• Αργυράδες - Κέρκυρας
  • Thursday , Feb 1 , 2018

Διεθνη

Πείτε στους ανθρώπους ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί

August 21, 2020 92

 

Μεταφράσαμε το εβδομαδιαίο δελτίο του Vijay Prashad, Ινδού ιστορικού, δημοσιογράφου και διευθυντή της Τριηπειρωτικής: Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών*

Τα νεαρά παιδιά μένουν έκπληκτα με μια προφανή αντίφαση στις καπιταλιστικές κοινωνίες: γιατί έχουμε μαγαζιά γεμάτα με φαγητό, και όμως βλέπουμε πεινασμένους ανθρώπους στους δρόμους; Πρόκειται για ζήτημα τεράστιας σημασίας. αλλά με τον καιρό το ζήτημα διαχέεται στην ομίχλη της ηθικής αμφιβολίας, καθώς διάφορες εξηγήσεις χρησιμοποιούνται για να παρεμποδιστεί η σαφήνεια του νεανικού μυαλού. Η πιο περίεργη εξήγηση είναι ότι οι πεινασμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να φάνε επειδή δεν έχουν χρήματα, και με κάποιο τρόπο αυτή η έλλειψη χρημάτων -η πιο μυστικιστική από όλες τις ανθρώπινες δημιουργίες- είναι επαρκής λόγος για να αφήσουμε τους ανθρώπους να πεινάσουν. Δεδομένου ότι υπάρχει άφθονο φαγητό για κατανάλωση, και δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν τρόφιμα, το φαγητό πρέπει να προστατεύεται από τους πεινασμένους.

Για τον σκοπό αυτόν, εμείς -ως ανθρώπινα όντα- επιτρέπουμε τη δημιουργία αστυνομικής δύναμης και τη χρήση βίας για την υπεράσπιση των τροφίμων κατά των πεινασμένων. Σε μια από τις πρώτες δημοσιογραφικές του αναφορές, ο Karl Marx έγραψε για τη βία που χρησιμοποιήθηκε εναντίον των αγροτών της Ρηνανίας, που μάζευαν πεσμένο ξύλο για να θρέψουν τις φωτιές τους. Οι χωρικοί, έγραψε ο Marx, γνωρίζουν την τιμωρία – συμπεριλαμβανομένου του θανάτου – αλλά απλά δεν γνωρίζουν το έγκλημα. Για ποιον λόγο τους ξυλοκοπούν και τους σκοτώνουν; Η συλλογή ξύλου που έχει πέσει στο δασικό έδαφος δεν μπορεί να θεωρηθεί ως εγκληματική πράξη, ούτε η βασική ανθρώπινη ανάγκη για πεινασμένους ανθρώπους να ζητούν τροφή. Και όμως, ο κοινωνικός πλούτος σε μια κοινωνία στην οποία οι ιεραρχίες της τάξης είναι εδραιωμένες, βυθίζεται στην οικοδόμηση όλο και μεγαλύτερων κατασταλτικών θεσμών, από την αστυνομία μέχρι το στρατό.

Θα σκεφτόσασταν ότι εν μέσω πανδημίας, όταν η απασχόληση έχει καταρρεύσει και η πείνα έχει αυξηθεί, ο κοινωνικός πλούτος θα εκτραπεί από την αστυνομία σβήσει να σβήσει την πείνα, αλλά δεν λειτουργεί έτσι η κοινωνία της εδραιωμένης ταξικής ιεραρχίας. Τον Ιούλιο, ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) και άλλες υπηρεσίες του ΟΗΕ δημοσίευσαν έκθεση -Η κατάσταση της επισιτιστικής ασφάλειας και της διατροφής στον κόσμο- η οποία έδειξε ότι η τάση πριν το 2014 ήταν η μείωση της παγκόσμιας πείνας. Από τότε οι αριθμοί έχουν ανέβει δραματικά, και από το Μεγάλο Κλείδωμα έχουν ανέβει εκθετικά. Οι μισοί από τους πεινασμένους του κόσμου είναι στην Ασία, με την πλειοψηφία στην Ινδία. Περίπου τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά μια υγιεινή διατροφή. Οι αποθήκες τροφίμων ανοίγονται μόνο για λίγο, ενώ η ανακούφιση διανέμεται μόνο φευγαλέα. Έχοντας πληγεί από την πανδημία της πείνας, όταν οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους για να απαιτήσουν φαγητό ή για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, αντιμετωπίζουν το κρύο ατσάλι της κρατικής καταπίεσης.

