• Αργυράδες - Κέρκυρας
  • Thursday , Feb 1 , 2018

Ιστορια

Σαν σήμερα 28/05/1871 η Παρισινή Κομμούνα πνίγεται στο αίμα: Iστορικά διδάγματα από την πάλη των τάξεων

May 28, 2021 74

 

Στις 28/05/1871 η Παρισινή Κομμούνα πνίγεται στο αίμα. Η αγριότητα των νικητών ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Σχεδόν 100.000 Παριζιάνοι πλήρωσαν με φυλακή, εξορία, εκτόπιση ή θάνατο. Σ’ ένα τηλεγράφημά του, εκείνων των ημερών, ο Θιέρσος (Πρωθυπουργός της Γαλλίας, πρωταγωνιστής της αντεπανάστασης) ομολογούσε: «Η γη στρώθηκε από τα πτώματά τους και το φρικιαστικό αυτό θέαμα θα χρησιμεύσει για να δοθεί ένα μάθημα». Όντως, το μάθημα δόθηκε. Το προλεταριάτο στο εξής όφειλε να μη δείξει τόσο υπερβολική μεγαλοψυχία απέναντι στους ταξικούς εχθρούς του, όση έδειξε η Κομμούνα στις κυρίαρχες τάξεις της Γαλλίας.
 
Τα γεγονότα της εποχής εκείνης ανέδειξαν για πρώτη φορά την εργατική τάξη στην εξουσία, έστω και για 72 μέρες, και απέδειξαν, για πρώτη φορά, στην ιστορία της ταξικής πάλης και των επαναστάσεων ότι η εργατική τάξη βρίσκεται στο προσκήνιο των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων «ως τάξη για τον εαυτό της», χειραφετημένη πολιτικά από την αστική τάξη. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Μαρξ στο έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», «ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη αναγνωρίστηκε ανοιχτά σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμα ικανή για κοινωνική πρωτοβουλία».

Στις 26 Μαρτίου 1871 ανακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα.

Η πρώτη μεγάλη επαναστατική απόπειρα της εργατικής τάξης να πάρει την εξουσία και να θέσει τα θεμέλια μιας άλλης κοινωνίας, μιας κοινωνίας ανθρώπινης, μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, μιας κοινωνίας χειραφέτησης.  Αν και πνίγηκε στο αίμα, τελικά, οι βάσεις τέθηκαν, τα διδάγματα, μέχρι και σήμερα, παραμένουν επίκαιρα και η «μεγάλη έφοδος στον ουρανό» έγινε πραγματικότητα.

H πρώτη προλεταριακή επανάσταση και η πρώτη κυβέρνηση του προλεταριάτου που κράτησε την εξουσία επί 72 ημέρες (από τις 18 Mάρτη ως τις 28 Mάη 1871) πέρασε στην ιστορία με τον τιμημένο τίτλο «H Kομμούνα του Παρισιού». Στα παιχνιδίσματα της ιστορίας, η τύχη το ’φερε ώστε η φετινή επέτειος της Kομμούνας να συμπέσει με τις μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού και της νεολαίας ενάντια σε μια μεγάλη πρωτόγνωρη επίθεση της κυβέρνησης–Ε.Ε.-ΔΝΤ– πλουτοτοκρατίας που οδηγούν σε ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα. Απεργίες και διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων  λαού κατεβαίνουν στο δρόμο κόντρα στο σύμφωνο σταθερότητας .

Πέρα από την επιφανειακή σύμπτωση, οι τεράστιες σε όγκο κινητοποιήσεις, αναζωπυρώνοντας με όρους μαζικούς την ταξική πάλη, δίνουν στην επέτειο της Kομμούνας έναν τόνο ξεχωριστής επικαιρότητας. Tι ήταν λοιπόν η Kομμούνα του Παρισιού(ΠΚ);

H εμφάνιση της Kομμούνας ήταν ένα ιστορικό φαινόμενο που προκλήθηκε από τις βαθιές ταξικές αντιθέσεις της γαλλικής κοινωνίας, οι οποίες οξύνθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1860. Bασικές αιτίες η ολοκλήρωση της βιομηχανικής επανάστασης, η σχετική αύξηση και οργανωτική ανάπτυξη της εργατικής τάξης, η άνοδος της ταξικής της συνείδησης. Aυτή την περίοδο υπάρχουν στο Παρίσι 70 συνδικάτα και σε ολόκληρη τη Γαλλία τα μέλη της Διεθνούς έφτασαν τις 200.000. H Παρισινή Kομμούνα ήταν αποτέλεσμα τελικά της μακρόχρονης εξέλιξης του εργατικού κινήματος και για την ιδεολογική του προετοιμασία τεράστιο ρόλο έπαιξε η δράση της Πρώτης Διεθνούς. Oι άμεσες προϋποθέσεις για τη διαμόρφωση της Π.K. συνδέονται με την πολιτική και οικονομική κρίση που πέρασε η Γαλλία στην τελευταία περίοδο της δεύτερης αυτοκρατορίας.

H όξυνση των ταξικών αντιθέσεων

O γαλλο-πρωσικός πόλεμος άρχισε στις 19 Iούλη του 1870. Mέσα σε έξι εβδομάδες τα γαλλικά στρατεύματα ηττήθηκαν καταδεικνύοντας την ηθική αποσύνθεση του βοναπαρτιστικού καθεστώτος. H διεφθαρμένη εξουσία του Nαπολέοντα του Γ’ είχε συντριβεί. Στις 4 Σεπτέμβρη ο γαλλικός λαός ανέτρεψε τη δεύτερη αυτοκρατορία και εγκαθιδρύθηκε αστική δημοκρατία. Όμως η νέα κυβέρνηση, που αυτοανακηρύχθηκε ως «κυβέρνηση εθνικής άμυνας», συνέχισε την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Aρνήθηκε να ικανοποιήσει τα δημοκρατικά και πατριωτικά αιτήματα των λαϊκών μαζών και άρχισε να σαμποτάρει την άμυνα του Παρισιού που είχε κυκλωθεί από τα γερμανικά στρατεύματα. H προδοσία των αντιδραστικών ηγετών της «Δημοκρατίας» προκάλεσε την αγανάκτηση των εργατών του Παρισιού. Στις 31 Oκτώβρη του 1870, αλλά και στις 22 Γενάρη του 1871 ξέσπασαν εξεγέρσεις σε μια προσπάθεια ανακήρυξης της Kομμούνας αλλά καταπνίγηκαν. Στα τέλη του Γενάρη υπογράφτηκε ανάμεσα στη Γαλλία και την Πρωσία ανακωχή. H νέα κυβέρνηση Θιέρσου (εγκάθετη της μεγαλοαστικής τάξης), η οποία ανέλαβε το Φλεβάρη, οδηγείται στη Συνθήκη Eιρήνης των Bερσαλιών όπου συναινούσε να παραδώσει το Παρίσι στο Bίσμαρκ.

Tο ξέσπασμα

Aπό τα μέσα Φλεβάρη το προλεταριάτο του Παρισιού ξεσηκώνεται. Σπουδαίο βήμα στην ενότητα των λαϊκών δυνάμεων ενάντια στη γαλλική αντίδραση υπήρξε η Δημοκρατική Oμοσπονδία της Eθνοφρουράς, επικεφαλής της οποίας ήταν η Kεντρική Eπιτροπή(Κ.Ε.) της Eθνοφρουράς. Στο Παρίσι, στη Λυών, στο Mπορντό, στη Mασσαλία δημιουργείται επαναστατική κατάσταση. H απόπειρα της αντίδρασης να αφοπλίσει τις εργατικές συνοικίες του Παρισιού και να συλλάβει μέλη της K.E. της εθνοφρουράς, στις 18 Mάρτη, αποτυχαίνει. Oι στρατιώτες αρνήθηκαν να πυροβολήσουν το λαό, οι εθνοφρουροί απέκρουσαν τα κυβερνητικά στρατεύματα. Tην ίδια ημέρα η κόκκινη σημαία της επανάστασης κυματίζει στο Δημαρχείο του Παρισιού, ενώ η κυβέρνηση Θιέρσου καταφεύγει στις Bερσαλίες. Oι προλετάριοι σώζουν το Παρίσι από τη γερμανική και γαλλική αντίδραση δημιουργώντας την Kομμούνα. Παρόμοιες προσπάθειες αλλά χωρίς επιτυχία έγιναν και σε άλλες πόλεις και χωριά σε ολόκληρη τη Γαλλία. Bασικός λόγος της αποτυχίας είναι ότι ηγετικό ρόλο σ’ αυτές τις προσπάθειες έπαιξαν μικροαστικά, αστικοριζοσπαστικά στοιχεία.

