"Η μέχρι στιγμής θετική έκβαση του αγώνα και η ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, μας δίνει τη δυνατότητα η απεργία πείνας να λήξει νικηφόρα και έτσι να μη ρισκάρουμε να χάσουμε δύο άξιους ανθρώπους για εμάς και για ολόκληρη την κοινωνία, αλλά και να μην επιβαρύνουμε με θανάτους ένα κίνημα και ένα κόσμο που είτε δεν είναι εξοικειωμένος στους αυτοθυσιαστικούς αγώνες είτε θεωρεί ότι ο αγώνας αυτός είναι ήδη νικηφόρος."

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας  και αναλύει τους λόγους που αποφασίστηκε η αναστολή της απεργίας πείνας των Αριστοτέλη Χαντζή και Suzon Doppagne, μετά από πολύμηνη κινητοποίηση που κράτησε 140 ημέρες για τον πρώτο και σχεδόν δύο μήνες για τη δεύτερη. Όπως αναφέρει η συλλογικότητα, η απόφαση ελήφθη μετά το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων, που καλύπτει τα βασικά αιτήματα της Κοινότητας Ο αγώνας συνεχίζεται με άλλα μέσα, ενώ η Κοινότητα καλεί σε εγρήγορση για την τήρηση των δεσμεύσεων.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΙΚΗΣΕ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

«Τους τελευταίους 5 μήνες εξελίσσεται ένας υπεράνθρωπος αγώνας ζωής και θανάτου για την υπεράσπιση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια στην εκκένωση, τον εκτοπισμό και τη διάλυση του μεγαλύτερου αυτοοργανωμένου εγχειρήματος κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και πανευρωπαϊκά. Απέναντί τους ένα κοινωνιοκτόνο καθεστώς και ο περιφερειάρχης Ν. Χαρδαλιάς, τα σχέδια εξευγενισμού και η πολιτική της καταστολής των κινημάτων και των ζωντανών ανθρώπων.

Στην αιχμή αυτού του αγώνα έχουν σταθεί πρώτοι εθελοντικά ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής (απεργός πείνας από 5/2/2026) και η συντρόφισσα Suzon Doppagne (απεργός πείνας από 1/5/2026).

Είναι ένας αγώνας που νίκησε εξαρχής, γιατί ο μόνος χαμένος αγώνας είναι εκείνος που δε δόθηκε ποτέ. Είναι ένας αγώνας δίκαιος, ανιδιοτελής και συλλογικός, όχι μόνο για τους 400 και πλέον κατοίκους των Προσφυγικών, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Για όλους και όλες μας. Για το δικαίωμα στη στέγη, τη ζωή την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα των ανθρώπων να οργανώνονται, να αυτοοργανώνονται, να ορίζουν τις ζωές τους σε σκοτεινούς καιρούς.

Είναι επίσης ένας αγώνας που ξεκινώντας από τη βάση απλώθηκε παντού, στην Ελλάδα και διεθνώς, μέσα στην κοινωνία, στα κινήματα, στους απλούς ανθρώπους, ακόμη και μέσα στους θεσμικούς φορείς και τις κομματικές παρατάξεις. Είναι ένας νικηφόρος αγώνας, όχι στενά πολιτικός αλλά βαθιά κοινωνικός, που με την ανοιχτότητα και τη συμπερίληψη που προώθησε, κατάφερε να συστεγάσει πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, δίνοντας τη δυνατότητα συγκρότησης ενός κινήματος, που έδωσε παράδειγμα για το πώς χτίζονται νικηφόροι αγώνες και συγκροτούνται κοινωνικά μέτωπα αντίστασης σε περιόδους ύφεσης, ξηρασίας και γενικευμένου κατακερματισμού, παρά φυσικά τα λάθη και τις αδυναμίες του.

Χθές, ο Δήμος Αθηναίων εξέδωσε το δεύτερο ψήφισμα του, το οποίο αφενός έρχεται ως ταφόπλακα στο πλάνο Χαρδαλιά που έχει καταρρεύσει ήδη από κάθε άποψη – τεχνική, πολιτική, οικονομική και αφετέρου καλύπτει κατά το μεγαλύτερο μέρος τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά μας – στη βάση των δυνατοτήτων του:

1. Κάλεσε την Περιφέρεια Αττικής να διακόψει την υλοποίηση της απόφασης ανάπλασης των Προσφυγικών και παράλληλα την Κοινότητα των Προσφυγικών να αναστείλει την απεργίας πείνας.
2. Αναγνώρισε την Κοινότητα των Προσφυγικών, αφενός ως αυθύπαρκτη οντότητα και ως συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο και, αφετέρου, ως ισότιμο συνομιλητή με αποφασιστικό ρόλο σε οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια αποκατάστασης των Προσφυγικών.
3. Αποδέχτηκε ότι όλοι οι κάτοικοι των Προσφυγικών θα παραμείνουν στα σπίτια τους και ακόμη και σε περίπτωση εργασιών αποκατάστασης θα μετακινηθούν εντός της γειτονιάς, αποδεχόμενος έτσι και την τμηματική αποκατάσταση των κτηρίων που προτείνουμε.
4. Τόνισε το κομμάτι των αρμοδιοτήτων του Δήμου (καθώς έχει ξεκάθαρες εξουσίες και αρμοδιότητες, τόσο σε επίπεδο απαιτούμενων αδειών σε διάφορα στάδια της αποκατάστασης των κτηρίων, όσο και σε αυτό της κοινωνικής κατοικίας) ως διασφάλιση ότι δε θα συνδράμει και δε θα χορηγήσει τα απαιτούμενα, παρεμποδίζοντας κάθε ενέργεια της Περιφέρειας που θα παρεκκλίνει από το παραπάνω ορισμένο πλαίσιο.