Τον Αύγουστο του 2020, το γραφείο μας στη Νότια Αφρική δημοσίευσε τον φάκελο αριθ. 31, “Η πολιτική του αίματος: Πολιτική καταπίεση στη Νότια Αφρική”, ένα ισχυρό κείμενο που δείχνει ένα οδυνηρό γεγονός: ότι οι βίαιοι κρατικοί θεσμοί που γεννήθηκαν από την εποχή του απαρτχάιντ έχουν μεταβιβαστει από το 1994 στο μετά-απαρτχάιντ κράτος της Νότιας Αφρικής. Κατά τη διάρκεια της μετάβασης, “ο αγώνας που διεξήχθη από εκατομμύρια για την οικοδόμηση της λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας και των συμμετοχικών μορφών δημοκρατίας περιορίστηκε στις εκλογές, στα δικαστήρια, στον ελεύθερο εμπορικό Τύπο και στην αντικατάσταση των ΜΚΟ, που τώρα ονομάζονται “κοινωνία των πολιτών”, ως δημοκρατικές μορφές λαϊκής οργάνωσης”. Μετά το απαρτχάιντ, “οι ανεξάρτητες μορφές αυτοοργάνωσης και οι λαϊκές απαιτήσεις για περισσότερο συμμετοχικές μορφές δημοκρατίας αντιμετωπίστηκαν συχνά ως εγκληματικές”. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, όπως υποστηρίζει ο φάκελος, που στη Νότια Αφρική, “η αστυνομία σκοτώνει ανθρώπους, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι φτωχοί και μαύροι, με κατά κεφαλήν ρυθμό τριπλάσιο από εκείνο της αστυνομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες”. Οι αριθμοί είναι εκπληκτικοί, το εύρος της βίας σοκάρει.

Madelene Cronjé, New Frame (Νότια Αφρική), Η αστυνομία κλείνει την είσοδο στο Δημαρχείο κατά τη διάρκεια μιας πορείας χιλιάδων μελών της βάσης AbahlaliMjondolo που διαμαρτύρονται κατά της πολιτικής καταπίεσης, Durban, 8 Οκτωβρίου 2018.

Στη Νότια Αφρική, η καταστολή κατά των λαϊκών οργανώσεων -συνδικαλιστικών οργανώσεων και των σχηματισμών των κατοίκων- δεν έχει μειωθεί κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Περίπου 300.000 άτομα έχουν συλληφθεί τους τελευταίους μήνες. απαγορεύτηκαν οι δημόσιες συγκεντρώσεις, πράγμα που σημαίνει ότι οι λαϊκές οργανώσεις δυσκολεύτηκαν να αντιστέκονται στην σκληρότητα της κρατικής βίας. Μία από τις δοκιμαζόμενες περιοχές είναι το Durban, όπου το κίνημα των κατοίκων στις σκαλύβες -Abahlali baseMjondolo- ηγήθηκε των κτηματολογικών επαγγελμάτων και όπου η τοπική κυβέρνηση απάντησε με σκληρή στη βία κατά των ανθρώπων σε αυτούς τους νέους οικισμούς. Στις 28 Ιουλίου, για παράδειγμα, ο δήμος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου επιτέθηκε στην κατοχή της Κχενάνα στο Κάτο Μανόρ, μια ιστορική, δημοφιλής γειτονιά της εργατικής τάξης, η οποία -το 1959- ήταν όπου γυναίκες όπως η Dorothy Nyembe και η Florence Mhize σφυρηλάτησαν την εξέγερση κατά του κράτους του απαρτχάιντ που άρχισε να κερδίζει τους λαούς υποστήριξη του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου. Όλα αυτά λησμονούνται τώρα, καθώς η κρατική βία χρησιμοποιήθηκε -παρά τις δικαστικές εντολές για την προστασία των κατοίκων- για να τους εκδιώξει από τα σπίτια τους, το πρόγραμμα αστικής γεωργίας τους, και η συνεργασία τους που τους παρείχε επισιτιστική κυριαρχία.

Η eKhenana Occupation κυμάτιζε τη σημαία του Abahlali και, ως μέρος του ήθους της διεθνούς αλληλεγγύης τους, τη σημαία των συντρόφων τους στο Κίνημα dos Trabalhadores Rurais Sem Terra (MST), το κίνημα των ακτημόνων εργαζομένων της Βραζιλίας. Την περασμένη εβδομάδα, στη Βραζιλία, η απερισκεψία της κρατικής βίας εκτέθηκε πλήρως κατά της κοινότητας Quilombo Campo Grande. Μετά από εξήντα ώρες αντίστασης κατά της στρατιωτικής αστυνομίας, η κοινότητα έπρεπε να υποχωρήσει από ό,τι είχαν χτίσει. Ο Noam Chomsky κι εγώ γράψαμε ένα μήνυμα αλληλεγγύης προς τις οικογένειες της κοινότητας, το οποίο δίνεται παρακάτω.

MST (Βραζιλία), Οικογένειες είχαν δακρυγόνα που τους είχαν εκτοξεύσει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έξωσης στο Quilombo Campo Grande στο Minas Gerais, 14 Ιουλίου 2020.

Δήλωση των Noam Chomsky και Vijay Prashad σχετικά με την εκδίωξη 450 οικογενειών από το Quilombo Campo Grande:

Στις 12 Αυγούστου, ο κυβερνήτης Romeu Zema του Minas Gerais έστειλε τη στρατιωτική αστυνομία για την έξωση 450 οικογενειών από το εικοσιδιετές Quilombo Campo Grande. Για τρεις ημέρες περικύκλωσαν τον καταυλισμό, εκφοβίζοντας οικογένειες, σε μια προσπάθεια να τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν τη γη τους, αλλά οι οικογένειες χωρίς γη αντιστάθηκαν. Στις 14 Αυγούστου, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου, τελικά το πέτυχαν. Κατέστρεψαν μια κοινότητα που είχε χτίσει σπίτια και καλλιεργούσε βιολογικές καλλιέργειες (συμπεριλαμβανομένου του καφέ, που πωλείται ως Café Guaîi). Το 1996, οι οικογένειες, που οργανώθηκαν από το MST, κατέλαβαν μια εγκαταλελειμμένη φυτεία ζάχαρης (η οποία ανήκε στην Αγροτική Εταιρεία Azevedo Brothers). Η Jodil Agriculture Holdings, μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής καφέ της Βραζιλίας, ιδιοκτησίας του João Faria da Silva, ήθελε την έξωση ώστε να αναλάβει την παραγωγή από το συνεταιρισμό.

Ως ένδειξη αδιαφορίας, ο κυβερνήτης και η στρατιωτική αστυνομία κατέστρεψαν τη Λαϊκή Σχολή Eduardo Galeano, η οποία εκπαίδευσε παιδιά και ενήλικες. Ως φίλοι του Eduardo Galeano (1940-2015), της συνείδησης της Νότιας Αμερικής, μας πονάει ιδιαίτερα η έξωση και η καταστροφή.

Αυτή η έξωση έλαβε χώρα λίγες ημέρες μετά το θάνατο του επισκόπου Pedro Casaldáliga (1928-2020), η ζωή του οποίου αποτέλεσε φόρο τιμής στους αγώνες για τη χειραφέτηση των φτωχών. Αυτή η έξωση είναι προσβολή στη μνήμη του ανθρώπου που τραγούδησε:

Πιστεύω στη Διεθνή
των κεφαλών που κρατούνται ψηλά,
να ομιλούν ισότιμα,
και των χεριών που ενώνονται μεταξύ τους.

