Επικίνδυνες καταστάσεις

ΠΗΓΗ ΦΑΙΑΚΙΑ ( faiakas.blogspot.com)

Η αγάπη για την εθνική ομάδα σε οποιοδήποτε άθλημα είναι απόλυτα φυσιολογική, θεμιτή και αρεστή… Ενας κανονικός πολίτης, είναι φυσιολογικό να αγαπάει τον τόπο, που γεννήθηκε, να τον δένουν δεσμοί κουλτούρας μνήμης και δράσης με αυτόν. Αυτός είναι ο άδολος πατριωτισμός, που μεταξύ των άλλων εγγυάται από την μία μεριά την υπεράσπιση της πατρώας γης και από την άλλη αισθήματα αδελφικότητας με άλλους λαούς…

Ακριβώς γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μας, πατριωτισμός και διεθνισμός είναι έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες…

Ειρήσθω εν παρόδω, ότι μιλάμε για αθλητισμό… Δηλαδή  για παιγνίδι και ψυχαγωγία!!!

Ατυχώς, ατυχέστατα ζούμε σε μία εποχή μαζικής υποχώρησης των αξιών και των ιδανικών του ανθρωπισμού. Την θέση, που αφήνουν καταλαμβάνουν παραληρήματα αρρωστημένης μισαλλοδοξίας, εθνικιστικού μίσους, έξαρσης επιθετικότητας, ακροδεξιού δηλητήριου…

Η μετατροπή του φιλάθλου σε χούλιγκαν είναι έργο μακράς πνοής για το σύστημα… Εχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή, που οπαδοί διαφορετικών ομάδων μπορούσαν να κάθονται δίπλα-δίπλα στο γήπεδο… Κάτι τέτοιο σήμερα θα σήμαινε συνειδητή πρόκληση πολεμικού επεισοδίου. Τα ραντεβού αλληλοεξόντωσης με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμη και την δολοφονία, είναι πολύ της μόδας… Η ‘αρρώστια’ έχει φτάσει στο σημείο δημιουργίας αντιπαρατιθέμενων συμμοριών μεταξύ φιλάθλων της ίδιας ομάδας…

Το σύστημα, που φαρισαϊκά …τύπτει τα στήθη του και υπόσχεται ριζική αναμόρφωση νομικών πλαισίων, λήψη αυστηρών μέτρων κ.λ.π. πανηγυρίζει για την καθολική εκτόνωση της κοινωνικής οργής σε δρόμους ασφαλείς για την ύπαρξή του και την διατήρησή του…  

Μέρος αυτής της κουλτούρας, δυστυχώς, έχει περάσει και στους οπαδούς των εθνικών ομάδων… Ενισχυμένο με κορώνες ψεύτικου εθνοπατριωτισμού προσκαλεί σε συντριβή και εξόντωση του αντίπαλου στο όνομα προαιώνιας εχθρότητας και υπό το φως μεγάλων εθνικών κατορθωμάτων…

Η διεισδυτικότητα αυτού του πνεύματος ‘θαυμαστή’. Την βιώσαμε στην πρόσφατη περίπτωση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος, όπου μέρες πριν τον ημιτελικό είχε ξεκινήσει εθνικός συναγερμός για να …’σβήσουμε’ την μικρασιατική καταστροφή. Συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων, κενολογίες, ασυναρτησίες, που κατέληγαν σε ‘πατριωτικό’ προσκλητήριο. Μιλάμε για τον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μπάσκετ…

Φυσικά, ακριβώς τα ίδια και χειρότερα συνέβαιναν και στην απέναντι όχθη… Ετοιμοι, πανέτοιμοι να μας ξαναρίξουν στην θάλασσα… Χωρίς οίκτο, όπως είπε τελικά στέλεχος της Τουρκικής αποστολής… Ακόμη και παίχτες βαμμένοι στα χρώματα του μίσους… Ετοιμοι να κατασπαράξουν τους Γκιαούρηδες…

Εδώ αξίζουν έπαινο οι ‘Ελληνες διεθνείς, που απέφυγαν συστηματικά κάθε πρόκληση… από την αρχή του τουρνουά ως το τέλος… Μπράβο τους!

Η ήττα της εθνικής μας από την Τουρκία μπέρδεψε τους υπερπατριώτες… Κάποιοι ανάμεσά τους μίλησαν για συντριβή, εθνική ταπείνωση, ντροπή και άλλα συναφή…

Άλλοι μετέτρεψαν εντέχνως το χάλκινο μετάλλιο σε …χρυσό… Όταν το κερδίσαμε το βαφτίσαμε ‘χρυσό’… Ποιητική αδεία τάχα… Με μπόλικη δόση από υπερφίαλη λογόρροια.

 Υπόδειγμα ορθού λόγου από τον αρχηγό της Εθνικής Κώστα Παπανικολάου... Όταν ρωτήθηκε αν το αισθάνεται σαν χρυσό απάντησε: το μετάλλιο που καταχτήσαμε είναι το χάλκινο και αυτό είναι τεράστια επιτυχία.   

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Χωρίς ψεύτικα στολίδια. Αυτή χρειάζεται να ξέρουμε κάθε φορά…