από Mauvais Garcon - Piera del Bando

Χθες το απόγευμα δεν ήμουν στον παλιό πεζόδρομο, στη συγκέντρωση για το Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας, γιατί βρίσκομαι στην Αθήνα για δουλειά.

Είδα όμως φωτογραφίες και βίντεο, και με έπιασε μεγάλη θλίψη. Διακόσια, τριακόσια άτομα το πολύ.

Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι, με άσπρα μαλλιά, 65, 70 χρονών και πάνω.Δεν ήταν εκεί από κόμμα ή από ιδεολογία.

Ήταν εκεί από φόβο.

Είναι αυτοί που δεν έχουν λεφτά να πάνε σε ιδιωτικό γιατρό ή κλινική. Δεν μπορούν να πάρουν το αμάξι ή το πλοίο και να τρέξουν Ιωάννινα, Αθήνα, Πάτρα όταν κάτι τους πιάσει.

Για αυτούς τους ανθρώπους το ΕΣΥ δεν είναι πολιτική.

Είναι η μόνη ελπίδα να μην πεθάνουν από κάτι που θα μπορούσε να γιατρευτεί.Και η αλήθεια είναι πικρή, το ΕΣΥ που ξέραμε έχει πεθάνει εδώ και χρόνια.

Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι απλά τα απομεινάρια του.

Οι λίγες πορείες και τα συνθήματα μοιάζουν περισσότερο με μνημόσυνο παρά με διαμαρτυρία. Είναι αργά πια.

Αυτό όμως που με στενοχωρεί περισσότερο δεν είναι μόνο το νοσοκομείο. Είναι ότι αυτή η μικρή συγκέντρωση δείχνει τι έχει γίνει σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Έχουμε παραιτηθεί.

Δεν είμαστε απλά κουρασμένοι.

Είμαστε σπασμένοι μέσα μας.

Μετά από τόσα χρόνια μνημόνια, πανδημία, ακρίβεια, νοσοκομεία που διαλύονται και σχολεία που δεν πιάνουν πουθενά, ο κόσμος έχει μάθει να μην ελπίζει.

Το λένε και οι ψυχολόγοι «μαθημένη αβοηθησία».

Όταν σε χτυπάνε συνέχεια και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, σταματάς να προσπαθείς. Ακόμα κι όταν σου δίνεται μια ευκαιρία, λες «άσε, δεν αλλάζει τίποτα».

Έτσι έχει γίνει και εδώ.

Οι πορείες, οι απεργίες, οι διαμαρτυρίες... πολλοί τις βλέπουν πια ως χαμένο κόπο. Δεν εμπιστεύεται κανείς κανέναν.

Ούτε πολιτικούς, ούτε δικαιοσύνη, ούτε ΜΜΕ, ούτε καν αυτούς που καλούν στις κινητοποιήσεις.

Όλοι νιώθουμε ότι μας κοροϊδεύουν.

Και κάτι άλλο: έχουμε γίνει πολύ μόνοι.

Άλλοτε λέγαμε «εμείς», τώρα λέμε «εγώ και η οικογένειά μου». Αντί να ζητάμε καλό δημόσιο νοσοκομείο, μαζεύουμε λεφτά για ιδιωτικό. Αντί να παλεύουμε για καλό σχολείο, τρέχουμε στα φροντιστήρια. Βάζουμε κάμερες στα σπίτια αντί να απαιτούμε αστυνομία. Ο καθένας παλεύει μόνος του να επιβιώσει.

Οι μεγαλύτεροι είναι αυτοί που ακόμα βγαίνουν.

Θυμούνται πώς ήταν παλιά, θυμούνται όταν χτίστηκε το ΕΣΥ και νιώθουν ότι πρέπει να το υπερασπιστούν.

Οι νέοι όμως... αυτοί δεν το έζησαν ποτέ το καλό κράτος. Γεννήθηκαν μέσα στην κρίση.

Γι’ αυτούς αυτό είναι το «κανονικό».

Και όσοι μπορούν, απλά φεύγουν στο εξωτερικό.

Χθες στον πεζόδρομο η σιωπή των πολλών δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν παραδοχή.

Παραδοχή ότι νιώθουμε ανήμποροι.

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.

Όταν ένας λαός σταματάει ακόμα και να θυμώνει... τότε πραγματικά έχουμε χάσει.

Η φωτογραφία είναι απο τον φίλο, Σπύρο Καρύδη.