ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Να λοιπόν πού καταλήγει η ιστορική εξίσωση των δύο άκρων, όταν επιστρατεύεται για να υπηρετήσει τις σημερινές πολιτικές σκοπιμότητες: στον συμψηφισμό του ναζισμού με τον κομμουνισμό, του θύτη με το θύμα, του εκτελεστή με τον εκτελεσμένο.

Σύμφωνα με τη λογική του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον υμνητή του Χίτλερ και στον υμνητή του Στάλιν.

Σοβαρά τώρα; Δεν έχει διαφορά ο ναζί δήμιος από τον κομμουνιστή που στήθηκε μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα; Δεν έχει διαφορά ο στρατιώτης των χιτλερικών στρατευμάτων από τον Σοβιετικό στρατιώτη που πολέμησε για να συντρίψει τη ναζιστική πανούκλα; Δεν έχει διαφορά το Άουσβιτς από το Στάλινγκραντ, η ναζιστική θηριωδία από την αντίσταση εκατομμυρίων ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για να ηττηθεί ο φασισμός;

Η ιστορία δεν είναι ένας βολικός πολιτικός αχταρμάς, όπου όλα εξισώνονται για να βολέψουν το αντικομμουνιστικό αφήγημα της εκάστοτε εξουσίας.

Την Πρωτομαγιά του 1944, στην Καισαριανή, 200 κομμουνιστές εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές. Δεν βρέθηκαν εκεί ως εκπρόσωποι κάποιας ολοκληρωτικής εξουσίας που είχε καταλάβει την Ελλάδα. Βρέθηκαν μπροστά στα γερμανικά πολυβόλα ως κρατούμενοι, αγωνιστές και αντίπαλοι του ναζισμού, πληρώνοντας με τη ζωή τους την αντιστασιακή τους δράση και τις ιδέες τους.

Και την ίδια στιγμή, ο σοβιετικός λαός πλήρωσε με ανυπολόγιστες θυσίες τη ναζιστική εισβολή. Περίπου 27 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες και στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συντριβή του ναζισμού στο ανατολικό μέτωπο υπήρξε καθοριστική για την ήττα του Χίτλερ.
Αυτά δεν διαγράφονται με μια δήλωση κυβερνητικού εκπροσώπου.

Η θεωρία των δυο άκρων δεν είναι καινούργιο φρούτο. Την πιπιλάνε οι αστοί από την δεκαετία του 60 όταν την κατασκεύασε ο “παπατζής” Γεώργιος Παπανδρέου την επανέφερε ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος τότε που μιλούσε για «αριστεροχουντισμό» και κατά καιρούς έρχεται έντονα στην επιφάνεια κάθε φορά που τα αστικά επικοινωνιακά επιτελεία θέλουν να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες. Και δεν μας ενδιαφέρει αν η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει έναν “εσωτερικό εχθρό” στη δεξιά βάση της Νέας Δημοκρατίας, προκειμένου να ανακόψει τυχόν απώλειες προς το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, όπως εκτιμούν δημοσιεύματα.

Ας αφήσουν, λοιπόν, τα μαθήματα ιστορίας οι επαγγελματίες του πολιτικού αντικομμουνισμού. Οι νεκροί της Καισαριανής δεν χρειάζονται τη δική μας άδεια για να δικαιωθούν ιστορικά. Τα εκτελεστικά αποσπάσματα, τα στρατόπεδα εξόντωσης και τα εκατομμύρια θύματα της ναζιστικής εισβολής δεν αποτελούν υλικό για τηλεοπτικούς συμψηφισμούς.

Η ιστορία δεν γράφεται με ίσες αποστάσεις ανάμεσα στον δήμιο και στο θύμα. Και η μνήμη των εκτελεσμένων δεν προσφέρεται για να ξεπλένεται ο ναζισμός μέσα από την εξίσωση των πάντων.

Για την σκοπιμότητα αυτής της θεωρίας, που αποσκοπεί και ποιος είναι ο πραγματικός χαρακτήρας της μας έχει μιλήσει σε συνέντευξη του ο Δημήτρης Ψαρράς, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Η μαύρη βίβλος της Χρυσής Αυγής». Την τοποθέτησή του την παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε.

Το άκρο

Γράφει ο mitsos175

Λένε οι φασιστοφιλελέδες πως είμαστε «άκρο». Το ένα, γιατί το άλλο είναι ο ναζισμός.

Τότε δυο άκρα είναι ο θεός και ο διάολος, το καλό και το κακό, ο παράδεισος και η κόλαση.

Είμαστε εκείνοι που οι ήρωες πρόγονοί μας πολέμησαν τα ναζιστικά τέρατα, τα οποία αιματοκύλησαν τον πλανήτη.

Οι Κομμουνιστές απελευθέρωσαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τους αιχμαλώτους, τους Εβραίους, τους Ρομά, όλους όσους ήθελαν να αφανίσουν οι ναζί.

Είμαστε κατά του μεγάλου κεφαλαίου, είναι τσιράκια των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των πλουσίων εκμεταλλευτών. Είμαστε ελεύθεροι ενώ το άλλο άκρο είναι υπηρέτες.

Είμαστε αυτοί που υψώνουν τη γροθιά και στέκονται περήφανα μπροστά στο απόσπασμα, οι άλλοι είναι δειλοί που μόλις βρουν τα σκούρα αρχίζουν τις κλάψες.

Είμαστε αγωνιστές για ισότητα, πρόοδο, ευημερία, είναι εγκληματίες, καθάρματα, φονιάδες. Είμαστε κατά οποιαδήποτε αδικίας, εκμετάλλευσης, αυτοί είναι η αδικία, η ανισότητα, το έγκλημα προσωποποιημένο.

Ό,τι κατακτήθηκε έγινε μέσα από τους αγώνες, πολλές φορές αιματηρούς, των συντρόφων μας. Το οκτάωρο, οι αργίες, οι αυξήσεις, η δωρεάν υγεία και παιδεία. Οσοι μας πολεμούν είναι οπαδοί του κοινωνικού δαρβινισμού που θεωρούν «βάρος» τα ΑΜΕΑ, τους φτωχούς, τους αρρώστους.

Είμαστε άνθρωποι είναι τέρατα.

Είμαστε ακόμα περήφανοι γιατί είμαστε Κομμουνιστές, αυτοί ντρέπονται και αποφεύγουν επανειλημμένα να πουν τι είναι.

Οι δικοί μας πρόγονοι έδωσαν στο λαό φαΐ, οι δικοί τους ήταν μαυραγορίτες και ταγματασφαλίτες.

Έχουμε ήρωες έχουν προδότες.

Πράγματι είμαστε «άκρο», αλλά όχι όπως το εννοούν φανεροί και κρυφοί φασίστες. Είμαστε η ακρόπολη της ελπίδας, του θάρρους, της καρτερίας και της επιμονής.

Είμαστε το φωτεινό μέλλον, είναι το σκοτεινό παρελθόν.