Μάκης Διόγος - epohi.gr

«Στο ποδόσφαιρο προτεραιότητα έχουν τα επιπόλαια και τα επιφανειακά: αν οι σύντροφοι των σταρ είναι όμορφοι, τι αυτοκίνητα οδηγούν, πού κάνουν διακοπές, πόσα κερδίζουν. Κάτω και αριστερά, τα παιδιά δεν θα ονειρευτούν τον πλούτο του Μέσι, αλλά την ντρίμπλα του· όχι τα ακριβά ρούχα του Ρονάλντο, αλλά την ακρίβεια στα φάουλ του. Ενώ, πάνω και δεξιά, ίσως ονειρεύονται να γίνουν μέρος της FIFA –αυτής της ομάδας που δεν χάνει ποτέ– και να γίνουν το ισοδύναμο του χρηματιστικού κεφαλαίου στο ποδόσφαιρο, δηλαδή να «κατέχουν την μπάλα». Με τα παραπάνω προφητικά (!) λόγια ο υποδιοικητής Μάρκος είχε περιγράψει, λίγο πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με τον καλύτερο τρόπο ένα ακόμη Μουντιάλ του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Αύριο, με τον τελικό στη Νέα Υόρκη θα πέσει η αυλαία του 23ου Μουντιάλ: Ισπανία εναντίον Αργεντινής, Ευρώπη κόντρα Λατινικής Αμερικής.
Όμως τι ήταν το Μουντιάλ των ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικού; Μία γιορτή του ποδοσφαίρου, μία ευκαιρία για φιλάθλους απ’ όλον το κόσμο να συναντηθούν και να χαρούν το άθλημα που αγαπάνε ή ήταν άλλη μια καλοστημένη μπίζνα της FIFA του Ινφαντίνο αυτή τη φορά με τον Τραμπ; Όπως συμβαίνει σε τέτοια μεγάλα, αθλητικά, γεγονότα συνέβησαν και τα δυο. Ωραία ματς είδαμε, ομάδες έκπληξη όπως η Αίγυπτος και το Πράσινο Ακρωτήρι εμφανίστηκαν, μεγάλοι παίκτες (Μέσι, Ρονάλντο, Κέιν, Ντε Μπρόινε, Σάλαχ κ.ά.) πάτησαν το χορτάρι, τα γήπεδα ήταν γεμάτα, αλλά… Υπάρχει πάντα ένα «αλλά» στην ιστορία.

Είδαμε τη  «διακοπή για νερό» που ήταν… διάλειμμα για διαφημίσεις, είδαμε την αδιανόητη στα ποδοσφαιρικά χρονικά παρέμβαση του Τραμπ που άλλαξε την τιμωρία του παίκτη των ΗΠΑ Μπάλογκαν με την απίστευτη δήλωσή του:  «Είδα τη φάση και είμαι άνθρωπος που αγαπά τον αθλητισμό… Αυτό δεν ήταν φάουλ. Δεν ήταν καν παράβαση. Ο διαιτητής είναι λίγο ύποπτος, αν δει κανείς το παρελθόν του». Η Εθνική του Ιράν αναγκάστηκε να μένει στο Μεξικό και να κάνει ολόκληρο ταξίδι για να παίξει στους αγώνες στα αμερικάνικα γήπεδα. «Ακούσαμε» τις ρατσιστικές δηλώσεις σε βάρος της Εθνικής Γαλλίας του δεξιού ισπανού πρώην πρωθυπουργού Ραχόι που μίλησε για «Γαλλία χωρίς…Γάλλους», αλλά και της Παραγουανής Σελέστε Αμαρίγια που με χρυσαυγίτικη φρασεολογία περιέγραψε τον Εμπαπέ ως «Καμερούνιο αποικιοποιημένο, που προσπαθεί απεγνωσμένα να παρουσιάσει τον εαυτό του ως Γάλλο, έναν απολίτιστο άνθρωπο που δεν έμαθε να γράφει». Οι απαντήσεις δόθηκαν. Ο Εμπαπέ είπε στην Αμαρίγια: «Δεν θα επιτρέψω ποτέ σε ανθρώπους σαν εκείνη να έχουν την ελευθερία να διαδίδουν το μίσος και τον ρατσισμό τους σε όλο τον κόσμο». Ο Πέδρο Σάντσεθ απάντησε στον Ραχόι: «Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μετρούν το αν ανήκεις σε μια χώρα από το επώνυμο, τον τόπο γέννησης ή το χρώμα του δέρματος. Άλλοι το μετρούν από τις ρίζες και τη βούληση κάποιου να προσφέρει στη χώρα. Η Ισπανία ανήκει σε όσους την αγαπούν και εργάζονται γι’ αυτήν. Όχι σε όσους τη ντροπιάζουν με ξενοφοβικές δηλώσεις». Για τη ρατσιστική έξαρση ο Βρετανός stand up κωμικός Ντέιν Μπατίστ ειπε: «Αν είστε ρατσιστές, αν είστε κατά των μεταναστών ή κατά των μαύρων, τότε δεν πρέπει να παρακολουθείτε το Παγκόσμιο Κύπελλο ή κανένα ποδόσφαιρο».
Η μετατροπή του Παγκοσμίου κυπέλλου σε «πλυντήριο» προσώπων και καθεστώτων δεν είναι καινούργια υπόθεση. Το 1978 διοργάνωσε (και κατέκτησε) το Μουντιάλ η υπό σκληρή χούντα Αργεντινή, με τους παίκτες της διοργανώτριας χώρας να πανηγυρίζουν μαζί με χουντικούς που πριν λίγες ώρες βασάνιζαν αριστερούς στα μπουντρούμια της Ναυτικής σχολής δίπλα στο γήπεδο. Από το 2018 όπου η FIFA ανέθεσε το Μουντιάλ στη Ρωσία του Πούτιν το νταραβέρι κάτω απ’ το τραπέζι και το ξέπλυμα πήρε άλλες διαστάσεις. Ακολούθησε η αιματοβαμμένη διοργάνωση του Κατάρ και τώρα το Μουντιάλ του…Τραμπ στο οποίο ο τελικός της Κυριακής θα έχει 30 λεπτά ημίχρονο με συναυλίες. Αν είναι δυνατόν! Ναι αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αλλά είμαστε απέναντι στις μπίζνες της FIFA.

Για επίλογο πάλι ο υποδιοικητής Μάρκος: «Είναι να ελπίζει κανείς ότι τα πιο σημαντικά πράγματα αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα συμβούν έξω από τα γήπεδα, στους δρόμους και στα χωράφια, στις ακτές και στα βουνά, όπου δεν θα γιορτάζεται το θέαμα, αλλά η μνήμη και ο αγώνας, η αντίσταση και η ανυπακοή». Οψόμεθα…