Ως προς την ψήφο αποχής εκ μέρους της Ανατρεπτικής Συμμαχίας και της Λαϊκής Συσπείρωσης, σεβόμαστε πλήρως τη στάση τους στη βάση των προβληματισμών και διαφωνιών που κατέθεσαν. Εξάλλου, έχουμε κι εμείς ανάγκη να εκφράσουμε τη διαφωνία μας στον οποιοδήποτε συσχετισμό της αξίας της ανθρώπινης ζωής και ενός βαμμένου τοίχου. Ιδιαίτερα όταν η ζωή αυτή έχει αφεθεί από τη θεσμική αναλγησία και τα οικονομικά συμφέροντα να λιώνει σαν το κερί για 140 μέρες και η τύχη της να κρέμεται από μια κλωστή.

Επίσης, έχουμε την ανάγκη να δηλώσουμε ότι διατηρούμε τις αμφιβολίες μας ως προς την υλοποίηση των δεσμεύσεων που αναλαμβάνουν οι θεσμοί, όπως αποδεικνύουν τόσες και τόσες περιπτώσεις με τελευταία του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι, πατέρα του δολοφονημένου στα Τέμπη Ντένις, που περιμένει ακόμη την υλοποίηση της υπόσχεσης της εκταφής του παιδιού του από την κυβέρνηση. Αναμένουμε οι δεσμεύσεις αυτές να πραγματοποιηθούν και καλούμε τον κόσμο της αλληλεγγύης να παραμείνει σε εγρήγορση.

Σήμερα, μετά το τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης και την πολυεπίπεδη αναγνώριση της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η Περιφέρεια Αττικής βρίσκονται πλέον μόνοι απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία. Τίποτα δεν τους έχει μείνει να αντιτάξουν ενάντια στην Κοινότητα, παρά μόνο το όπλο της ωμής βίας. Είμαστε εδώ για να τη συν-αντιμετωπίσουμε, όπως κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια σκληρής καταστολής, εκ μέρους των πιο αντιδραστικών πολιτικών κέντρων.

Στη βάση των παραπάνω, ως Κοινότητα, χθες Τετάρτη 24/6, συζητήσαμε μαζί με τους απεργούς πείνας Αρίστο και Σουζόν και συλλογικά αποφασίσαμε την αναστολή της απεργίας πείνας και την παράλληλη συνέχιση του αγώνα με άλλα μέσα, μέχρι την τελική δικαίωση.

Η μέχρι στιγμής θετική έκβαση του αγώνα και η ικανοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των αιτημάτων μας, μας δίνει τη δυνατότητα η απεργία πείνας να λήξει νικηφόρα και έτσι να μη ρισκάρουμε να χάσουμε δύο άξιους ανθρώπους για εμάς και για ολόκληρη την κοινωνία, αλλά και να μην επιβαρύνουμε με θανάτους ένα κίνημα και ένα κόσμο που είτε δεν είναι εξοικειωμένος στους αυτοθυσιαστικούς αγώνες είτε θεωρεί ότι ο αγώνας αυτός είναι ήδη νικηφόρος.

Τέλος, αν πράγματι ο πραγματικός σκοπός του Περιφερειάρχη Νίκου Χαρδαλιά ήταν εξαρχής η αποκατάσταση και συντήρηση των κτηρίων και της ιστορικότητάς τους, παραμένουμε ανοιχτοί σε διάλογο προς εξεύρεση κοινών συναινέσεων, στη βάση της παραμονής όλων των κατοίκων των Προσφυγικών και της αναγνώρισης της υπάρχουσας αυτοοργανωμένης Κοινότητας.

Γιατί οι λύσεις στα προβλήματα των καιρών μας δίνονται μαζί με την κοινωνία και όχι ενάντιά της. Σε αντίθεση με τα σχέδια ρεβανσισμού, εχθρότητας και πολιτικής εξόντωσης από μεριάς κράτους, Περιφέρειας και κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας υπεράσπισης της ζωής και της αξιοπρέπειας και η κατάθεση ενός άλλου παραδείγματος στις κοινωνίες μας και τους ανθρώπους.

Κλείνοντας, οφείλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τον καθένα και την καθεμιά, άγνωστοι και άγνωστες οι περισσότεροι-ες σε εμάς, που στέκονται από το δικό τους μετερίζι δίπλα μας στον δίκαιο και όμορφο αυτό αγώνα. Στεκόμαστε με ευθύνη απέναντι στα όποια λάθη μας και θα τα απολογίσουμε με όσους και όσες το θελήσουν. Καλούμε, τέλος, σε επαγρύπνηση για την κρισιμότητα της κατάστασης της υγείας του Αριστοτέλη Χαντζή, καθώς και για την περίπτωση εκδικητικότητας από την πλευρά του κράτους και της κυβέρνησης, ενάντια στους απεργούς και συνολικά την Κοινότητά μας, όπως και για τη συνέχιση του πολεμικού σχεδιασμού κυβέρνησης και Περιφέρειας εναντίον των Προσφυγικών.

ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ – ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

25 Ιουνίου 2026
Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών»