ΔΕ ΒΓΑΙΝΩ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Ένα καπουτσίνο φρέντο και μια τυρόπιτα.

- Αμέσως! 4,80, παρακαλώ…

- Ένα τάλαρο;

- Μόνο 4,80.

- Παναπεί κάπου 1700 φράγκα;

- Μόνο 1635,60.

- Η τυρόπιτα πόσο κάνει;

- 2,20.

- Άκου, άκου… Ορέ ένα φράγκο τήνε πέρναμε τη τυρόπιτα. Κι είχε μέσα κομμάτια τυρί φέτα κι όχι αλοιφές. Και το φύλο κρίτσι του από το βούτυρο. Μισκοβόλουνε. Εχτές μου την έκαμες 2,00. Σήμερα 2,20;

- Δε βγαίνω. Επήγανε όλα στα ύψη. Νοίκια, αλέβργια, τυργιά, λάδιατα, νερά, ηλεχτρικά, τα πάντα όλα. Δε βγαίνω.

- Και για να βγεις εσύ θα μπω μέσα εγώ;

- Άστηνε κάτου τη τυρόπιυα, κύργιε…, μη τήνε πάρεις. Σιγά το κατομμύργιο που θα μου δώκεις. Σου δίνω και τη χαρτοπετσέτα δωρεάν.

- Μα από τα χτες στα σήμερα κάνεις αύξηση δέκα τακατό; Φαρμακείο έγινες.

- Να παίρνεις μαρέντα από το σπίτι, να μην αγοράζεις τυρόπιτα. Μου θέλεις και καπουτσίνο.

- Φρέντο.

- Μούμαθες και το φρέντο. Άμα θέλεις φρέντο κύργιε, ξηλώσου. Άααα…! Ξέρεις πόσο μούρθε το ρέγμα;

- Τι χρώμα ρέγμα έχεις; Κόκκινο, πράσινο, κίτρινο, μπλε ή πορτοκαλί;

- Δεν ηξέρω. Αμηδά έβγαλα και το Μαθηματικό; Έρχεται κει ο λογαργιασμός και πάω και τόνε πλερώνω σα το κούτιακα. Να μου το κόψουνε;

- Το μπλε να πάρεις, είναι πιο οικονομικό.

- Έχει χρώμα το ρέγμα;

- Τώρα με τη πράσινη ενέργεια έχει. Πόσο σούρθε ο λογαργιασμός;

- Εδιακόσια πενήντα.

- Και παγιά;

- Το ίδιο αλλά στο δίμηνο. Τώρα στο μήνα.

- Γιατί έτσι; Δεν εγίναμε η μπαταρία τση Ευρώπης; Έχουμε και πουλούμε και σ’ άλλους.

- Έχω ‘γώ; Από πού κι ως πού; Εγώ ένα λογαργιασμό έχω και τρέχω ξωπίσω του.

- Και παναπεί τώρα θέλεις 4,80;

- Αφού σου λέω δε βγαίνω..., δε βγαίνω.