Στο ένα κείμενο με τίτλο «Η αγάπη και η απογοήτευση αναφορικά με το ποδόσφαιρο», ο Μάρκος ασκεί κριτική στο γεγονός ότι η προσοχή ολόκληρου του κόσμου είναι στραμμένη στο Μουντιάλ, ενώ περισσότεροι από 135.000 άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται στο Μεξικό, μητέρες συνεχίζουν να αναζητούν τα παιδιά τους, αυτόχθονες κοινότητες εκτοπίζονται βίαια και κοινωνικές κρίσεις εξακολουθούν να μαστίζουν τη χώρα, ενώ βίαιες συγκρούσεις μαίνονται έξω από τα στάδια.

Σε όλη την επιστολή ασκείται κριτική στη FIFA, στις εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και στο σύστημα που μετατρέπει ολοένα και περισσότερο το ποδόσφαιρο σε θέαμα και εμπορικό προϊόν. Σύμφωνα με τον Μάρκος, το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο, αλλά η μετατροπή του σε μια τεράστια βιομηχανία που ελέγχεται από εταιρείες, χορηγούς και παράγοντες, αποκομμένη από τους απλούς ανθρώπους.

«Ας μιλήσουμε για το ποδόσφαιρο, με αφορμή αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο και όλη την παράτα που το συνοδεύει (επιβαλλόμενη από τη FIFA σε συμμαχία με όλες τις επιχειρήσεις που περιστρέφονται γύρω από το ποδόσφαιρο), για την αστική καταστροφή που προκαλείται για να «ευχαριστηθούν οι τουρίστες» και που αφήνει θύματα στον αστικό πληθυσμό ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη· για τον εξευγενισμό των πόλεων (gentrification)· για την αισθητική και εθνοτική «κάθαρση» που συνίσταται στην απομάκρυνση ή απόκρυψη των πωλητών χειροτεχνημάτων (όπως στο Τσιτσέν Ιτζά) και των πωλητών αναμνηστικών του Μουντιάλ, αλλά και κάθε άλλου ανθρώπου που δίνει κακή εικόνα στην «Πατρίδα» — όπως οι δάσκαλοι, οι μητέρες που αναζητούν τα εξαφανισμένα παιδιά τους, οι αγρότες, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου, οι εργαζόμενοι στις μεταφορές.

Και για τις μάταιες προσπάθειες να συγκαλυφθεί η πραγματικότητα. Υπάρχουν κοινωνικές τάξεις στην κύλιση μιας μπάλας; Είναι το ποδόσφαιρο της γειτονιάς, αυτό που παίζεται σε χωμάτινες αλάνες, το ίδιο με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο που παίζεται σε τεχνητό χλοοτάπητα; Είναι «το όπιο του λαού»; Ένας από τους εφιάλτες του αντικομμουνισμού ήταν ότι, σε εκείνο το φρικτό σύστημα, ο πληθυσμός δεν θα είχε ελευθερία μετακίνησης και θα ήταν υποχρεωμένος να επιδεικνύει ταυτότητα και να παρακολουθείται στις μετακινήσεις του. Λοιπόν, οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι στις περιοχές γύρω από τα στάδια που θα φιλοξενήσουν αγώνες στο Μεξικό θα πρέπει να ταυτοποιούνται σε σημεία ελέγχου… με έναν κωδικό QR. Η βιομετρική CURP (ο Μοναδικός Κωδικός Πληθυσμιακού Μητρώου) έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Η βασική δικαιολογία είναι ότι, αφού δεν μπορεί να σταματήσει τη βία και τις εξαφανίσεις, τουλάχιστον θα χρησιμεύσει για την αναγνώριση πτωμάτων και ανθρώπινων λειψάνων.

Αλλά η πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την K-Pop, τους U2 και τους ήρωες (τους Λόπες, τους Μονρεάλ, τους Γιούνες και όποιο άλλο επώνυμο βρίσκεται στη μόδα) τυλιγμένους με την τρίχρωμη σημαία.  Εκεί βρίσκονται οι μητέρες που αναζητούν τους αγνοούμενους. Παραπέρα οι δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί. Πιο κοντά οι αυτόχθονες κοινότητες που εκτοπίστηκαν από το οργανωμένο έγκλημα — δηλαδή από τα μεγάλα έργα. Σε εκείνους τους δρόμους οι φοιτητές του Πολυτεχνείου. Και παντού τα θύματα του πεδίου της “ευημερίας”».

