«Για την αποκατάσταση του πλαισίου ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων απαιτείται η επιστροφή της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στα χέρια των κοινωνικών εταίρων. Είμαι, ωστόσο, αισιόδοξος ότι σύντομα θα υπάρξει θετική εξέλιξη, καθώς διαπιστώνουμε ότι και οι εργοδοτικές οργανώσεις αποδέχονται ότι η απόδοση τμήματος της ανάπτυξης της χώρας στους εργαζόμενους θα βοηθήσει τόσο την οικονομία όσο και τις επιχειρήσεις».

Αυτά δήλωσε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, για την «κοινωνική συμφωνία», το νομοσχέδιο που έρχεται προς διαβούλευση στη βουλή και αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Στην πραγματικότητα αυτό που διαπίστωσαν οι εργοδότες για άλλη μία φορά είναι ότι έχουν στη διάθεσή τους έναν εκπρόσωπο και μία ηγεσία της ΓΣΕΕ έτοιμη να παζαρέψει ακόμα και αυτά τα ελάχιστα που έχουν απομείνει στα χέρια των εργαζομένων ως ασπίδα απέναντι στην εργοδοσία.

Αυτό έκαναν, εν κρυπτώ, οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των κυβερνητικών παρατάξεων επί 8 μήνες. Παζάρευαν το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης.

Χωρίς καμία ενημέρωση των ομοσπονδιών, των σωματείων και τελικά των εργαζομένων, ο Πρόεδρος της ΓΣΕΕ «διαπραγματευόταν» μαζί με την Υπουργό Εργασίας και τους εργοδότες, τον τρόπο με τον οποίο θα υπογράφονται οι συλλογικές συμβάσεις. Καταλήγοντας σε δύο βασικά αντεργατικά μέτρα.

Το πρώτο αφορά τον κατώτατο μισθό, ο οποίος θα συνεχίσει να καθορίζεται με υπουργική απόφαση και όχι μέσω εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Ο καθορισμός του κατώτατου μισθού με υπουργική απόφαση ήταν ένα μνημονιακό υποτίθεται προσωρινό μέτρο, την κατάργηση του οποίου όφειλε η ΓΣΕΕ να διεκδικεί σε μόνιμη βάση. Αντ΄ αυτού, ο Γ. Παναγόπουλος μαζί με τις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αποδέχονται και υπογράφουν, χωρίς καν να απευθυνθούν στα σωματεία, ως όφειλαν, τη διατήρηση, ναρκοθετώντας το δικαίωμα των εργαζομένων να διαπραγματεύονται και να διεκδικούν τον κατώτατο μισθό μέσα από τις συνδικαλιστικές τους οργανώσεις.

Το δεύτερο αφορά τον περιορισμό της δράσης των ομοσπονδιών, αφού δίνει τη δυνατότητα στη ΓΣΕΕ να παρεμβαίνει στις κλασικές συμβάσεις εργασίας. Πιο συγκεκριμένα, επιτρέπει την επέκταση της υποχρεωτικότητας μίας συλλογικής σύμβασης εργασίας σε ολόκληρο τον κλάδο με μοναδική προϋπόθεση την υπογραφή της από τη ΓΣΕΕ παρακάμπτοντας τα κλαδικά σωματεία και επιπλέον της δίνει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει και να ρυθμίζει τους όρους μίας κλαδικής σύμβασης, παρακάμπτοντας και εδώ το κλαδικό σωματείο.

Το νομοσχέδιο επίσης προβλέπει την υποχρέωση τεκμηρίωσης ότι η κλαδική ΣΣΕ δεν πρέπει να θίγει την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και την εξαίρεση από τις κλαδικές ΣΣΕ επιχειρήσεων που δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν «οικονομικά προβλήματα», καθώς και άλλων περιπτώσεων επιχειρήσεων που εξειδικεύονται με Υπουργική Απόφαση.

Ουσιαστικά το Υπουργείο Εργασίας αφαιρεί δια παντός το δικαίωμα της ΓΣΕΕ να διαπραγματεύεται τον κατώτατο μισθό και από την άλλη της δίνει περισσότερο χώρο στην υπογραφή και τον καθορισμό των όρων μίας κλαδικής σύμβασης, γνωρίζοντας ότι έχει στο πλευρό του μία συνδικαλιστική ηγεσία πρόθυμη να υπηρετήσει τα συμφέροντα των εργοδοτών.

Η συνδικαλιστική ηγεσία και ο πρόεδρος της μεγαλύτερης συνομοσπονδίας εργαζομένων της χώρας, έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να κρατάνε τα προσχήματα, αρνούνται να οργανώσουν εργατικές μάχες, μπροστά στην οριστική κατάργηση του Οκτάωρου και την αντικατάστασή του από 13 ώρες δουλειάς, αρνούνται να προκηρύξουν απεργίες μπροστά στη νομοθέτηση της διπλοβάρδιας σε δύο μάλιστα εργοδότες, αρνούνται να προκηρύξουν απεργίες μπροστά στους κατάπτυστους προϋπολογισμούς φτώχειας και δεν ντρέπονται καθόλου να παζαρεύουν τις συλλογικές συμβάσεις και τη συλλογική διαπραγμάτευση σε κλειστές αίθουσες παρέα με κυβερνητικούς εκπροσώπους και μεγαλοεργοδότες. Καμία δικαιοδοσία δεν έχουν για κάτι τέτοιο, κανένας συνδικαλιστικός εκπρόσωπος ακόμα και αν εκλέγεται με μεγάλες πλειοψηφίες, δεν έχει δικαίωμα να διαβουλεύεται στα κρυφά με τους εργοδότες και τους υπουργούς τα δικαιώματα και το μέλλον των εργαζομένων, κάτι τέτοιο παραβιάζει κάθε συνδικαλιστική αρχή και πρέπει να καταγγέλλεται από το σύνολο των εργαζομένων.

Το γεγονός ότι ο Γ. Παναγόπουλος παρουσιάζει ως θετική τη λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία», γιατί όπως λέει «έφερε στο προσκήνιο τα ζητήματα της εργασίας, που συχνά τείνουν να ξεχνιούνται…» δείχνει την κατάντια της συνδικαλιστικής ηγεσίας της χώρας. Όχι, το ζητούμενο δεν είναι να συζητιούνται τα ζητήματα εργασίας μεταξύ υπουργών εργοδοτών και μαϊντανών που παριστάνουν τους εκπροσώπους, το ζητούμενο μπροστά στην εργασιακή γαλέρα που στήνουν, είναι η οργάνωση μαζικών μαχητικών αγώνων με διάρκεια, στόχο και προοπτική. Το ζητούμενο είναι η ανατροπή των σημερινών συνδικαλιστικών συσχετισμών, και το ξήλωμα των «Παναγόπουλων» από τις καρέκλες των ομοσπονδιών και των σωματείων, που χρόνια τώρα φροντίζουν να κρατάνε καθηλωμένα υπηρετώντας τα συμφέροντα κυβέρνησης και εργοδοσίας.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος