γράφει η Άννη Νούνση*

Η Αλεξάνδρα, κόρη αστού αλλά πρωτίστως αδελφή μεγαλοαστού έλαβε οξύς ρευματισμούς στα δεκαοχτώ και εκουτσάθη. Φόρεσε καπέλο να γέρνει προς την αντίθετη πλευρά και παπούτσια με τακούνι να φέρνουν τα πόδια στο ίδιο ύψος, για να κουτσαίνει λιγότερο.

Πήρε και μπαστούνι και κατέβαινε από το σπίτι όταν η περίσταση το απαιτούσε η όταν ήθελε να δει τις εξαδέλφες της οι οποίες δεν κατέβαιναν για να μην κάμουνε τις σκάλες.

Αυτά τον χειμώνα, την άνοιξη και το φθινόπωρο, γιατί το καλοκαίρι νοίκιαζε δωμάτιο εκτός πόλεως δίπλα στην θάλασσα.

Εκεί πήγαινε όχι για να κάνει μπάνια αλλά για να είναι κοντά στο κύμα.

Μόλις λάβαινε την επιταγή την οποία έστελνε ο γιος της από την Αφρική έπαιρνε ένα ταξί και την εγγονή της, να κάνει και το παιδί τα μπάνια του.

Γρήγορα κατάλαβε η μικρή ότι ο παραθερισμός αφορούσε το γούστο της γιαγιάς και όχι τα δικά της μπάνια μα δεν διανοήθηκε ούτε να ολοκληρώσει την σκέψη της.

Το δωμάτιο εξ άλλου ήταν πράγματι πάνω στην θάλασσα και δίπλα σε ένα γεφύρι πάνω από τις εκβολές ενός μικρού ποταμού.

Το ποτάμι αυτό ερχόταν ψηλά από το βουνό και στις εκβολές του είχε μαύρο θαλάσσιο φύκι και βούρκο.

Γρήγορα η μικρή ανακάλυψε πράσινα χέλια, χοντρά σαν φίδια και μεγάλες κόκκινες γαρίδες. Βρήκε ένα καλάθι το οποίο έσερνε αντίθετα στο ρεύμα της εκβολής και το γέμιζε φύκι και νερό. Φεύγοντας το νερό έμενε το φύκι στο οποίο σπαρταρούσαν τα χέλια και οι γαρίδες.

Νησάρι την έλεγαν στο χωριό και η γιαγιά απορούσε πως δεν φοβόταν. Η μικρή έβγαινε από το νερό μόνο για να βοηθήσει την γιαγιά να ανεβεί την σκάλα, να ντυθεί και να ξανακατέβει στις πέντε το απόγευμα.

Φόραγε τότε η γιαγιά το άσπρο της πουκάμισο και την καλή μαύρη της φούστα. Έριχνε στην πλάτη της ένα σάλι πλεχτό και

περίμενε καθισμένη στην πολυθρόνα της.

Κάποτε έφθανε αυτό κάθε απόγευμα περίμενε.

Μπροστά ερχόταν η φρουρά σε δυο αυτοκίνητα και μετά σε ένα τζιπ το οποίο οδηγούσε ο Παύλος ο οποίος είχε δίπλα του την Φρειδερίκη.

Τα πρώτα χρόνια στο πίσω κάθισμα ήταν τα κορίτσια η Ειρήνη και η Σοφία. Το αυτοκίνητο που ακολουθούσε, το οδηγούσε συνοδευόμενος από την φρουρά ο Κωνσταντίνος ο οποίος αναλόγως είχε μαζί του και μια φίλη.

Η γιαγιά έκανε προσπάθεια να σηκωθεί μόλις έβλεπε την φρουρά, οπότε την ώρα που περνούσε ο βασιλεύς ήτο όρθια και τον χαιρετούσε σηκώνοντας το μπαστούνι κάνοντας μια μικρή υπόκλιση.

Η μικρή με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια γουρλομένα δεν ήξερε αν θα γελάσει η αν θα βάλει τα κλάματα στην απίστευτα άδεια σκηνή.

Μια φορά έγινε ντόρος, αναστατώθηκε όλο το νησί γιατί ο διάδοχος αναποδογύρισε το τζιπ στις παραπάνω στροφές και έρειξε την πριγκίπισσα που συνόδευε να δει την υπέροχη θέα, σε ένα χαντάκι με αποτέλεσμα η Ντεζιρέ να σπάσει το πόδι της.

Επιστρατεύθηκε το νοσοκομείο του νησιού και φτιάξανε ένα πριγκηπικό δωμάτιο, ο δε υπέροχος Αλέξανδρος Πουλόπουλος ο ιατρός της Βασιλικής αυλής και της αστικής κοινωνίας του νησιού ανέλαβε την νοσηλεία.

Τότε ήταν που η μικρή ξεχώρισε αν θα γελάσει.

Κρατώντας το καλάθι με το ένα χέρι φρόντιζε να έχει κάθε φορά στο άλλο το μεγαλύτερο χέλι της ημέρας κρατώντας το από το κεφάλι αφήνοντας την ουρά να σπαρταράει την ώρα που περνούσε ο βασιλεύς και η γιαγιά σήκωνε το μπαστούνι.

*Από το FACEBOOK