Η ΠΛΑΚΕΤΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Του δώκανε πλακέτα. Δια τας προσφερθείσας υπηρεσίας εις τον Σύλλογον. Τόνε χειροκροτήσανε. Αυτός είπε έκαμα μόνον το καθήκον μου. Ήπιανε και ηδύποτα. Κουμ κουάτ.

- Συγχαρητήργια.

- Ευχαριστώ πολύ. Δεν έκαμα και τίποτις.

- Και το τίποτις είναι πίγιο καλό παρά το να κάνεις. Κι αυτοί που κάνουνε, τι κάνουνε;

- Δεν έχεις άδικο. Εντός, εκτός και επί τα αυτά.

- Και πάλι συγχαρητήργια. Άξιος.

- Του χρόνου έχουμε εκλογάς. Θα συντρέξω.

- Όλοι μαζί σου. Κολώνα…

- Θα δημοσιοποιήσω το πρόγραμμα.

- Έχουμε εμπιστοσύνη. Τι; Ο άλλος καλύτερος είναι; Τον είδαμε, δε τον είδαμε; Φούσκας!

- Σας περικαλώ. Υπάρχει και ο πολιτικός πολιτισμός…

- Μωρέ, πολλά υπάρχουνε αλλά βάρτε δω μια φανέλα του Άγιαξ, να τήνε κορδωνοσάστενε.

- Μη τραβάτε φωτογραφίες, θα παρεξηγηθούμε.

- Βάλε δω, που σου λέω. Έτσι γίνονται οι δουγειές.

- Του Αίαντα;

- Του Άγιαξ. Ποιανού Αίαντα; Βάρτηνε και όλο σου.

- Με κολακεύετε.

- Εμείς ό,τι γλέπουμε λέμε. Παμείτε ομπρός. Το χωράφι θα μας το δώκεις; Υποσχέσου.

- Φιλώ σταυρό.

- Άξιος! Καλή η πλακέτα;

- Θα τήνε βάλω στη σκατζιά στη μέση απ’ όλες τσι άλλες.

- Παμείτε κολώνες!