Η Ελλάδα καίγεται και η στάχτη χαράζει τον χάρτη

Γράφει ο Μάκης Αρμένης

Η Ιστορία εδώ μοιάζει με δίσκο γραμμοφώνου, που βουλιάζει πάντα στην ίδια χαραγμένη αυλακιά. Επαναλαμβανόμαστε. Ξαναζούμε το χτες σαν πρόβα για το αύριο, και κάθε καλοκαίρι γράφουμε το ίδιο μαύρο ποίημα. Δεν υπάρχει πλέον καμιά ψευδαίσθηση ότι «δεν θα ξανασυμβεί». Είμαστε βέβαιοι. Θα ξανασυμβεί.

Η Ιστορία κάνει κύκλους μέσα στη στάχτη. Η φωτιά επιστρέφει, όχι σαν ατυχία, αλλά σαν αναμενόμενος φιλοξενούμενος. Μόνο που φέτος η επανάληψη έχει γεμίσει ολόκληρο τον χάρτη. Πάνω από την καμένη Ελλάδα, σηκώνεται ο καπνός και μαζί του, η κούφια ρητορεία. Λυγμοί με δόση υποκριτικής, υποσχέσεις σαν χάρτινα σπίρτα, ψέματα πιο πυκνά κι από τη στάχτη που καλύπτει τον τόπο. Για την επόμενη φωτιά, σιωπή. Μέχρι να ξυπνήσει.

Στο σχολείο μάθαμε για τους ποταμούς, τα βουνά, τις πεδιάδες της Ελλάδας. Σήμερα, ο χάρτης διδάσκει άλλα: τις εστίες φωτιάς. Αχαΐα, Πρέβεζα, Χίος, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά. Δεν είναι πια τουριστικοί προορισμοί, είναι σημεία ενός μαύρου κύκλου, μια νέα γεωγραφία που γράφεται με στάχτη.

Στη Δυτική Αχαΐα, η φωτιά τρώει εργοστάσια και σπίτια σαν να ’ταν χαρτί. Στην Πρέβεζα, ο άνεμος κουβαλά σπίθες πιο γρήγορα από ό,τι κουβαλάμε εμείς την ευθύνη. Στη Χίο, οι άνθρωποι φεύγουν με τα μάτια στραμμένα πίσω, μη και δουν το σπίτι τους να σβήνει από τον χάρτη. Στη Ζάκυνθο, οι παραλίες έχουν πλέον φόντο τον καπνό. Στην Κεφαλονιά, η φλόγα ανεβαίνει τους λόφους σαν να γνωρίζει καλά το μονοπάτι.

Κι εμείς; Εμείς ξαναπαίζουμε το ίδιο θέατρο. Βράζουμε στο ίδιο καζάνι με τις φωτιές, όχι όλοι όμως, άλλο εμείς που καιγόμαστε κι άλλο αυτοί που μας καίνε. Μπουχτίσαμε από υποσχέσεις και «άμεσες παρεμβάσεις» που διαρκούν μέχρι την επόμενη καταστροφή. Από την προηγούμενη φωτιά ως τη σημερινή, ούτε σχέδιο ούτε μάθημα. Μόνο η βεβαιότητα ότι θα ξανασυμβεί.

Η τηλεόραση δίνει το σόου της: συγκινητικά ρεπορτάζ, κοντινά σε δακρυσμένα μάτια, ιστορίες που πουλάνε, ενώ οι άλλες οι πραγματικές, μένουν στο σκοτάδι γιατί δεν δίνουν τηλεθέαση. Η αλήθεια, καμένη κι αυτή, αφήνεται να ξεφτίσει στη λήθη.

Μα οι αριθμοί δεν είναι στατιστικές, πίσω τους κρύβονται άνθρωποι, με ονοματεπώνυμο, έχουν πρόσωπα έχουν πόνο και θυμό, έχουν διευθύνσεις και ονόματα, έχουν πληγωμένα παιδικά μάτια. Μάτια που ζωγραφίζουν την απόγνωση. Ένα νούμερο που σε πολλούς φαντάζει άψυχο, άνθρωπος είναι, με πρόσωπο, αξιοπρέπεια, ανάγκες, κάποτε και όνειρα. Κι όταν οι αριθμοί καίγονται, χάνεται κι ένα κομμάτι της συλλογικής μας ψυχής.

Το φωνάζω: Δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Και σήμερα η μαύρη γεωγραφία τους γράφει: Αχαΐα. Πρέβεζα. Χίος. Ζάκυνθος. Κεφαλονιά.