ΠΗΓΗ: topontiki.gr

Πάγωσαν όχι οι τζιμινιέρες, αλλά οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι του μπάσκετ, με τις δηλώσεις που έκαναν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι με αφορμή τις συζητήσεις για τα συμβόλαια τριών παικτών της ΚΑΕ Ολυμπιακός, ήτοι των Κώστα Παπανικολάου, Τάιλερ Ντόρσεϊ και Τόμας Γουόκαπ.

Η δημόσια τοποθέτηση των ιδιοκτητών της ερυθρόλευκης ΚΑΕ ξέφυγε από τα συνηθισμένα και τα αμιγώς μπασκετικά και πήγε λίγο πιο μακριά, δίδοντας μία ευρύτερη οπτική για το πώς οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τις σχέσεις με τους εργαζόμενους (παίκτες εν προκειμένω), την αξία της εργασίας, την κινητροδοσία και την τήρηση των συμβάσεων.

Το ότι αποκάλυψε γιατί υπάρχει συχνά θέμα με παίκτες του Ολυμπιακού, που φεύγουν περίπου… τρέχοντας από το λιμάνι ακόμα και για τον αιώνιο αντίπαλο, τον Παναθηναϊκό, είναι μάλλον το λιγότερο. Το πιο σημαντικό απ’ όλη την ιστορία είναι ότι οι δύο ιδιοκτήτες – επιχειρηματίες προσπάθησαν να κάνουν μαθήματα… καπιταλισμού, εκθέτοντας απόψεις που καταφανώς δεν έχουν καν σχέση με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί επιχειρηματικότητας και πετυχημένου μάνατζμεντ. Κοινώς με τέτοιες αντιλήψεις θα τραβάνε τα μαλλιά τους στη Σίλικον Βάλεϊ και σε κάθε κορυφαίο επιχειρηματικό όμιλο του κόσμου – και εντός Ελλάδας πιθανόν.

Το θέμα λοιπόν δεν περιορίζεται στο αγωνιστικό. Καθόλου μάλιστα. Μπορεί  άλλωστε μα εκλάβει κανείς ως λογικό να θέλει η διοίκηση μίας ομάδας να αλλάξει και να αναβαθμίσει με νέες επιλογές παικτών το ρόστερ, θεωρώντας (καλώς ή κακώς δεν έχει σημασία) ότι το υπάρχον δυναμικό έφτασε στο ταβάνι με την κατάκτηση της Ευρωλίγκας. Και πως σε συνθήκες ακραίου ανταγωνισμού πλέον πρέπει να φέρει νέους ακριβοπληρωμένους παίκτες (Μοντέρο, Μακ Ιντάιρ κ.α).

Αλλά όταν κρίσιμοι και καθοριστικοί παίκτες, όπως οι Παπανικολάου, Ντόρσεϊ, Γουόκαπ «υπέγραψαν» την Ευρωλίγκα προφανώς και περιμένουν (και δικαιούνται) αναπροσαρμογή. Η επίτευξη ενός κορυφαίου στόχου παντού και πάντα στον καπιταλισμό (αφού θέλουν να μιλήσουμε για καπιταλισμό) αμείβεται με μπόνους. Η αξία του συλλόγου του ίδιου, αλλά και των βασικών παικτών εκτινάσσεται.

Είναι δικαίωμα της επιχείρησης να διαθέσει το μπάτζετ σε νέα πρόσωπα βέβαια. Αλλά υπερβαίνει τα όρια όταν ζητάει από τους παίκτες να παραμείνουν στις αμοιβές που προβλέπονταν από παλιά και να είναι… ευχαριστημένοι, την ώρα που οι μεταγραφές θα παίρνουν τριπλάσια από εκείνους.

Υπερβαίνει τα όρια μία συμπεριφορά που… κρεμάει στα μανταλάκια παίκτες, επειδή για ένα διάστημα κα για προσωπικούς λόγους δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση και να τους αποδίδεται η ρετσινιά ότι σέρνονταν – ο λόγος ήταν για τον Ντόρσεϊ που πάντως έπαιξε καταλυτικό ρόλο πέρσι (που… σέρνονταν) να κατακτήσει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα έναντι του πιο δυναμικού τότε Παναθηναϊκού.

Υπερβαίνει τα όρια ακόμα και του «καλού» επιχειρείν, όταν όχι απλά δεν αφήνεις παίκτες ελεύθερους να αναζητήσουν ένα καλύτερο συμβόλαιο, επικαλούμενος ότι έχουν «σύμβαση που πρέπει να τηρήσουν», αλλά τους δίνεις και βορά στους οπαδούς, με τέτοιες ανοίκειες εκφράσεις.

Και το χειρότερο, που παραπέμπει στην απεχθέστερη μορφή εργοδοσίας: Να θεωρείς ότι εάν κάποιος είναι καλά αμειβόμενος θα τα ρίξει στον… κόκορα, ενώ αν είναι υποαμοιβόμενος θα έχει κίνητρο για να πετύχει τους στόχους – προφανώς διότι θέλει να εξασφαλίσει την καλύτερη αμοιβή. Και μόλις πετύχει τους στόχους να του αρνείσαι την αναπροσαρμογή και την ανταμοιβή, ανατρέποντας έτσι ο ίδιος ο επιχειρηματίας τη δική του λογική!

«Μία ομάδα η οποία θέλει να συνεχίσει να είναι επιτυχημένη και μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, πρέπει να έχει κάποιες προϋποθέσεις. Άμα αρχίζουμε γενικά να μοιράζουμε εκατομμύρια, δεν νομίζω να έχει κίνητρο κανείς να πάρει την Ευρωλίγκα» ήταν η αποκαλυπτική της αντίληψης αυτής, δήλωση.

Στην πραγματικότητα η λογική των Αγγελόπουλων, που έχει αφήσει ενεούς τους πάντες, λέει ότι η… κακοπληρωσιά δίνει κίνητρο, αλλά η επιτυχία δεν δικαιούνται μπόνους, αλλά επιβεβαιώνει και συνεχίζει την κακοπληρωσιά. Μονά ζυγά με την μία πλευρά δηλαδή, αυτή των εργοδοτών.