11-10-2020

"δε πουγιεται" ΙΙ

ΔΥΟ ΑΥΓΑ ΜΑΤΙΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Το σπίτι δεν την εκράτουνε μέσα. Συνέχεια όξω ήθελε. Να βγει, να γυρίσει, να μάθει, να πει και να τση πούνε. Πως αγιώς να περάσει η μέρα στου τέσσερεις τοίχους;

Άμα έβρεχε την έπιανε απορπισία. Έβγανε το κεφάλι όξω από τη φανέστρα και κοίταε μη δει καένανε να του μιλήσει.

- Κλείσε κάνει κρύο.

- Σκεπάσου.

- Κλείσε, μπες μέσα, θ’ αρρωστήσεις…

- Η κλεισούρα είν’ αρρώστια.

- Να πας να σε κοιτάξουνε.

- Καλά λες, θα πάω.

Ευκαιρία εγύρευε, εκατέβηκε. Όλο και κάποιονε θάβρισκε στο γιατρό.

- Κατεβαίνω.

- Πάρε ομπρέλα.

Εις την αίθουσαν αναμονής επερίμενε μία.

- Από πού είστε;

- Από τσου Ψωραρούς.

- Τι έχετε;

- Εγώ τίποτις. Του άντρα μου ήρθα να του γράψει τα φάρμακα ο γιατρός.

- Έχετε παιδιά;

- Τρία. Ο υγιός μου έχει τη πρώτη μπάνκα στα ψαράδικα.

- Ψαράς είναι; από τσου Ψωραρούς; Αφού δεν έχετε θάλασσα.

- Δεν είναι ψαράς, ο θειός του είναι, ο αδρεφός μου. Αυτός του φέρνει τα ψάργια. Εμείς ειμάστενε από του Κοντόκαλη.

- Μου φαίνεται που τον ηξέρω. Ένας ψηλός, μαυριδερός, δεν είναι; με μουστάκι και τη χωρίστρα στη μέση;

- Αυτός. Τον ηξέρεις;

- Εξ όψεως. Παιδιά έχει;

- Δεν είναι παντρεμένος.

- Οι κοπέλες;

- Είναι πιο μιτσές. Ανύπαντρα και τα δύο.

- Μίανε Λόλα από το Κοντόκαλι, που μένει στο καντούνι μου την ηξέρετε;

- Τη Λόλα; Και ποιός δεν την ηξέρει. Αυτή, κυρία μου, εξ όλης και προόλης. Νύχτα έφυγε από του Κοντόκαλη, τί έκαμε και τι δεν έκαμε. Σπιτωμένη δεν την έχει ένας μανάβης; Δε θυμάμαι και πως τόνε λένε.

- Μίκιο τόνε λένε. Δε την έχει στεφανωμένηνε;

- Ποιά είναι στεφανωμένη; Όοοχι…, δε τήνε στεφάνωσε. Ερχόντανε σπίτι τους ν’ αγοράσει από το πατέρα της κραμπιά και τα ρέστα, δήθεν δηλαδής, και το τι εγινόντανε δε λέγεται. Θου κύριε φυλακή τω στόματί μου…

- Άαα… έτσι…, και μας εκάνει και τη σάντα…

Η βροχή εσταμάτησε. Ο γιατρός ήρθε.

- Ποιός έχει σειρά;

Εμπήκε η κοντοκαγιώτισα. Αυτή ασκώθηκε κι έφυγε. Κόρσα στα καντούνια.

- Να σας επώ!

- Τι;

- Η Λόλα τό και τό. Και είναι αστεφάνωτη.

Βούκινο την έκαμε εις όλα τα καντούνια. Πολύ το φχαριστήθηκε. Μεσημέργιασε. Ανέβηκε στο σπίτι.

- Γυναίκα, τι εμαγείρεψες; βάλε να φάμε.

- Τι να μαγειρέψω; Μέχρι τώρα ήμουνε στο γιατρό.

- Σου βρήκε τίποτις;

- Λέει που έχω ψυχολογικά και να βγαίνω όξω, να ξεδίνω.

- Και τι θα φάμε;

- Να σου κάνω δυο αυγά μάτια;

- Πάλι;