Γράφει η Άννη Νούνεση*

Από τα 17 μου στα ξενοδοχεία, έμαθα να κάθομαι κλαρίνο στον τουρίστα που είχε αποφασίσει να μας επισκευθεί. Ο Σκυλίτσης, στο Μιραμάρε καθώς και ο Παναγιώτης Μπράμος, σε έκαναν να τρέμεις κυριολεκτικά με τις απαιτήσεις τους. Σε αυτό βοηθούσε και η μαγκιά των παλαιότερων υπαλλήλων που είχαν ξεψαρώσει και ήθελαν κάπου να βγάλουν τα πάθη τους. Έτσι εμείς οι νεώτεροι τρέμαμε, χωρίς λόγο βέβαια. Φυσικά άντεξα μόνο έξη μήνες, κάνοντας τους πάντες να αναρωτηθούν που βρήκα το θάρρος να μην πάω μια μέρα στην δουλειά, έτσι χωρίς να ειδοποιήσω.

Στο Κοντόκαλι που πήγα μετά το Μιραμάρε οι συνθήκες ήταν καλύτερες . Ο Τάσος ο Παππάς , είχε απαιτήσεις, ήταν όμως ευγενέστατος. Αληθινός κύριος, συνεπής σε όλα του.

Μετά ήρθε το Μπαρμπέλα και στην συνέχεια ξανά το Κοντόκαλι, μετά οι Έρμονες, μετά το Corfu Palace και τελευταίο το Hilton.

Το να δουλεύεις σε ξενοδοχείο, επιτρέψτε μου, είναι λίγο σαν να είσαι σε συνεχής συναλλαγές με έναν "οίκο" ανάλογα πόσο μεγάλο είναι το οίκημα και πόσο δυνατή η πατρόνα επιχείρηση.

Τις γνώρισα τις επιχειρήσεις . Ελβετικές , Διεθνής, Αμερικάνικες. Όλες για ένα κοινό σκοπό.

Την εκμετάλλευση του εργαζόμενου μα και του πελάτη.

Η πρώτη δουλειά που μου ανετέθη στο Χίλτον ήταν να βάλω κόκκινο στους αριστερούς υπαλλήλους, που είχαν κάνει αίτηση για δουλειά.

Βάζοντας πρώτα μια κόκκινη κουκίδα στο όνομα μου , απέφυγα , παρουσία του Θεοδόρου Κυτούτση την ολοκλήρωση της εργασίας. (Τα υπόλοιπα άλλη φορά).

"Οίκος" λοιπόν το ξενοδοχείο. Οίκος στον οποίο επιβιώνεις αν ξέρεις να κάνεις την δουλειά σου, χωρίς πολλά λόγια.

Πίσω σου η μεγάλη επιχείρηση σε καλύπτει, όχι όμως αν έχεις σχέση με τον διευθυντή ή με κάποιον άλλον στην επιχείρηση. Στην περίπτωση αυτή η γυναίκα , πάντα αυτή, πληρώνει τα σπασμένα χάνοντας την θέση της.

Αυτή η επιχείρηση, το Χοτέλ δηλαδή, σου δίνει κύρος και σε κάνει να νομίζεις πως "κάποιος είσαι" διότι εκ των πραγμάτων γνωρίζεις και συναναστρέφεσαι "άξια" άτομα της κοινωνίας.

Δίνεις τα κλειδιά στον κύριο Ντέμυ Ρούσο , την εφημερίδα στην κυρία Ωνάση κλπ κλπ κλπ . Λες good morning κύριε Anthony Queen. Είναι γνωστό ότι τάισα και τον Κ. Καραμανλή ανάμεσα σε άλλους.

Πίσω από τον πάγκο της ρεσεψιόν αποχτάς την δυνατότητα να βλέπεις τον άλλο "γυμνό"! Το ξύλο προστατεύει εσένα, πράγμα που δεν γνωρίζει ο πελάτης. Αυτό το ξέρει ο επιχειρηματίας και εσύ, ο υπάλληλος, βέβαια.

Στον πελάτη του ξενοδοχείου μπορείς να πεις ότι θέλεις με τον δικό σου τρόπο και το αφοπλιστικό σου χαμόγελο. Θα το πιστέψει, έτσι ακριβώς όπως το είπες, ορκιζόμενος ότι είναι αληθές.

