Αναμνήσεις: Ο Κώστας Μπαλάσκας για τον Σπύρο Σαμοϊλη

Ο Κώστας Μπαλάσκας (1939 - 2023) άφησε ισχυρό και θετικό αποτύπωμα στη δημόσια εκπαίδευση μέσα από μια πολύχρονη και πλούσια σε προσφορά πορεία. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εργάστηκε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και εξελέγη Σύμβουλος στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Διετέλεσε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων. Μέλος της ομάδας που συνέταξε τα "Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας" Γυμνασίου και Λυκείου. Δίδαξε λογοτεχνία σε Σχολές επιμόρφωσης φιλολόγων και στη Δραματική Σχολή Αθηνών.

Ο Κώστας Μπαλάσκας έχει συνδέσει το όνομά του με το νησί της Κέρκυρας και με το πέρασμά του από το Γυμνάσιο Λευκίμμης. Γράφει συγκεκριμένα ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης και αγιογράφος Σπύρος Σαμοϊλης: «Ο καθηγητής που δε θα ξεχαστεί ποτέ... Ένας απ τους πιο αξιόλογους και αγαπημένους καθηγητές, που πέρασαν, τα δύσκολα χρόνια της 10ετίας του 60, απ το Λύκειο Λευκίμμης, ήταν, κατά γενική ομολογία, ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ. Όλοι οι μαθητές, που είχαμε την τύχη να τον έχουμε δάσκαλο, δεν τον ξεχάσαμε ποτέ και ούτε θα τον ξεχάσουμε. Ο Κώστας «έφυγε» πριν δυο χρόνια…»

Δυνατή σχέση αλληλοεκτίμησης και αγάπης

Ο Σπύρος Σαμοϊλης σε πρόσφατη ανάρτησή του στα ΜΚΔ αναφέρει: «Πριν μια βδομάδα, είχα μια μεγάλη και απίστευτη έκπληξη. Με πήρε τηλέφωνο  Η γυναίκα του (Κώστα Μπαλάσκα), η Καίτη και μου είπε με χαρά : Σπύρο μου, άκου τι βρήκα, ανάμεσα στις πάρα πολλές σημειώσεις του Κώστα.

Και, άρχισε να μου διαβάζει.

Έχω «εισπράξει» απέραντη αγάπη, τόσα χρόνια, στη μουσική μου πορεία των πενήντα τόσων χρόνων, κάνοντας συναυλίες παντού. Κι έχω ακούσει λόγια πολύ όμορφα και τιμητικά, από απλούς, αλλά και αξιόλογους ανθρώπους. Μα, όταν, τέτοια λόγια, άκουγα από παλιούς καθηγητές μου, η συγκίνηση ήταν απέραντη.

Αυτή τη συγκίνηση ένιωσα και όση ώρα, η Καίτη μου διάβαζε τα λόγια του Κώστα του Μπαλάσκα…

Μου διάβασε ένα κομμάτι απ’ τις αναμνήσεις που είχε, απ' τα σχολεία που πέρασε :                                                                                                                                                                      «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

του καθηγητή Κώστα Μπαλάσκα,

από τη θητεία του στο λύκειο Λευκίμμης.

<< …Πολλά αξιόλογα παιδιά, υπήρχαν στην τάξη, αλλά, το πιο ξεχωριστό, ήταν ο Σπύρος ο Σαμοΐλης, ιδιαίτερα ταλαντούχο παιδί. Έπαιζε κορνέτα, ζωγράφιζε, έγραφε και έλαμψε και ως πρωταγωνιστής, στο θεατρικό έργο που ανεβάσαμε στο τέλος της χρονιάς, όπως ήταν το έθιμο του σχολείου. Ανεβάσαμε, στο κινηματοθέατρο, στους Ριγγλάδες, το κωμειδύλλιο του Δημητρίου Κόκκου << Η λύρα του γέρο – Νικόλα >> που, για τεχνικούς λόγους, το κάναμε << Η κιθάρα του μπάρμπα – Νικόλα >>.

Όταν, στην πρώτη, αυτή, σκηνοθετική μου απόπειρα, έκανα ¨οντισιόν¨ για τον πρωταγωνιστή, ήταν παράξενο αυτό που διαπίστωνα, αλλά, τα παιδιά δε μπορούσαν να πουν μια φράση με τρόπο φυσικό, αλλά την έλεγαν σαν να την διάβαζαν. Έτσι, μια μέρα, κάλεσα και τον Σπύρο και, αυτός, με την πρώτη, σαν έτοιμος ηθοποιός, βρήκε τον τόνο !

Έτσι, η παράσταση είχε μεγάλη επιτυχία !

Θυμάμαι, ότι, ο Σπύρος, ερχόταν με την κορνέτα του, αργά το βράδυ και έπαιζε, κάτω από το παράθυρο της Γιουστίνας, που έμενα με την Καίτη, στο Ποτάμι. Μια – δυο φορές, ήλθε και ο Παύλος ο Βαρσάκης, με την κιθάρα του. Αυτός έγινε φιλόλογος. Τα παιδιά αυτά, ήταν τότε 17 – 18 χρονών. Εγώ, 25 – 26 κι όπως μου έλεγε, αργότερα, ο Θεοδόσης ο Κουρής, από τους άριστους μαθητές της Γ΄ λυκείου, που έγινε ένας απ’ τους καλύτερους ορθοπεδικούς, όταν συναντηθήκαμε στο Κ.Α.Τ. μετά από 40 χρόνια, «Τώρα είμαστε συνομήλικοι, αλλά, τότε μας φαινόσουν μεγάλος» .

Όταν ο Σπύρος, πήρε το απολυτήριό του, μου λέει :

Τώρα, τι να κάνω ; << Τώρα, του λέω, θα φύγεις και να μπεις στην Αθήνα, παίζοντας με την κορνέτα σου >>.

Πήγε στην Αθήνα, βρήκε τον Μίκη, αυτός τον κράτησε κοντά του, του είπε να πάει στο ωδείο. Ανέθεσε, μάλιστα και στον Χρήστο Λεοντή να τον προετοιμάσει. Αλλά, ενέσκηψε η δικτατορία, σταμάτησαν όλα – δε σταμάτησαν, απλά… Πήγαν όλα πίσω.

Ο Σπύρος, ωστόσο, έγινε συνθέτης, έδωσε συναυλίες, είχε μελοποιήσει κι ένα δικό μου ποίημα και σε μια συναυλία του, στο θέατρο ΔΙΑΝΑ, με έβαλε και κάθισα, τιμητικά, δίπλα στον Κώστα Βάρναλη.»