Πόσο ακόμη πρέπει να περιμένουμε μέχρι να θρηνήσουμε θύματα κάποια στιγμή μέσα σε ένα σχολείο; Πόσες προειδοποιήσεις χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η πτώση σοβάδων, τα σαθρά ταβάνια, τα αποκολλημένα τσιμέντα και οι επικίνδυνες κτιριακές υποδομές δεν είναι απλώς “τεχνικές εκκρεμότητες”, αλλά μια διαρκής απειλή για τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα μαθητών και εκπαιδευτικών;

Τα παιδιά μας πηγαίνουν στο σχολείο για να μορφωθούν, όχι για να κινδυνεύουν να τραυματιστούν από τα τσιμέντα που καταρρέουν πάνω από τα κεφάλια τους. Οι εκπαιδευτικοί πηγαίνουν να εργαστούν, όχι να κάνουν μάθημα με την αγωνία μήπως πέσει κάποιο κομμάτι τσιμέντου μέσα στην αίθουσα ή στις τουαλέτες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τις επικοινωνιακές φιέστες και τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί αναβάθμισης της δημόσιας εκπαίδευσης, γεμάτες βερμπαλισμούς και βαρύγδουπες ανακοινώσεις.

Δεν μας ενδιαφέρουν τα έγγραφα και οι κοινοποιήσεις αιτημάτων για την έλλειψη υλικοτεχνικού εξοπλισμού των σχολείων, και της παντελούς έλλειψης συντήρησης των κτιρίων, που μεταφέρουν μπρος-πίσω οι πασοκτζήδες/δεινόσαυροι του εκπαιδευτικού συνδικαλιστικού και διαχειριστικού συστήματος των διευθύνσεων εκπαίδευσης, μαζί με τους κολλητούς τους από τις δήθεν προοδευτικές παρατάξεις που μόνο κόπτονται για τις ψήφους, εκτελώντας πιστά τις εντολές του “κόμματος”.

Θέλουμε αυτά που δικαιούνται τα παιδιά μας γιατί τα παιδιά της ελίτ έχουν λυμένο το βιοποριστικό τους ζήτημα, ενώ ο απλός λαός λυσσάει στα διπλά μεροκάματα για να τα φέρει βόλτα μην έχοντας ούτε χρόνο ούτε ενέργεια για να μετατρέψει αυτήν την λύσσα σε οργή κατά του υπουργείου αμάθειας. 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το υπουργείο έχουν ουσιαστικά απεμπολήσει την ευθύνη τους για την ασφάλεια των σχολικών υποδομών, μετακυλίοντας το βάρος στους δήμους που καλούνται να διαχειριστούν τεράστιες ανάγκες χωρίς κεντρική χρηματοδότηση και χωρίς την αναγκαία τεχνική και οικονομική υποστήριξη. Πρόκειται για μια συνειδητή πολιτική μετάθεσης ευθυνών: το κράτος αποσύρεται, οι δήμοι αδυνατούν να ανταποκριθούν και τελικά μαθητές και εκπαιδευτικοί πληρώνουν το τίμημα με την ιδιωτικοποίηση ως μονόδρομο.

Και την ίδια στιγμή, πού κατευθύνεται η πολιτική προσοχή του υπουργείου; Στην αξιολόγηση, στους δείκτες, στις πλατφόρμες, στις κατηγοριοποιήσεις σχολείων και εκπαιδευτικών. Για την αξιολόγηση υπάρχει σχέδιο, άγρια επιμονή, μηχανισμός ελέγχου, νέο πειθαρχικό δίκαιο και πολιτική βούληση. Για την επισκευή των σχολείων, όμως, περισσεύουν οι δικαιολογίες, οι αναβολές και οι υποσχέσεις.

Αυτή η αντίφαση αποκαλύπτει τις πραγματικές προτεραιότητες. Δεν μπορούμε να ακούμε άλλο για ποιοτική εκπαίδευση όταν τα σχολικά κτίρια καταρρέουν. Δεν μπορείς να απαιτείς αξιολόγηση της σχολικής μονάδας με σικέ αναρτήσεις και ευφάνταστες φωτογραφίες στις ιστοσελίδες για την λατρεία των “δράσεων”, όταν δεν εξασφαλίζεις ούτε τις στοιχειώδεις συνθήκες ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Εδώ εξυπηρετούνται “οι ωφελούμενοι μαθητές” του Συνοικισμού Κορινθίας και πέριξ αυτού…Σε αυτές τις τουαλέτες “αξιολογημένης σχολικής μονάδας” έπεσε σε μαθητή Α’ Δημοτικού κατακέφαλα το τσιμέντο με τα πλακάκια. Η υποχρηματοδότηση λοιπόν της δημόσιας παιδείας, η απαξίωση των δημόσιων σχολικών υποδομών και η διαρκής μεταφορά ευθυνών συνθέτουν σαν αποτέλεσμα ένα επικίνδυνο πολιτικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που, αντί να ενισχύει το δημόσιο σχολείο, το αφήνει να απαξιώνεται, ανοίγοντας τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και μέσω της οικονομικής ασφυξίας των σχολείων.

Δεν δεχόμαστε να θεωρείται φυσιολογικό να πέφτουν τσιμέντα και πλακάκια πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μας. Δεν δεχόμαστε η ασφάλεια να εξαρτάται από τα οικονομικά περιθώρια κάθε δήμου. Δεν δεχόμαστε να περισσεύουν χρήματα και μηχανισμοί για την αξιολόγηση και τους επιθεωρητές τους, αλλά να λείπουν για τη συντήρηση των σχολείων εξαιτίας του περίφημου “επιτελικού” κράτους.

Απαιτούμε γενναία κρατική χρηματοδότηση, άμεσους ελέγχους σε όλα τα σχολικά κτίρια, ολοκληρωμένα προγράμματα συντήρησης και αποκατάστασης και σαφή κρατική ευθύνη.

Η ασφάλεια των παιδιών δεν είναι κόστος. Είναι υποχρέωση. Και όποιος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι τα παιδιά θα επιστρέφουν ασφαλή από το σχολείο, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά για εκπαιδευτική αναβάθμιση και δήθεν μεταρρυθμίσεις.

Και ας το πούμε ακόμα πιο καθαρά: δεν πρόκειται για ανικανότητα, ούτε για μεμονωμένες αστοχίες. Είναι η λογική ενός συστήματος που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ανθρώπινες ανάγκες, την αγορά πάνω από τη γνώση και τη γραφειοκρατική πειθαρχία πάνω από την ίδια τη ζωή. Ένα κράτος που θέλει/ξέρει να επιβάλλει, να ελέγχει και να τιμωρεί, αλλά εμφανίζεται ανήμπορο όταν πρέπει να προστατεύσει τα παιδιά. Απέναντι σε αυτή την πολιτική, δεν χωράει σιωπή, υποταγή και αναμονή. Χρειάζεται συλλογική αντίσταση, αυτοοργάνωση, συνελεύσεις μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών, αγώνας χωρίς τα κρατικά και κομματικά γκεσέμια τους. Το δημόσιο σχολείο δεν είναι εμπόρευμα, ούτε οι ζωές μας αναλώσιμες. Δεν ζητάμε την άδεια κανενός για να διεκδικήσουμε το αυτονόητο: σχολεία ασφαλή, ελεύθερα και δημόσια, έξω από τη λογική του κέρδους και της εξουσίας.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ανυποχώρητοι Εκπαιδευτικοί – Αυτόνομο σχήμα εκπαιδευτικών του Νομού Κορινθίας