Εξ ου και οι καλύτερες σχολές που ξεκίνησαν από την Ελβετία με την USA αργότερα να τις συναγωνίζεται πανεπιστημιακά.

Όλα αυτά τα λέω για να καταλήξω στο ότι η διαχείριση του Airbnb έχει από τα ξενοδοχεία μόνο λίγη αίγλη. Για τον πελάτη του Airbnb δεν είσαι παρά μια "τσατσά" που έχει ένα σπίτι και το νοικιάζει εις βάρος του. Θέλει δε να του φάει και τα λεφτά. Για να κρατήσεις μέσα εκεί την αξιοπρέπεια σου πρέπει να μπορείς "εφόσον είσαι σωστός" να του δείξεις με πολύ ευγενικό και κατηγορηματικό τρόπο την "είσοδο" και να του δώσεις και τα λεφτά του πίσω με ένα ευχαριστώ και να υπονοείς, θα ήθελα να μην σας ξαναδώ. Αυτό προϋποθέτει ότι θα έχεις και μια βοήθεια από τον τόπο σου, το κράτος δηλαδή.

Γεμίσαμε Airbnb χωρίς να ξέρουμε τι είναι αυτό . Χωρίς να ξέρουμε πως λειτουργεί μια τόση δα ξενοδοχειακή μονάδα που δυστυχώς δεν έχει πλάτες μεγάλης επιχείρησης. Γέμισε ο τόπος κουτάκια με κλειδιά και οικογένειες που σέρνουν βαλίτσες. Οι Airbnb της πόλης τρέχουν όλοι στο Φαληράκι όπου είναι η ευκολότερη πρόσβαση για μπάνιο μέσα στην πόλη.

Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για όλον αυτό τον συρφετό, που εφέτος είναι λιγότερος μεν από πέρυσι πολλής όμως για τα τείχη της πόλης.

Κάπου να μπορείς να καταθέσεις ένα παράπονο, να πεις μια ιδέα να δώσεις μια βοήθεια να πεις κάτι και να σε ακούσουν χωρίς να γελάσουν, χωρίς να σε φασκελώσουν " που γέρασες κι' ακόμα αγαπάς την πόλη , που σε πήρε σχολείο, σε έβγαλε λιτανεία, σε έκανε άνθρωπο με την κουλτούρα και την ιστορία της" !

Σε ευχαριστώ Κέρκυρα, με το θέατρο σου, την βίλα Ρόσα σου, το Εθνικό, τον Φοίνικα σου, το Σπόρτινγκ σου, την κόντρα φόσα, το ΝΑΟΚ, το ΑΚΤΑΙΟΝ σου, τον Γιαλλινά και το Ωδείο σου. Σε ευχαριστώ για το πάρκο και τις πλατείες σου το Λιστόν και τα παλάτια σου. Το Μον ρεπό, τους βασιλιάδες, το Λαζαρέτο και την Ελαιουργία σου. Σε ευχαριστώ για την σειρήνα του Δεσύλλα για τα μακαρόνια του Μπάκλη και τις χαρτοποιίες σου. Για το Βίδο και τους Σέρβους σου. Για τους Ντ Ανζού και τον Αλκίνοο για την Αρήτη και την Ναυσικά για τις μπάντες και τα μπουρδέτα σου για τον Άγιο σου, για τα λάδια τα ταγκά και τα καίκια της Λευκίμμης.

Σ' ευχαριστώ Κέρκυρα για τα φορτηγά του Ζαφειρόπουλου και την Σαπωνοποιία του Πατούνη που ακόμα μυρίζει, όπως εσύ πόλη δική μας .

Σ' ευχαριστώ!

Πόσο θα ήθελα να υπήρχε ένα γραφείο ΕΟΤ ..... και η δυνατότητα μιας οργανωμένης ανάπτυξης.

Ένας οργανισμός να ελέγχει αυτά που μας λέτε. Τα χρήματα που διαχειρίζεται ο κάθε φορέας .....

*Το κείμενο από την προσωπική της σελίδα στο FACEBOOK