Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχει κάτι που επιμένει.

Σαν άνοιξη που δεν ήρθε στην ώρα της, μα δεν έπαψε ποτέ να υπόσχεται.

Χρόνια τώρα το κουβαλώ, όχι ως σκέψη ολοκληρωμένη, αλλά ως παλμό. Ένα «κάτι θέλω να πω» που δεν ανήκει σε πρόσωπα, ούτε σε στιγμές. Ανήκει σε μια εποχή που έμαθε να μιλά με μισές λέξεις και να σωπαίνει εκεί που όφειλε να σταθεί.

Ζούσαμε σαν να παρακολουθούμε.

Σαν να μην μας αφορά.

Μια σκηνή φωτισμένη, ρόλοι πρόχειροι, γέλια εύκολα. Κι εμείς, βολεμένοι θεατές, χειροκροτούσαμε από συνήθεια. Μέχρι που το γέλιο έσπασε. Όχι από αστείο, αλλά από βάρος.

Και τότε οι λέξεις κρύφτηκαν.

Το «κάτι θέλω να πω» έγινε ρωγμή.

Έγινε η στιγμή που ο ενικός δεν αντέχει πια χωρίς τον πληθυντικό. Που η ευθύνη δεν διαχέεται, αλλά επιστρέφει. Ονομαστική. Σχεδόν σωματική.

Δεν υπάρχουν πια ορισμοί που να χωρούν αυτό που ζούμε. Μόνο εικόνες που ραγίζουν. Μόνο αισθήσεις που επιμένουν να δείχνουν πως το έδαφος κάτω από τα πόδια μας δεν ήταν ποτέ τόσο σταθερό όσο πιστεύαμε.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την αστάθεια, κάτι στέκεται.

Όχι ως βεβαιότητα, αλλά ως ανάγκη.

Το «κάτι» δεν έχει μορφή ακόμη.

Δεν έχει γίνει λόγος.

Έχει όμως ανάσα.

Κάποτε τους ανεβάσαμε στη σκηνή για να γελάσουμε. Ίσως γιατί το γέλιο ήταν πιο εύκολο από την κρίση. Εκείνοι δεν άργησαν να αλλάξουν το έργο. Και η φάρσα έγινε κάτι άλλο. Κάτι που δεν παρακολουθείς από απόσταση, αλλά το διασχίζεις.

Και κάπου εκεί, η παιδικότητα σταματά να είναι αθώα.

Όταν γίνεται βάρος στις πλάτες των παιδιών.

Η απόσταση ανάμεσα στην ήττα και τη νίκη δεν μετριέται. Διανύεται. Με μικρά βήματα που δεν φαίνονται, αλλά αλλάζουν τη φορά των πραγμάτων.

Το «κάτι θέλω να πω» δεν είναι δισταγμός.

Είναι αρχή.

Η μαγιά πριν τον λόγο.

Η σιωπή πριν τη φωνή.

Να δούμε τον κόσμο αλλιώς. Όχι μέσα από τα φίλτρα που μας καθησυχάζουν, αλλά μέσα από τα μάτια που μένουν ανοιχτά, όσο κι αν κουράζονται. Μέσα από τα μάτια των παιδιών που περιπλανώνται σε έναν αόρατο, παγκόσμιο χώρο και φτιάχνουν κοινότητες χωρίς σύνορα και χωρίς άλλοθι.

Να τον δούμε μαζί.

Όχι ως ιστορία που συμβαίνει, αλλά ως ευθύνη που μοιράζεται.

Και ίσως τότε,

το «κάτι» να βρει επιτέλους τη φωνή του.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK