Το φαινόμενο των πολλών και χωριστών συγκεντρώσεων πρωταγωνίστησε, για άλλη μια φορά, και στη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν 3 χωριστές συγκεντρώσεις, στην πλατεία Κλαυθμώνος των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΕΚΑ, στο Σύνταγμα του ΠΑΜΕ και στα Προπύλαια ορισμένων οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αντίστοιχα 3 χωριστές συγκεντρώσεις και στη Θεσσαλονίκη, ενώ το φαινόμενο των χωριστών συγκεντρώσεων επαναλήφθηκε και σε άλλες μεγάλες πόλεις.

Παρά αυτή την εικόνα της πολυδιάσπασης, γεγονός είναι πως οι κινητοποιήσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς συγκέντρωσαν ένα αξιόλογο πλήθος κόσμου, το οποίο βέβαια δεν κατέστη δυνατό να πραγματοποιήσει ενιαίες συγκεντρώσεις και πορείες. Στην Αθήνα, η συγκέντρωση στα Προπύλαια ενώθηκε αργότερα με την πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος, αλλά όταν έφτασε στο Σύνταγμα, η συγκέντρωση του ΠΑΜΕ είχε ήδη διαλυθεί, στερώντας έτσι την ευκαιρία ενός ενιαίου συλλαλητηρίου των εργαζομένων που κατέβηκαν στον δρόμο μια τέτοια σημαντική ημέρα. Σε καμιά περίπτωση οι διασπασμένες συγκεντρώσεις δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν κινητοποιήσεις αντίστοιχες με τη σημασία της ημέρας της Εργατικής Πρωτομαγιάς, ούτε και των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εργαζόμενοι, ως συνέπεια της κυβερνητικής πολιτικής.

Πρώτος και βασικός λόγος αυτής της αναντιστοιχίας, δεν είναι άλλος από την κατάσταση που έχουν επιβάλει οι δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ) που έχουν γίνει συνώνυμο τους εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, ενώ και οι πρόσφατες αποκαλύψεις για την εμπλοκή του προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, σε οικονομικά σκάνδαλα ήλθε να επιβεβαιώσει το μέγεθος της σαπίλας που έχει κυριεύσει αυτές τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Με τη στάση τους ευθύνονται για τον εγκλωβισμό των εργαζομένων στην απραξία, στην αφωνία απέναντι στα αντεργατικά μέτρα. Έχοντας οδηγήσει σε τέτοιον εκφυλισμό το συνδικαλιστικό κίνημα, φέρουν την πρώτη και κύρια ευθύνη για την απομαζικοποίηση των σωματείων. Δεν περνά άλλωστε απαρατήρητο το γεγονός ότι την ημέρα της Εργατικής Πρωτομαγιάς ελάχιστη ήταν η παρουσία σωματείων και Ομοσπονδιών με πανό και μπλοκ των εργαζομένων τους.

Δεύτερος εξίσου σημαντικός λόγος της αναντιστοιχίας των Πρωτομαγιάτικων συγκεντρώσεων, όπως βέβαια και όλων των απεργιακών κινητοποιήσεων όποτε γίνονται, στο μέγεθος και στην ένταση της αντεργατικής πολιτικής, είναι η διασπαστική τακτική που εφαρμόζουν χρόνια τώρα στο συνδικαλιστικό κίνημα οι δυνάμεις του ΚΚΕ. Η τακτική των χωριστών συγκεντρώσεων, της άλλης πλατείας, των υποτιθέμενων συνεπών ταξικών δυνάμεων που αρνούνται να βρεθούν την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος με τις ξεπουλημένες, όπως αποκαλούν, άλλες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Μια τακτική την οποία ασπάζονται και εφαρμόζουν και άλλες μικρότερες οργανώσεις της αριστεράς. Και είναι αυτή μια τακτική που υπονομεύει τελικά τους αγώνες των εργαζομένων. Όταν ένα σωματείο έχει να αποφασίσει, ανάλογα με τους συσχετισμούς, σε ποια από τις 2 ή 3 διαφορετικές συγκεντρώσεις που γίνονται για τον ίδιο λόγο, την ίδια ημέρα, θα συμμετέχει, ή ακόμη χειρότερα όταν η πλατιά μάζα των εργαζόμενων, που αδυνατεί να κατανοήσει τον λόγο των χωριστών συγκεντρώσεων μπαίνει σε δίλημμα πού να επιλέξει να συμμετέχει, το αποτέλεσμα είναι σε βάρος της μαζικοποίησης των εργατικών συλλαλητηρίων.

