ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ ΙΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Τάμαθες; Αλλάζουμ’ αφεντικό. Το λένε όλα τα ΜΜΕ. Θε νάρθουνε τώρα οι Αμερικάνοι.

- Οι καουμπόϊδες; Αυτοί με τα εξάσφαιρα;

- Και με τα πυρηνικά.

- Γιατί;

- Για να μας επροστρατέψουνε από τσου κακούς.

- Και ποιοί είναι οι κακοί;

- Οι Ρώσοι κι οι Κινέζοι.

- Οι Έλληνες;

- Όχι αυτοί. Αυτοί είναι κρυογάτσουλα, δεν έρχονται τσι πάγοι.

- Μη στείλουνε καμιά Μπελάρα;

- Δε ψάχνουνε για μπελά πέραν του Άντεν.

- Κι εμείς τι κάνουμε;

- Δεν ηξέρω. Άμε φώναξε το κόσμο να δούμε τι θα κάνουμε.

Εμαζωχτήκανε οι τάρανδοι, οι αρκούντες οι άσπρες, κάτι λύκοι, οι ερμίνες με τσι ωραίες γούνες, κάτι λαγοί κι από πάνου πετούσανε μερικά πτηνά και βγάνανε το μούτρο τους εις τα ρηχά οι φάλαινες, οι όρκες κι οι φώκιες. Ήρθανε κι οι γαρίδες και κάτι καβούροι. Οι καβούροι κι οι μπακαλάροι είναι παντού.

Πρόεδρος εξελέγη η μεγάλη άσπρη αρκούντα (κι όχι η κόκκινη) που όλοι την ελέγανε σοφή και δημοκρατικιά. Η πρόεδρος επήρε το λόγο.

- Ως γνωστόν κουμάντο μας εκάνουνε οι ανθρώποι. Καθ’ όσον έχουσιν το μεγάλο όπλο που λέεται μυαλό. Ανάθεμά το για μυαλό. Το μυαλό τους και μια λίρα παναπεί. Πρώτα οι Εσκιμώοι, μετά οι Σκανδιναυοί και μετά και μέχρι σήμερα οι Δανοί.

Επετάχτηκε ένας κάβουρας.

- Λένε που τα πολύ παγιά χρόνια αρέβαρε ένας Έλληνας ονόματι Πρωτεύς.

- Δεν ηξέρεις τι σου γίνεται και μη ξαναμιλήσεις. Όλο κουταμάρες λες.

- Εγώ;

- Κοινόν χαρακτηριστικόν απάντων των ανθρώπων και των ανθρωποειδών. Μας εκυνηγάνε και μας εσκοτώνουνε. Εφέρανε και στρατά. Εδώκανε βάση και τσου Αμερικάνους. Μια φορά τσου εξέφυγε κι ένα πυρηνικό. Θυμοσάστενε; Τώρα είναι ένας που με το έτσι θέλω θέλει να μας αγοράσει σύσκαρους. Κι ο άχαρος δεν έχει φράγκο. Έχει όμως το εξάσφαιρο. Ως κι οι Δανοί του πουλούνε τα ομόλογά του για ρεσπέτο. Πετσέντες. Αλλά με τσι φωνές του πάει να κρύψει τσι μπομπές του.

- Άλλες το κάνουνε αυτό.

- Περικαλώ εστέ κόσμιοι. Δεν ειμάστενε σα και τα μούτρα τους.

Επετάχτηκε μια όρκα.

- Εγώ θα τσου κάνω μια χαψιά.

- Εγώ θα τσου δώκω με τα κέρατά μου, είπε ο τάρανδος.

- Εγώ θα τσου μάθω τι παναπεί λύκος, είπε ο άσπρος λύκος.

- Είδες που μας εφέρανε; Είπε η γαρίδα. Που να τσου κάτσω στο λαιμό.

- Δε θέλω οχλαλοή. Δε θέλω ού. Τσωπάτε. Ένας, ένας να μιλείτε. Τι λέει η αντιπολίτεψη;

- Εγώ ως λευκή αλιπού και πονήρω, λέω να τσου δώκουμε το 50 τακατό. Κι εμείς να πάμε στο άλλο 50 τακατό, είναι πολύ, χωράμε. Να μη βάλουνε και δασμούς στους οχτώ που δε θα τσ’ αντέξουνε. Κι έτσι με χρόνους με καιρούς πάλε δικά μας θάναι. Θάρθουνε, θα καταξοδευτούνε, θα στήσουνε βάσεις και πολυβόλα, μετά θα τσου φωνάζουνε τι δουγειά έχει η αλιπού στο παζάρι; Αλήθεια πιστεύετε που οι Κινέζοι θέλουνε να κάνουνε σκι στο πάγο; Εισάστενε σοβαροί; Αλλά χέρι που δεν ημπορείς να το δαγκάσεις, σκύβεις και το φυλάς. Ολόκληρον το βασίλειον τση Δανιμαρκίας αυτό αποφάσισε. Δώστε του ανεχόρταγου φαΐ, να φάει, να γκουσιαστεί, να σκάσει, να τούρθει κόρπος, να πάει στο γέρο τον άνεμο. Θέλει να γίνει κι αυτός μεγάλος. Δε διαβάζει που όλοι οι μεγάλοι επήγανε κακήν κακώς;

Η Ολομέλεια εδέχθη τα της πονηρής αλιπούς κι επήρε απόφαση: Άστετόνε.

- Κι ο άλλος τι έκανε;

- Έκανε ένα Συμβούλιο Ειρήνης και κορδωνόντανε.