Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών των μελλοθάνατων αγωνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944, λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους, έρχεται να μας θυμίσει με τον πιο έντονο τρόπο το ηθικό μεγαλείο μιας γενιάς που αγωνίστηκε για την ελευθερία, την ανεξαρτησία και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Ανάμεσα σε αυτούς τους 200 ήρωες, ξεχωρίζει για εμάς η μορφή του Κερκυραίου δασκάλου από τους Κουραμάδες της Κέρκυρας, του Κώστα Χυτήρη.

Ο Κώστας Χυτήρης, δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης, στάθηκε πιστός στα παιδαγωγικά και ανθρωπιστικά του ιδανικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Η δική του θυσία, όπως και των υπόλοιπων 199 αγωνιστών, αποτελεί για εμάς τους εκπαιδευτικούς της Κέρκυρας πυξίδα και ανεξόφλητο χρέος.

Τα παραπάνω επισημαίνονται μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ) Κέρκυρας

Αναλυτικά η ανακοίνωση:

Για την υπεράσπιση και διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης και των αγώνων του ελληνικού λαού για την ελευθερία και τη δημοκρατία- Απόδοση τιμής στον Κερκυραίο δάσκαλο και αγωνιστή Κώστα Χυτήρη

Μόνο βαθιά συγκίνηση και δέος μας γεμίζουν οι πρόσφατες φωτογραφίες των 200 μελλοθάνατων Ελλήνων κομμουνιστών – αγωνιστών που είδαν το φως της δημοσιότητας, απεικονίζοντάς τους λίγο πριν την εκτέλεσή τους. Τα πρόσωπά τους, γεμάτα τόλμη, αυταπάρνηση και βαθιά συγκλονιστική υπερηφάνεια, παρά τις ανείπωτες στερήσεις της φυλάκισής τους από τη μεταξική δικτατορία και στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, μας υπενθυμίζουν το μέγεθος της θυσίας και τη δύναμη των ιδανικών τους για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Οραματίστηκαν και αγωνίστηκαν με την ίδια τους τη ζωή για μια μετακατοχική Ελλάδα ελεύθερη, λαοκρατούμενη και δημοκρατική, με τον λαό, μέσα από τις γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, αφέντη στον τόπο του και τον πλούτο που παράγει κόντρα στους μαυραγορίτες δωσίλογους, τον βασιλιά και τους ξένους και ντόπιους δυνάστες. Αυτά ακριβώς τα μηνύματα, πρότυπα ζωής και το ηθικό μεγαλείο ενοχλούν και αποχαλινώνουν και σήμερα την οργή των κυρίαρχων κύκλων και των φασιστικών συμμοριών: ότι ο Ελληνικός λαός έγινε πρωταγωνιστής της ιστορίας του τη δεκαετία του 1940 και κίνησε απαράμιλλα τον τροχό της, απελευθερώνοντας τον τόπο μας από τους Γερμανούς Ναζί κατακτητές, σώζοντας τον λαό από την πείνα, κατοχυρώνοντας δικαιώματα πρωτοφανή για μια κατεχόμενη χώρα και χτίζοντας θεσμούς πρωτοφανούς λαϊκής συμμετοχής, δημοκρατίας και αλληλεγγύης στην «Ελεύθερη Ελλάδα».

Η παιδεία δεν είναι ουδέτερη απέναντι στη λήθη, τον αναθεωρητισμό και τη βεβήλωση της ιστορίας, αλλά οφείλει να παρέχει ολόπλευρη κριτική γνώση και αμφισβήτηση, προκειμένου να διαβάσουμε την πραγματικότητα για να την αλλάξουμε. Μέσα από τα σωματεία μας και τους Συλλόγους Διδασκόντων/-ουσών, έχουμε χρέος ως εκπαιδευτικοί να διαφυλάσσουμε τη συλλογική μνήμη και να μεταδίδουμε στις νεότερες γενιές την ιστορική αλήθεια, την αξία της αντίστασης και τον σεβασμό στους αγώνες του λαού μας. Σε μια εποχή που τα σύννεφα ενός γενικευμένου πολέμου πυκνώνουν απειλητικά και η εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας οξύνεται στο έπακρο για τα υπερκέρδη των λίγων, οι εκπαιδευτικές επισκέψεις, οι ιστορικοί περίπατοι, οι συζητήσεις, οι βιβλιοπαρουσιάσεις και οι προβολές ταινιών, όπως το εμβληματικό «Τελευταίο Σημείωμα» οφείλουν να είναι εντός ύλης ως συγκλονιστικά πρότυπα έμπνευσης της νέας γενιάς. Άλλωστε, τα μορφωτικά δικαιώματα όλων των παιδιών υπερασπίστηκαν με το παράδειγμά τους ο Δημήτρης Γληνός, ο Νίκος Πλουμπίδης, η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Κώστας Σωτηρίου, η Έλλη Αλεξίου και πλήθος άλλων μαχόμενων επώνυμων και ανώνυμων δασκάλων με «Δ» κεφαλαίο.