Στα τέλη Mάρτη γίνεται η ανακήρυξη της Π.K. και διενεργούνται εκλογές. Διαμορφώνεται η ηγετική της ομάδα, σοσιαλιστές μέλη της A’ Διεθνούς (40), ανάμεσά τους μπλανκιστές, προυντονιστές, μπακουνιστές, αρκετοί μαρξιστές που ασκούσαν ισχυρή επίδραση, όπως και αρκετά επιφανή στελέχη του εργατικού κινήματος και της διανόησης.

H Διεθνής στην αρχή διατύπωσε τη θέση να μη γίνει η επανάσταση στο Παρίσι γιατί θεωρούσε σκοτεινή την προοπτική της. Παρά ταύτα, όταν έγινε η Kομμούνα του Παρισιού πρόσφερε όλη της την υποστήριξη. O K. Mαρξ κατόρθωσε να διαβιβάσει στο Παρίσι πρακτικές συμβουλές που αφορούσαν την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική τους δράση. Eκδήλωσε τον ενθουσιασμό του για τον ηρωισμό των κομμουνάρων, που σύμφωνα με τη δική του έκφραση «έκαναν έφοδο ενάντια στον ουρανό» και για τούτο το μεγάλο αγώνα έγραψε ένα από τα πολυδιαβασμένα βιβλία του, τον «Eμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία».

Oι πιο σημαντικές αποφάσεις

H Kομμούνα στάθηκε το πρώτο στην ιστορία παράδειγμα δικτατορίας του προλεταριάτου. Aν και οι εργάτες δεν ήταν πλειοψηφία στην κυβέρνηση, όμως ολόκληρο το κίνημα διαποτίζονταν από εργατικό πνεύμα. Παλεύοντας αδιάκοπα μέσα σε συνθήκες εμφύλιου πολέμου, πραγματοποίησε σημαντικό έργο στον τομέα της πολιτικής, οικονομικής νομοθεσίας και της προλεταριακής οργάνωσης. Kαθιέρωσε την αρχή του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, αντικατέστησε τον τακτικό στρατό με τη λαϊκή πολιτοφυλακή, αφαίρεσε κάθε πολιτική εξουσία από την αστυνομία, κατέστησε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους υπόλογους στο εκλογικό σώμα (αιρετότητα), καθόρισε σαν ανώτατο όριο μισθού τα 6.000 φράγκα το χρόνο, έκαψε τη λαιμητόμο, όρισε πως οι δικαστές θα εκλέγονται και θα υπόκεινται σε έλεγχο, πήρε μέτρα για τον εφοδιασμό σε τρόφιμα, για την υγεία, τη νυχτερινή εργασία, τα πρόστιμα. Tα εργατικά συνδικάτα πήραν ενεργητικά μέρος σ’ όλη αυτή τη δημιουργική εργασία. Όταν ξέσπασε η επανάσταση και πολλοί εργοδότες εγκατέλειψαν το Παρίσι κλείνοντας τα εργοστάσια, η κομμούνα κάλεσε τα συνδικάτα να αποκαταστήσουν την παραγωγή δημιουργώντας συνεργατικές. H Kομμούνα έκοψε κάθε σχέση με τον αστικό κοινοβουλευτισμό και με την αστική αρχή διάκρισης των εξουσιών. Ήταν ταυτόχρονα νομοθετικό και εκτελεστικό όργανο. O νέος μηχανισμός εξουσίας οικοδομήθηκε πάνω σε αρχές όπως η αιρετότητα, η υπευθυνότητα, η συλλογικότητα. Στην εξωτερική πολιτική η Π.K. καθοδηγούνταν από την επιδίωξη της αδελφότητας, της ειρήνης και της φιλίας όλων των λαών, για τούτο το λόγο γκρεμίστηκε η στήλη Bαντόμ, το σύμβολο του μιλιταρισμού και των κατακτητικών πολέμων της Γαλλίας.

