Γράφει ο Γιώργος Αρκουλής, δημοσιογράφος και συγγραφέας...

Γιώργος Αρκουλής - zougla.gr

Το κόλπο είναι παλιό, έχει δοκιμαστεί με επιτυχία, συνεπώς γιατί να μην υπάρξει μια νέα εκδοχή πάνω σε γνώριμη συνταγή, που -διάβολε- μόνο ψήφους ενδέχεται να φέρει στο κυβερνείο αυτής της μίζερης χώρας. Μιας άτυχης χώρας που δεν μπορεί να απαλλαγεί, εδώ και δεκάδες χρόνια στα αθλητικά πράγματα, από την διαπλοκή, τις συμμαχίες συμφερόντων και τον καταποντισμό των «μικρών» που τους καταπίνουν οι «μεγάλοι».

Νωπή είναι ακόμη η μελάνη από τα δημοσιεύματα του Τύπου (με πιο κραυγαλέα και αβανταδόρικα των έγχρωμων φύλλων της αθλητικής συντεχνίας…) με θέμα το παράπονο των δύο προέδρων του μπασκετικού Ολυμπιακού Πειραιώς, γνωστούς από τους διάφορους τίτλους που έχουν φέρει στον λιμένα, αλλά και τα χρέη (όπως έχει καταγγελθεί) προς το κράτος από βερεσέδια της (μακαρίτισσας πλέον) «Χαλυβουργικής» της οικογένειας Αγγελόπουλων.

Πριν προχωρήσουμε στο υποψήφιο νέο σκάνδαλο, επιβάλλεται να θυμίσουμε κάποια θλιβερά γεγονότα που τα…εκατομμύρια οπαδών του Ολυμπιακού (άρα και του γκουβέρνου όταν στήνονται κάλπες) με τη μορφή ερωτήσεων:

1.- Ποιος θυμάται σήμερα το πως ξεσπιτώθηκαν το σωματείο Εθνικός Πειραιώς (παλαιότερο του Ολυμπιακού) και κάποιες εκατοντάδες αθλητές στίβου από το στάδιο Καραϊσκάκη και το βοηθητικό του στο Νέο Φάληρο;

1α- Πως νοιώθουν σήμερα όσοι παράγοντες (από τους 29 προέδρους των ερασιτεχνικών αθλητικών Ομοσπονδιών της χώρας) όταν εκλήθησαν «νύχτα» να βάλουν την υπογραφή τους (ως ιδιοκτήτες του σταδίου Καραϊσκάκη – δηλαδή ως μέλη της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων) προκειμένου να δοθεί η ιδιοκτησία και η ανακατασκευή του στον επιχειρηματία κ. Κόκκαλη; ‘Ηταν πράξη ελάχιστης ηθικής, την οποία φρόντισε να νομιμοποιήσει (με θερμό θιασώτη τον υφυπουργό Γ. Λιάνη) η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ.

(Σημείωση με σημασία: ο μόνος που φώναξε για την αδικία και την χαριστική απόφαση – δώρο στον συγκεκριμένο επιχειρηματία, ήταν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας του μπάσκετ, ο Πειραιώτης Γιώργος Βασιλακόπουλος, ο οποίος δυστυχώς δεν κατάφερε να πείσει κάποιο κομμάτι των εκλεκτόρων)

Το μοναδικό στάδιο του Πειραιά δόθηκε σχεδόν ομόφωνα στον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού για 49 χρόνια, τα πρωτοσέλιδα χαιρέτισαν την σωστή απόφαση οπότε τη συνέχεια πήραν οι μηχανισμοί κατασκευαστικής εταιρίας συμφερόντων του λαοφιλούς ηγέτη του Ολυμπιακού με αποτέλεσμα την δημιουργία του σύγχρονου ποδοσφαιρικού γηπέδου.

Η επιμονή του κ. Κόκκαλη στηρίχτηκε στο σπουδαίο (και αβανταδόρικο) κίνητρο της μεγάλης του αγάπης προς τον ερυθρόλευκο σύλλογο. Πράγματι, αυτή η αγάπη εξανεμίστηκε μόλις εξασφαλίστηκε η κυριότητα για το διάστημα που ήδη έχει σημειωθεί, με συνέπεια ο πρόεδρος να ΠΟΥΛΗΣΕΙ το 50% του γηπέδου σε έτερο επιχειρηματία ονόματι Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, παρά τοπ γεγονός ότι ήταν γνωστή η εμπλοκή του τελευταίου με την δικαιοσύνη. Με τον καιρό ο κ. Κόκκαλης φρόντισε να απομακρυνθεί με ‘ελαφρά πηδηματάκια’, περιορισθείς σε άλλου είδους δραστηριότητες (στήριξη εταιριών του στο Χρηματιστήριο, ανάδειξη του πρωτότοκου υιού του σε μέλος του Ευρωκοινοβουλίου κλπ.)

2.- Τι θυμάται πλέον ο κάθε ΕΝΤΙΜΟΣ φίλος του Αθλητισμού στον Πειραιά; Μόνο ότι ο μαζικός αθλητισμός εξαφανίστηκε, αφού το βοηθητικό του Καραϊσκάκη που λειτουργούσε ως γυμναστήριο στίβου, παρέδωσε την ψυχή του σε σύγχρονο πάρκινγκ για τους VIP φίλους και μέλη του Ολυμπιακού.

2α- Θυμάται επίσης ότι ο πρώτος τη τάξει αθλητικός σύλλογος της πόλης Εθνικός, μετατράπηκε σε παρία, με τις διάφορες ομάδες του (σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, υδατοσφαίριση, βόλλεϋ κλπ.) να τρέχουν σε διάφορους καταυλισμούς σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο προκειμένου να εξασφαλίσουν έδρα επιβίωσης.

Σημείωση με επίσης σημαντικό ενδιαφέρον. Όταν δόθηκε το «Καραϊσκάκη» στον Ολυμπιακό του κ. Κόκκαλη, στοιχειοθετήθηκε (προφανώς για τα προσχήματα) κάποιος όρος που θα επέτρεπε στον Εθνικό να χρησιμοποιεί το νέο γήπεδο, όταν μετέχει σε επαγγελματικό πρωτάθλημα. Τον πρώτο χρόνο, πράγματι, ο άτυχος σύλλογος, μετέχοντας στην Β’ Εθνική, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την δική του έδρα, αλλά του θύμισαν πως είναι ‘ένοικος’ και θα πρέπει να πληρώσει ενοίκιο. Το ποσό ορίστηκε για ένα δίωρο αγώνα δύο φορές τον μήνα σε ύψος που ισοδυναμούσε με τον προϋπολογισμό δύο ετών!!

Και όταν η διοίκηση του Εθνικού διαμαρτυρήθηκε, υποστηρίζοντας ότι της αρκεί ένα μικρό κομμάτι της εξέδρας και μόλις δύο θύρες εισόδου των οπαδών, η άρνηση του Ολυμπιακού ήταν κατηγορηματική, αφού ειδικός όρος στην συμφωνία με το Κράτος δεν είχε προβλεφθεί.

Αποτέλεσμα αυτής της άθλιας πρακτικής ήταν ο Εθνικός στο ποδόσφαιρο να υποβιβαστεί στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και εδώ και μία δωδεκαετία, αν και η ανωτερότητά του είναι φανερή, να καταλήγει ισόβια «ΔΕΥΤΕΡΟΣ» στην εκάστοτε βαθμολογία. Αν μπορείτε να το εξηγήσετε ως αναγνώστες, χαλάλι σας!

Να επανέλθουμε στο αρχικό μας θεματάκι.

Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, ενδιαφέρονται για το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας εδώ και αρκετό καιρό. Τώρα, οπλισμένοι με τον τίτλο του πρωταθλητή (τον οποίο αφαίρεσαν από τον ισχυρό Παναθηναϊκό με διάφορα γεγονότα που δεν τιμούν τους δύο συλλόγους), οι δύο πρόεδροι ζητούν την ιδιοκτησία του χώρου, ώστε να διαμορφώσουν έσοδα αντίστοιχα με τον μεγάλο αντίπαλό τους, ο οποίος καρπώθηκε το μεγαλύτερο και υγιέστερο ως έργο (αφού η οροφή του δεν στάζει μέσα σε κουβάδες…) κλειστό αθλοπαιδιών του ΟΑΚΑ!!

Που ποντάρουν; Στο ότι όλοι οι «μεγάλοι» παίρνουν τζάμπα ό,τι διεκδικούν από την εκάστοτε κυβέρνηση. Την κυβέρνηση που παραδοσιακά τρέμει την δύναμη των ηγετών, των μυριάδων οπαδών και τον πιθανό θυμό τους ενώπιον της (καταραμένης εν Ελλάδι) κάλπης.

(Λεπτομέρεια με επίσης μεγάλη σημασία, αφού αφορά αντίστοιχες χώρες της Εσπερίας, αυτές όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν καταλαβαίνουν από «ονόματα», προπαγάνδα και έμμεσες απειλές. Ο περίφημος σύλλογος του ‘Αμστερνταμ Άγιαξ, με τεράστια ιστορία στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ευρώπης, ανέστειλε επί αρκετά χρόνια τον πρωταθλητισμό στην Ολλανδία και τις μεταγραφές, ρίχνοντας το βάρος του στην κατασκευή νέου ιδιόκτητου γηπέδου. Το έφτιαξε, το καμαρώνει και επανήλθε στην γνωστή του πορεία. Το ίδιο συνέβη με την Τότεναμ στο Λονδίνο. Η διοίκηση μπορεί να είδε την ομάδα να κατρακυλάει εφέτος στην 17η θέση, όμως το νέο γήπεδο χωρητικότητας 60.000 και πλέον θεατών είναι στολίδι και αιτία προοπτικής, που θα φανεί σύντομα. Υπάρχει και η πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί Σεντ Ζερμέν. Συνεχίζει να αγωνίζεται στο «Παρκ ντε Πρενς», που υστερεί τουλάχιστον 20.000 θέσεις εκείνων της Λυόν και της Μαρσέϊγ, όμως δεν πέρασε ποτέ από τον νου των μελών της διοίκησης να ζητήσει χατίρι ή ρουσφέτι από το κράτος, να της δοθεί το μεγαλοπρεπές «Σταντ ντε Φρανς», που διαθέτει κάπου 40.000 θέσεις περισσότερες από την έδρα της Παρί. Εκεί, βλέπετε, οι θεσμοί υπερισχύουν των οπαδών και των ιδιωτικών συμφερόντων.