Αυτή τη φορά, μάλιστα, την Εργατική Πρωτομαγιά το ΠΑΜΕ κορύφωσε τη διασπαστική του τακτική: Όπως είναι γνωστό, στο πρόσφατο συνέδριο του ΕΚΑ βγήκε πρώτη δύναμη (όχι με απόλυτη πλειοψηφία εδρών) στο Διοικητικό Συμβούλιό του. Αν και καταγγέλλει ως ξεπουλημένες τις αντίπαλες δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, και αιτιολογεί με αυτόν τον τρόπο την πρακτική του να κάνει ξεχωριστά συλλαλητήρια, ωστόσο, δεν είχε πρόβλημα να υποστηρίξει τη δημιουργία του προεδρείου του ΔΣ του ΕΚΑ, όχι στη βάση μιας συμφωνίας στόχων για το ΕΚΑ αλλά με βάση την αναλογία της δύναμης κάθε παράταξης (αναλογικό προεδρείο) για να καταλάβει το ΠΑΜΕ τη θέση του προέδρου του ΕΚΑ, μιας και αναδείχτηκε στο συνέδριο πρώτη σε ψήφους δύναμη.

Στη συνεδρίαση για την απόφαση της συμμετοχής στη συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς πλειοψήφησε πρόταση που καλούσε στην Κλαυθμώνος. Ωστόσο, η παράταξη του ΠΑΜΕ, έχοντας προκηρύξει δική της συγκέντρωση στο Σύνταγμα, διαφωνώντας με την απόφαση της πλειοψηφίας του ΔΣ του ΕΚΑ, έβαλε τα εκλεγμένα μέλη της στο ΔΣ του ΕΚΑ να κάνουν δήλωση που καλούσε σε μη εφαρμογή της απόφασης του ΔΣ του ΕΚΑ και καλούσε τα μέλη σωματεία του ΕΚΑ να συμμετάσχουν στη συγκέντρωσή της στο Σύνταγμα!

Έτσι, είδαμε το πρωτοφανές φαινόμενο ο πρόεδρος και τα μέλη της πρώτης δύναμης σε μια ανώτερη συνδικαλιστική οργάνωση να πηγαίνουν στο Σύνταγμα, την ίδια ώρα που η συνδικαλιστική οργάνωσή τους ήταν στην Κλαυθμώνος!

Δεν μιλάμε απλώς για μια διασπαστική αλλά για μια άκρως διαλυτική τακτική. Τι είδους παράδειγμα δίνει ακριβώς το ΠΑΜΕ με αυτή τη στάση του στο μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας; Πώς μπορεί να λειτουργήσει μια συνδικαλιστική οργάνωση, όταν οι αποφάσεις της πλειοψηφίας δεν γίνονται σεβαστές; Όταν, μάλιστα, δεν τις σέβεται καν ο πρόεδρός του;

Τι θα φέρει μια τέτοια πρακτική αν εφαρμοστεί σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις;

Απέναντι σε όλα αυτά τα διαλυτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα φαινόμενα, του εκφυλισμού των συνδικαλιστικών ηγεσιών, των χωριστών συγκεντρώσεων, της απαξίωσης των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών αρχών, μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν είναι η συστηματική δουλειά μέσα στα σωματεία, στους εργασιακούς χώρους, από συνεπείς συνδικαλιστικές δυνάμεις, ώστε οι εργαζόμενοι να μπορέσουν να αναπτύξουν ενωτική δράση απέναντι στην κυβέρνηση και την εργοδοσία, να διεξάγουν ενωτικούς – μαζικούς αγώνες, ικανούς να αναχαιτίσουν την αντεργατική κυβερνητική και εργοδοτική πολιτική.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος