Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Το πιο επικίνδυνο πολιτικό σημείο της εποχής δεν βρίσκεται ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Βρίσκεται στο “Κέντρο”.

Σ’ αυτή τη γκρίζα συνοικία της πολιτικής, όπου οι λέξεις κυκλοφορούν χωρίς αίμα και οι άνθρωποι χωρίς βεβαιότητες. Εκεί όπου όλα είναι “σχετικά”, “ψύχραιμα”, “μετρημένα”. Εκεί όπου η αλήθεια κόβεται στα δύο για να μη δυσαρεστηθεί κανείς. Μόνο που η Ιστορία δεν γράφτηκε ποτέ από χλιαρούς ανθρώπους.

Κεντροδεξιά. Κεντροαριστερά.

Σαν να μιλάμε για διακόσμηση εσωτερικού χώρου και όχι για κοινωνίες που βουλιάζουν. Σαν να αρκεί ένα πρόθεμα για να ξεπλύνει τις αντιφάσεις, τις ενοχές, τη γύμνια της εξουσίας. Η πολιτική όμως δεν είναι γεωμετρία. Δεν είναι ευθείες, γωνίες και συμμετρίες. Είναι φωτιά. Είναι σύγκρουση. Είναι άνθρωποι που πονάνε, θυμώνουν, διεκδικούν.

Το “Κέντρο” έγινε το μεγάλο καταφύγιο των άτολμων.

Εκεί μαζεύτηκαν όσοι φοβούνται να πάρουν θέση. Όσοι θέλουν να κυβερνούν χωρίς να συγκρούονται. Να διαχειρίζονται χωρίς να αλλάζουν τίποτα. Να μιλούν για πρόοδο την ώρα που η κοινωνία στέκεται ακίνητη σαν χαλασμένο ρολόι.

Και μαζί μ’ αυτό το “Κέντρο”, ήρθε και η πιο ύπουλη λέξη της εποχής. Το “ίσως”.

Τι λέξη κι αυτή.

Λέξη ναρκοπέδιο.

Λέξη αναβολής και λιποταξίας.

Ίσως αύριο. Ίσως αργότερα. Ίσως αλλάξει κάτι. Ίσως σωθεί η πόλη. Ίσως βρεθεί νερό. Ίσως ανασάνει η αγορά. Ίσως επιστρέψουν τα παιδιά που έφυγαν. Ίσως αγαπηθούμε ξανά. Ίσως.

Και κάπως έτσι περνάνε οι ζωές.

Μέσα σε μια ατελείωτη αναμονή. Σαν επιβάτες σε σταθμό χωρίς τρένα. Με το βλέμμα κολλημένο σε έναν ηλεκτρονικό πίνακα που αναβοσβήνει συνεχώς καθυστερήσεις.

Η Κέρκυρα το ξέρει καλά αυτό το “ίσως”.

Ίσως λυθεί το κυκλοφοριακό. Ίσως καθαρίσει η πόλη. Ίσως προστατευτεί ο δημόσιος χώρος. Ίσως πάψουμε να ζούμε σε μια πόλη που το καλοκαίρι μοιάζει να πουλά την ψυχή της κομμάτι κομμάτι για λίγα ακόμη τραπεζοκαθίσματα και μερικές φωτογραφίες ηλιοβασιλέματος.

Κουραστήκαμε από το “ίσως”.

Κουραστήκαμε από πολιτικούς που μιλούν σαν παρουσιαστές δελτίου και από διοικήσεις που συμπεριφέρονται σαν προσωρινοί ενοικιαστές της εξουσίας.

Από μικρός δεν άντεχα τις μισές συλλογές. Αν έλειπε μία φωτογραφία, πέταγα όλο το άλμπουμ. Γι’ αυτό ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τις ίσες αποστάσεις. Γιατί υπάρχουν στιγμές που η χρυσή τομή δεν είναι σοφία.

Είναι λοβοτομή.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK