφόβιζαν τους καταστηματάρχες του κέντρου εντεταλμένοι σε υπηρεσία. Όλα αυτά τα παλιά και πολυφορεμένα κόλπα πήγαν στον κάδο των αχρήστων και επιπλέον, υποχρεώθηκαν τα ΜΜΕ από πολύ νωρίς να αλλάξουν γραμμή πλεύσης: η εικόνα των διαδηλώσεων αποτελεί και αυτή εμπόρευμα στο άκρως ανταγωνιστικό καπιταλιστικό μιντιακό περιβάλλον, επομένως, όποια μιντιακή επιχείρηση κάνει το λάθος να την αγνοήσει αφήνει έδαφος στους ανταγωνιστές της. Έτσι, έσπασε το τείχος σιωπής των ΜΜΕ. Φτάσαμε στο σημείο να ακούμε γνωστό “δημοσιογράφο” να εκπλήσσεται, “μα χτυπούν με την αύρα μια ειρηνική διαδήλωση”!

Η παλλαϊκή κινητοποίηση σφράγισε αμετάκλητα τις εξελίξεις: η κυβέρνηση δεν έχει απολύτως κανένα λαϊκό έρεισμα. Θα πρόσθετα ότι εύστοχα γράφτηκε πως “δεν υπήρξε κοινωνικό μπλοκ που να στάθηκε απέναντί τους, [απέναντι στη λαϊκή κινητοποίηση] όπως συνέβαινε με τις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις. Η πόλωση είναι μόνο με τους κυβερνώντες. Η πάνδημη υποστήριξη των σημερινών συγκεντρώσεων θυμίζει τις κινητοποιήσεις που συνοδεύουν τις πτώσεις καθεστώτων”. Η κοινωνία έχει συσπειρωθεί γύρω από τα τραγικά πρόσωπα των ανθρώπων που έχασαν τα παιδιά τους και ζητούν δικαιοσύνη. Νιώθει αυτά τα παιδιά σαν δικά της παιδιά ή όπως έγραψε ένας παλαίμαχος μπασκετμπολίστας, οι 57 “έχουν 10.000.000 συγγενείς πλέον”. Όλες οι πρώην κυβερνήσεις είναι στο κάδρο, αλλά η σημερινή βαρύνεται με ανίερες πράξεις, αφού έφτασαν στο σημείο να μπαζώσουν τα κορμάκια των νεκρών παιδιών, πράξεις που αποτελούν μία ύψιστη ύβρη που απαιτεί δικαίωση. Αποκάλυψη των υψηλά ιστάμενων υπεύθυνων μαφιόζων/καπιταλιστών που ευθύνονται για το έγκλημα. Όλα τα παραπάνω σημαίνουν ότι η κυβέρνηση θα γίνει ακόμα πιο κυνική, αδίστακτη και αυταρχική, γεγονός που θα οξύνει την αντιπαράθεση.

Το πολιτικό σύστημα και ολόκληρη ΑΝΕΞΑΙΡΈΤΩΣ η αντιπολίτευση δεν μπορεί ή δεν θέλει να δώσει άλλη διέξοδο. Το πολιτικό κενό συστημικών εναλλακτικών λύσεων είναι τόσο μεγάλο όσο και οι παλλαϊκές συγκεντρώσεις. Από την άλλη, οι όποιες μικρές και πολυδιασπασμένες πολιτικές δυνάμεις αναφέρονται στο χώρο της επαναστατικής αριστεράς ή του αντιεξουσιαστικού χώρου σε καμία περίπτωση δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στα καθήκοντα που κάποιες από αυτές θα ήθελαν να υπηρετήσουν. Η πολιτική κρίση που δημιούργησε ο γίγαντας λαός είναι πρωτοφανής, δεν μπορεί ούτε θέλει κανείς να την εκπροσωπήσει. Επιπλέον, όσοι εξαφανίστηκαν από το Σύνταγμα εν ριπή οφθαλμού έχουν πολύ δύσκολα σταυρόλεξα να λύσουν τις επόμενες εβδομάδες, ο παλλαϊκός ξεσηκωμός και η πολιτική κρίση τους βγάζει έξω από τα νερά τους.

Η αστυνομική βαρβαρότητα, ο ρόλος που έπαιξε το παρακράτος, οι συγκρούσεις στην Αθήνα στις οποίες πρωταγωνίστησαν (υπό την πλήρη ανοχή της αστυνομίας) οι οργανωμένες γηπεδικές θύρες (με όσες πολλαπλές ερμηνείες χωρούν εδώ), τα θλιβερά φασιστικά απομεινάρια που λιάζονταν στις σκάλες της Βουλής και φωτογραφίζονταν ή αυτοβιντεοσκοπούνταν κατά το απομεσήμερο μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη υπό την απόλυτη ασυλία της αστυνομίας μπήκαν στο περιθώριο της τεράστιας λαϊκής κινητοποίησης.*

Αυτή η παλλαϊκή κινητοποίηση που έχει τρομοκρατήσει όλα τα κομματικά επιτελεία δεν μπορεί να σταματήσει και δε θα σταματήσει εδώ. Παρά τις ολοφάνερες αδυναμίες μας, θα συμφωνήσω με τη χθεσινή διαπίστωση ενός παλιού εκλεκτού συντρόφου: «η πολιτική είναι πάντα μια πειραματική διαδικασία. Και εάν κανείς θέλει να πειραματιστεί με το πώς «μεταφράζεται» σε ηγεμονική πρακτική αυτό το αίτημα για δικαιοσύνη και αλήθεια, η πρωτόγνωρη λαϊκή κινητοποίηση προσφέρει το πεδίο. Όχι για να την «εκπροσωπήσει», αλλά για να μάθει από αυτή». Τις επόμενες ημέρες όλες και όλοι στα σωματεία, στις συλλογικότητες, στις γειτονιές, αποφασίζουμε τα επόμενα αγωνιστικά βήματα. Η μορφοποίηση πολιτικών στόχων και συγκεκριμένων αιτημάτων όπως η αποκάλυψη και τιμωρία όλων των υψηλά ιστάμενων ενόχων, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, οι αποκλειστικά δημόσιες δωρεάν συγκοινωνίες, είναι απολύτως αναγκαία.

Καμία εμπιστοσύνη σε καμία πεφωτισμένη ηγεσία, κανένας δεν θα μιλάει στο όνομα του λαού.

Ενωτικά, αδιαμεσολάβητα, αγωνιστικά, μέχρι να γκρεμίσουμε τους άθλιους διαχειριστές του πολιτικού συστήματος.

*Επιτρέψτε μου μία ακόμη επισήμανση: είναι λάθος κατά τη γνώμη μου η αντίληψη που τσουβαλιάζει όποιο παιδί φοράει κουκούλα και πετάει πέτρες πίσω από την ταμπέλα “ασφαλίτης”. Διότι αδυνατεί να διακρίνει τους πραγματικούς ασφαλίτες, τους παρακρατικούς φασίστες και τις οργανωμένες γηπεδικές θύρες ως τρεις διακριτές κατηγορίες που εκδηλώνονται στο δρόμο και το κυριότερο αδυνατεί να συλλάβει την ύπαρξη και το ρόλο της μητροπολιτικής νεολαίας, ένα μεγάλο μέρος της οποίας ελκύεται από λογικές βίας, ακόμα και όταν αυτή παίρνει χαρακτηριστικά τυφλής αντικοινωνικής βίας. Επίσης, αδυνατεί να κατανοήσει τις αυθόρμητες αντιδράσεις ενός πλήθους που δέχεται επίθεση και απαντά, σε πολλές περιπτώσεις με ειρηνική απώθηση ή αντιμετώπιση των ΜΑΤ-ΔΙΑΣ αλλά και σε άλλες με αυθόρμητη λαϊκή αντιβία.