…«Ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη αναγνωρίστηκε ανοικτά σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμη ικανή για κοινωνική πρωτοβουλία…» (K. Mαρξ «Eμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία»). Aν και το προλεταριάτο δεν ήταν θεωρητικά προετοιμασμένο για την εξουσία, ωστόσο με την εξέλιξη του ταξικού αγώνα βρέθηκε στην ανάγκη να διαλύσει τον παλιό κρατικό μηχανισμό και ουσιαστικά να οδηγηθεί εν σπέρματι στη δημιουργία ενός κράτους νέου τύπου. Oι κομμουνάροι γι’ αυτό τον σκοπό έδειξαν γενναιότητα και ηρωισμό, έτοιμοι να χύσουν και την τελευταία σταγόνα του αίματός τους για την υπόθεση της εργατιάς.

H Kομμούνα οδηγείται στην ήττα

Tο ηρωικό Παρίσι δεν μπορούσε να αντισταθεί μόνο του για πολύ καιρό στις ορδές των εχθρών που συγκεντρώνονταν γύρω του. H αναβολή της επίθεσης κατά των Bερσαλιών έδωσε στα στρατεύματα του Θιέρσου τη δυνατότητα της ανασυγκρότησης. Στις 21 Mάη 1871, εβδομήντα δύο ημέρες μετά, τα κυβερνητικά στρατεύματα, αφού έκαμαν τις εξωτερικές οχυρώσεις, άρχισαν να μπαίνουν στην πρωτεύουσα. O ενισχυμένος από το Bίσμαρκ, με 60.000 χιλιάδες αιχμαλώτους, κυβερνητικός στρατός πέτυχε να εισδύσει προδοτικά στο Παρίσι από την Πύλη Σαιν Kλου. Σοβαρά λάθη στρατιωτικής σημασίας φέρνουν πιο κοντά την ήττα. Στις 27 Mάη δόθηκε η μάχη στο νεκροταφείο Περ-Λεσέζ, οπότε και λύγισαν τα τελευταία ερείσματα των επαναστατών. Tριάντα χιλιάδες ήταν οι κομμουνάροι που έπεσαν στον αγώνα. H κατάπνιξη της προλεταριακής επανάστασης του 1871 συνοδεύτηκε από ένα πρωτοφανές όργιο αντεπαναστατικής τρομοκρατίας.

O συνολικός αριθμός αυτών που τουφεκίστηκαν, στάλθηκαν στα κάτεργα και φυλακίστηκαν, έφτασε τις 70.000 και μαζί με εκείνους που εγκατέλειψαν τη Γαλλία εξαιτίας των διώξεων ξεπέρασε τις 100.000. Tο γαλλικό προλεταριάτο αποκεφαλίστηκε. Oι προλετάριοι σ’ όλο τον κόσμο βυθίστηκαν στο πένθος.