Γι’ αυτό και μόνο οργή και αποτροπιασμό προκαλεί η ηλεκτρονική δημοπρασία τέτοιων πολύτιμων ντοκουμέντων σαν να είναι αντικείμενα αγοραπωλησίας, να θεωρούνται εμπόρευμα σε διαδικτυακές πλατφόρμες και η αβέβαιη κατάληξή τους σε ιδιωτικές συλλογές. Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι απαραίτητο το φωτογραφικό ντοκουμέντο των 200 εκτελεσμένων Ελλήνων κομμουνιστών στην Καισαριανή να περιέλθει στην Πολιτεία, να τεκμηριωθεί επιστημονικά και να αποδοθεί στην Ελληνική κοινωνία ως αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας του λαϊκού – κομμουνιστικού κινήματος, μέσα από τα Μουσεία Εθνικής Αντίστασης, υπάρχοντα ή όσα πρέπει να ιδρυθούν, όπως το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Μόνο έτσι μπορεί να διασφαλιστεί η πρόσβαση όλου του λαού σ’ αυτές, των ερευνητών και των επισκεπτών και να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για το σήμερα και το αύριο. Καλούμε, επίσης, τους αρμόδιους φορείς να προχωρήσουν άμεσα στην αποκατάσταση του μνημείου του Σκοπευτηρίου και στη διασφάλιση της προστασίας του χώρου, τόπου θυσίας, μνήμης και αγώνα. Είναι σύμβολο της αντίστασης του λαού μας απέναντι στον φασισμό και τη ναζιστική βαρβαρότητα.

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών των μελλοθάνατων αγωνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944, λίγες στιγμές πριν από την εκτέλεσή τους, έρχεται να μας θυμίσει με τον πιο έντονο τρόπο το ηθικό μεγαλείο μιας γενιάς που αγωνίστηκε για την ελευθερία, την ανεξαρτησία και μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση. Ανάμεσα σε αυτούς τους 200 ήρωες, ξεχωρίζει για εμάς η μορφή του Κερκυραίου δασκάλου από τους Κουραμάδες της Κέρκυρας, του Κώστα Χυτήρη.

Ο Κώστας Χυτήρης, δάσκαλος με όλη τη σημασία της λέξης, στάθηκε πιστός στα παιδαγωγικά και ανθρωπιστικά του ιδανικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Η δική του θυσία, όπως και των υπόλοιπων 199 αγωνιστών, αποτελεί για εμάς τους εκπαιδευτικούς της Κέρκυρας πυξίδα και ανεξόφλητο χρέος.

Στο πλαίσιο της απόφασής μας να διαφυλάξουμε τη συλλογική μνήμη και να καταστήσουμε τα πρότυπα αυτά έμπνευση για τη νέα γενιά, το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Κέρκυρας ανακοινώνει ότι λαμβάνει άμεσα την πρωτοβουλία για την αλλαγή του καταστατικού του συλλόγου. Στόχος μας είναι η μετονομασία του σε:

«Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Κέρκυρας - Κώστας Χυτήρης»

Θεωρούμε ότι ο Σύλλογός μας οφείλει να φέρει το όνομα ενός δασκάλου που με τη ζωή και το θάνατό του δίδαξε την αυταπάρνηση, τη δημοκρατική ευθύνη και την προσήλωση στα μορφωτικά δικαιώματα του λαού.

Η μνήμη δεν βανδαλίζεται. Η ιστορία δεν σβήνεται. Ο σεβασμός στους αγωνιστές της ελευθερίας είναι χρέος όλων μας, χρέος ανεξόφλητο έως σήμερα που δείχνει τον δρόμο της ελπίδας και της προοπτικής στους αγωνιζόμενους λαούς για μια κοινωνία στο «μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».