Αυτός είναι ο τρόπος ζωής, τα χέρια ενωμένα, όχι τα δακρυγόνα και οι σφαίρες που πυροβολούν από πεζικό από τη στρατιωτική αστυνομία.

Καταδικάζουμε την έξωση των οικογενειών και την καταστροφή της γης και του σχολείου τους. Στεκόμαστε με τις οικογένειες του Quilombo Campo Grande.

Ο Benjamin Moloise, εργάτης εργοστασίου και ποιητής, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρα, στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, το 1955. Συμμετείχε στο τότε απαγορευμένο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) και έγραψε ποίηση. Το 1982, ο Moloise κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τον Philipis Selepe, έναν αξιωματικό. Η ηγεσία του ANC στη Λουσάκα (Ζάμπια) παραδέχθηκε ότι είχε διατάξει την εκτέλεση του Selepe, αλλά είπε ότι ο Moloise δεν τον σκότωσε. Μια διεθνής εκστρατεία για την απελευθέρωση του Moloise δεν επηρέασε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης του απαρτχάιντ να τον δολοφονήσει. Την ημέρα της εκτέλεσής του στις 18 Οκτωβρίου 1985, η Pauline Moloise -η μητέρα του Benjamin- τον είδε για είκοσι λεπτά. Της είπε ότι αν και δεν σκότωσε τον Selepe: “δεν μετανιώνω για τη συμμετοχή μου. Πείτε στους πολίτες ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί”. Σχεδόν τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι εξαπλώθηκαν σε όλο το Γιοχάνεσμπουργκ θρηνώντας το θάνατό του. O λαός φώναξε “Mayihlome”, μια έκκληση στα όπλα για την εμβάθυνση του αγώνα τους κατά του απαρτχάιντ.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στα μέσα Ιουλίου έδειξε ότι δύο στους πέντε ενήλικες στη Νότια Αφρική δήλωσαν ότι τα νοικοκυριά τους είχαν χάσει μια βασική πηγή βιοπορισμού από τις 27 Μαρτίου 2020, όταν ξεκίνησε η απαγόρευση στη χώρα. Ο αντίκτυπος που έχει αυτό στην πείνα είναι δραματικός, καθώς οι κυβερνητικές πολιτικές για την προστασία του πληθυσμού από την πείνα είναι ελάχιστες. Αντί να στέλνουμε οπλισμένους άνδρες για να γκρεμίσουν τις παράγκες του λαού και να ξεριζώσουν τα αγροκτήματά του, θα ήταν πολύ καλύτερο για ένα κράτος να συνεργαστεί με τις τοπικές δομές για να οργανώσει την κατανομή των απαραίτητων προμηθειών. Εδώ τα πράγματα προκαλούν σύγχυση: η προστασία της ιδιωτικής περιουσίας είναι πολύ πιο σημαντική για τα κράτη από την προστασία της πολύτιμης ζωής. “Πείτε στους ανθρώπους ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί”, είπε ο Moloise πριν κρεμαστεί μέσα σε μια κρύα φυλακή που περιβάλλεται από γιακοκρατικά δέντρα.

Πηγή: guernicaeu.wordpress.com

Καββαδίας

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Calendar

« September 2020 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

Argyrades - News

argyrades.gr

Σελίδες για τη ζωή, την ιστορία, τον πολιτισμό, στην Κέρκυρα. Με κριτική ματιά στην επικαιρότητα.

drepani.gr

Μια από τις ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστή η Κέρκυρα στην αρχαιότητα ήταν και η Δρεπάνη. Όνομα που χρησιμοποιήθηκε λόγω του σχήματός της. Η Δρεπάνη ταυτίζεται με το όπλο με το οποίο ο Κρόνος σκότωσε τον πατέρα του τον Ουρανό.

logo

© 2018 Your Company. All Rights Reserved. Designed By Your Company

Search