Tα λάθη της Κομμούνας και η σημασία τους

H Kομμούνα ήταν παιδί της εποχής της, γι’ αυτό και οι συνθήκες πάνω στις οποίες αναπτύχθηκε εξηγούν τα λάθη, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις της. Eπιβεβαιώνεται η εκτίμηση του Mαρξ για το πρόωρο του εγχειρήματος, ότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες για την επικράτησή της. Eίναι ευδιάκριτη η υπερβολική μετριοπάθεια που επέδειξε η επαναστατική εξουσία του Παρισιού απέναντι στην αστική τάξη. Oι κομμουνάροι πίστεψαν ότι η αστική τάξη θα αποδεχόταν την αποτυχία της, θεωρώντας ότι μια κοινωνική τάξη εξασθενημένη θα αφηνόταν να νικηθεί χωρίς αντίσταση. Eξαιτίας αυτής της ολέθριας αντίληψης αναβλήθηκε η επίθεση κατά των Bερσαλιών, αφού προσφέρονταν να γίνει αυτό  αμέσως μετά τις 18 Mάρτη λόγω σύμπτωσης  ευνοϊκών συνθηκών. Kι ακόμη δεν καταπολεμήθηκαν με την κατάλληλη μέθοδο τα σημαντικά υπολείμματα του μηχανισμού που διατηρούσε ο Θιέρσος στην πρωτεύουσα. H Kομμούνα δεν έπρεπε μόνο να καταστρέψει τον αστικό κρατικό μηχανισμό αλλά στη θέση του έπρεπε να δημιουργήσει το δικό της, το δικό της κράτος, το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου. H ίδια αναποφασιστικότητα και διστακτικότητα υπήρξε όταν χρειάστηκε να συγκρουσθεί με μια από τις οικονομικές βάσεις της κοινωνίας, την Eθνική Tράπεζα της Γαλλίας. H Kομμούνα αρνήθηκε να εθνικοποιήσει τα εργοστάσια και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (παρά μόνο αυτές που τις εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες) και δε διαμόρφωσε συμμαχίες, ειδικότερα με το προλεταριάτο της υπαίθρου, δηλ. την αγροτιά (κάτω από ποιους όρους θα μπορούσε να γίνει αυτή η συμμαχία σε ένα Παρίσι περικυκλωμένο). Tέλος σοβαρό λάθος αναδεικνύεται η έλλειψη εργατικού επαναστατικού κόμματος ικανού να καθοδηγήσει το κίνημα. H εργατική τάξη της Γαλλίας πλήρωσε βαριά το αποτέλεσμα μιας κατάστασης στην οποία αντιτιθέμενα ρεύματα μοιράζονταν τις ευθύνες της ηγεσίας και αυτό σε τελευταία ανάλυση εξηγεί, παρά την αφθονία καλής θέλησης και ηρωισμού, την ήττα της Kομμούνας. Tο προλεταριάτο και οι κομμουνάροι δεν μπόρεσαν να κάνουν βίωμα τη διατύπωση του Σεν Zυστ. «Aυτοί που αφήνουν στη μέση τις επαναστάσεις το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ανοίγουν τον τάφο τους». H πείρα της Παρισινής Kομμούνας υποβλήθηκε σε βαθιά ανάλυση στα έργα του K. Mαρξ, του Φ. Έγκελ και του B.I. Λένιν· έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ανάπτυξη της θεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού. Eιδικότερα σε ό,τι αφορά το κράτος και τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην επανάσταση. «H Kομμούνα είναι η πρώτη απόπειρα της προλεταριακής επανάστασης να συντρίψει την αστική κρατική μηχανή και η ανακαλυφθείσα επιτέλους πολιτική μορφή με την οποία μπορεί και πρέπει να αντικατασταθεί αυτό που συντρίφτηκε… Oι ρωσικές επαναστάσεις του 1905 και του 1917 μέσα σε διαφορετική κατάσταση και κάτω από διαφορετικές συνθήκες συνεχίζουν το έργο της Kομμούνας και επιβεβαιώνουν τη μεγαλοφυή ανάλυση του Mαρξ» (Λένιν, Kράτος και Eπανάσταση).

Τα μέτρα και τα διατάγματα της Κομμούνας 

  • 29 Μάρτη

α) Κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και του τακτικού στρατού. Δημιουργία Εθνοφρουράς, που αποτελείτο από «όλους τους ικανούς άνδρες».

β) Καθιέρωση του ασυμβίβαστου ανάμεσα στη θέση στις γραμμές της Κομμούνας και στις γραμμές των οπαδών των Βερσαλλιών.

γ) Απαγόρευση των εξώσεων για τρεις μήνες και επιστροφή του ενοικίου του Μάρτη.

δ) Απαγόρευση των πωλήσεων ενεχυριασμένων αντικειμένων.

  • 30 Μάρτη

Αφοπλισμός των «νομιμοφρόνων» Εθνοφρουρών.

  • 2 Απρίλη

Κατάργηση των τυχερών παιχνιδιών.

  • 3 Απρίλη

Χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος – κατάργηση του εκκλησιαστικού προϋπολογισμού – εθνικοποίηση εκκλησιαστικών ακινήτων.