Σε άλλο σημείο στρέφεται ανοιχτά κατά της FIFA και της χρήσης AI (Τεχνητής Νοημοσύνης) που έχει μπει για τα καλά στο ποδόσφαιρο: «Η FIFA είναι σκ@@α. Τελεία. Και αφού έδωσε και βραβείο στον Τραμπ, τότε είναι τρεις φορές σκ@@α. Η Τεχνητή Νοημοσύνη κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Μαζί με τη FIFA και τις «εθνικές» ομοσπονδίες, αποτελούν το ακριβώς αντίθετο του ποδοσφαίρου. Το έχουν μετατρέψει σε ένα παρακμασμένο θέαμα που χρησιμεύει μόνο ως αφορμή για να μεθά κανείς, να προκαλεί καταστροφές και να βρίζει ολόκληρο τον κόσμο. Το ποδόσφαιρο πλέον δίνει προτεραιότητα στο επιφανειακό και το ασήμαντο. κάποια παιδιά ίσως να μην ονειρεύονται τον πλούτο του Μέσι αλλά τις ντρίμπλες του. Ίσως να μη ζηλεύουν τα ακριβά ρούχα του Ρονάλντο αλλά την ακρίβεια με την οποία εκτελεί τα φάουλ».

Παρ’ όλα αυτά, ο Μάρκος τονίζει ότι το ποδόσφαιρο μπορεί ακόμη να αποτελέσει εργαλείο αντίστασης. Αναφέρει ως παραδείγματα τα πανό στις εξέδρες, τις πράξεις αλληλεγγύης και την κίνηση του Λαμίν Γιαμάλ να υψώσει την παλαιστινιακή σημαία κατά τους πανηγυρισμούς της Μπαρτσελόνα για την κατάκτηση του τίτλου, ως αποδείξεις ότι το ποδόσφαιρο μπορεί ακόμη να δίνει φωνή στον λαό.

«Ναι, το ποδόσφαιρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συγκαλύψει εγκλήματα, όπως συνέβη στην Αργεντινή το 1978. Αλλά είναι επίσης ένας χώρος όπου, για παράδειγμα, ο Γερμανός Πολ Μπράιτνερ αρνήθηκε να αγωνιστεί ως ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στη στρατιωτική χούντα του Βιδέλα. Και, πιο πρόσφατα, ο Καταλανός Λαμίν Γιαμάλ της Μπαρτσελόνα πανηγύρισε μια νίκη υψώνοντας την παλαιστινιακή σημαία.

Νωρίτερα, ο Μπόφο Μπαουτίστα φόρεσε μια μπαλακλάβα αφού σκόραρε για την Τσίβας το 2004 στο Τούξτλα Γκουτιέρρες της Τσιάπας. Και τον Μάρτιο του 2006, το «Κόκκινο και Μαύρο Μέτωπο», η οργανωμένη κερκίδα της Άτλας, συμμετείχε σε μια συνάντηση ως υπογράφον μέρος της Έκτης Διακήρυξης, κρατώντας ένα πανό που έγραφε: «Επιτιθέμενοι από τα Αριστερά».

Ο Ομπδούλιο Βαρέλα, αρχηγός της εθνικής Ουρουγουάης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, παρέδωσε στο στάδιο Μαρακανά ένα πραγματικό μάθημα τακτικής και στρατηγικής, αντίστασης και εξέγερσης, διδάσκοντας περισσότερα από όσα περιέχουν όλα τα πολιτικά εγχειρίδια μαζί.

Και σήμερα ομάδες μητέρων που αναζητούν τα εξαφανισμένα παιδιά τους έρχονται αντιμέτωπες με τη σκληρή πραγματικότητα ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου που χρηματοδοτείται από αναψυκτικά τύπου kόλα κόλα, σνακ και αλκοολούχα ποτά, καθώς και από μια FIFA ευθυγραμμισμένη με τον Τραμπ — μια FIFA που παριστάνει ότι δίνει μαθήματα ηθικής και καλής συμπεριφοράς. Αντί για διαφημίσεις και φωτογραφίες ποδοσφαιριστών, οι γυναίκες αυτές χρησιμοποιούν φωτογραφίες των αγνοούμενων αγαπημένων τους προσώπων για να καταγγείλουν την κατάσταση, όπως ακριβώς η πραγματικότητα συγκρούεται με τον εικονικό κόσμο της κόλας που χορηγεί τις καθημερινές προεδρικές συνεντεύξεις Τύπου».

Το πιο χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής είναι το ακόλουθο: «Το σημαντικότερο πράγμα αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν θα συμβεί μέσα στα στάδια, αλλά στους δρόμους και στα γήπεδα, στις ακτές και στα βουνά. Γιατί αυτό που θα συμβεί εκεί δεν θα είναι ένα θέαμα, αλλά η μνήμη και ο αγώνας, η αντίσταση και η εξέγερση.»

Σύμφωνα με τον Μάρκος, το Παγκόσμιο Κύπελλο θα έρθει και θα περάσει. Ωστόσο, οι ιστορίες των οικογενειών που αναζητούν τους εξαφανισμένους αγαπημένους τους, των αυτόχθονων λαών και όσων αγωνίζονται για δικαιοσύνη θα συνεχίσουν να υπάρχουν πολύ μετά το τέλος της διοργάνωσης.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: koutipandoras.gr