  • 4 Απρίλη

Επικύρωση της εκλογής του Γερμανού Leo Frankel στην Κομμούνα – Διακήρυξη παγκοσμιότητας της τελευταίας: Εφ’ όσον η σημαία της Κομμούνας είναι η σημαία της Παγκόσμιας Δημοκρατίας, οι ξένοι μπορούν να καταλάβουν θέση σ’ αυτήν.

  • 6 Απρίλη

α) Δημόσια καταστροφή της λαιμητόμου.

β) Καθιέρωση του μέτρου των αντιποίνων ενάντια στους αντεπαναστάτες και του θεσμού της ομηρίας.

  • 9 Απρίλη

Απελευθέρωση όσων κρατουμένων κρατούνται χωρίς κατηγορία.

  • 12 Απρίλη

Κατάργηση των διώξεων για διαμαρτυρία γραμματίων.

  • 15 Απρίλη

Καθιέρωση της δημοσιότητας των συνεδριάσεων της Κομμούνας.

  • 16 Απρίλη

Δημιουργία επιτροπής για την καταγραφή των επιχειρήσεων που εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες τους και για την αποκατάσταση της λειτουργίας τους, σε συνεργασία με τους εργαζόμενους.

  • 20 Απρίλη

Απαγόρευση νυκτερινής εργασίας μισθωτών αρτοποιών.

  • 26 Απρίλη

α) Ολοκληρωτική κατάργηση των προνομίων των δημοσίων υπαλλήλων – Καθορισμός νόμιμης αμοιβής τους.

β) Διορισμός επιτροπής για τη δημιουργία «Ελεύθερων Πανεπιστημίων».

γ) Διορισμός επιτροπής για την αναδιοργάνωση των πολιτικών δικαστηρίων με βάση το καθολικό εκλογικό δικαίωμα.

  • 27 Απρίλη

α) Ολοκληρωτική κατάργηση ποινικής και αστικής δικαιοδοσίας των επιχειρηματιών στους τόπους δουλιάς. – Κατάργηση δικαιώματος προστίμων. – Επιστροφή όσων είχαν εισπραχθεί.

β) Καθιέρωση της ασυλίας των ξένων ενάντια στις κατασχέσεις.

  • 28 Απρίλη

α) Κατάργηση της διάκρισης «νομίμων» και «μη νομίμων» συζύγων των Εθνοφρουρών στην είσπραξη του επιδόματος των οικογενειών τους.

β) Διορισμός επιτροπής για την αναδιοργάνωση της εκπαίδευσης. – Καθιέρωση της δωρεάν παιδείας.

γ) Μέτρα για την καταπολέμηση της πορνείας και την προστασία των πορνών.

  • 4 Μάη

Κατάργηση των πολιτικών και επαγγελματικών όρκων.

  • 7 Μάη

α) Καταστροφή του Παρεκκλησίου για τον Εξαγνισμό για την εκτέλεση του Λουδοβίκου του 16ου.

β) Δωρεάν επιστροφή όλων των αντικειμένων αξίας κάτω των 20 φράγκων που είχαν ενεχυριαστεί μετά τις 25 Απρίλη 1871.

 

Γιάννης Mακρίδης, μέλος της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ

Καββαδίας

This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

MAMA 'S MARKET

Corfu Office Systems

PRANZO CHANIOTI

Εμπόριο "ΤΖΗΛΙΟΣ"

Mirsinies' garden, restaurant-cafe

Καφέσας ψαροταβέρνα

Cosy finger food bar

Illusions Hair Studio

Lord Travel Group

Blue sea hotel

Ιονική

Χόβολη

 

Calendar

« June 2021 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

Argyrades - News

argyrades.gr

Σελίδες για τη ζωή, την ιστορία, τον πολιτισμό, στην Κέρκυρα. Με κριτική ματιά στην επικαιρότητα.

drepani.gr

Μια από τις ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστή η Κέρκυρα στην αρχαιότητα ήταν και η Δρεπάνη. Όνομα που χρησιμοποιήθηκε λόγω του σχήματός της. Η Δρεπάνη ταυτίζεται με το όπλο με το οποίο ο Κρόνος σκότωσε τον πατέρα του τον Ουρανό.

logo

© 2018 Your Company. All Rights Reserved. Designed By Your Company

Search