vatatzis@corfiencis> - Piera del Bando

Πριν από λίγο καιρό, ο Στεπάν συγκάλεσε σύσκεψη με τους γνωστούς «παράγοντες», προκειμένου να αντιμετωπιστεί ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας: η πρόσβαση των

πυροσβεστικών και των ασθενοφόρων στην παλιά πόλη.

Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Ή, τουλάχιστον, όλα καλά στη θεωρία.

Γιατί από όσα έγιναν γνωστά —όπως φαίνεται, οι δημοσιογράφοι κρίθηκαν μάλλον ακατάλληλοι για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία— η περίφημη σύσκεψη κατέληξε εκεί όπου καταλήγουν αρκετές τέτοιες συσκέψεις: σε ένα ακόμη ευχολόγιο.

Έπεσαν στο τραπέζι νόμοι, κανονισμοί, προτάσεις και διαπιστώσεις.

Αυτό που δεν έπεσε, όμως, ήταν κάποια συγκεκριμένη δέσμευση για το ποιος θα κάνει τι, πότε και με ποιες συνέπειες αν δεν το κάνει.

Με άλλα λόγια, πραγματοποιήθηκε μια απολύτως επιτυχημένη σύσκεψη για το πρόβλημα.

Μόνο που το πρόβλημα δεν ενημερώθηκε ότι έπρεπε να λυθεί.

Και φυσικά συνέχισε ανενόχλητο τη δουλειά του.

Τις επόμενες ημέρες οι δρόμοι παρέμειναν στην ίδια κατάσταση, αν όχι σε χειρότερη.

Κι έτσι έγινε ακόμη πιο καθαρό ότι η σύσκεψη είχε λύσει τουλάχιστον ένα πρόβλημα:

το επικοινωνιακό.

Για το πραγματικό, βλέπουμε.

Άλλωστε, όταν δεν υπάρχουν έλεγχοι, όταν οι παραβάσεις δεν έχουν συνέπειες και όταν οι κανόνες εφαρμόζονται περίπου ως… φιλολογική συζήτηση, είναι λογικό ο καθένας να διαμορφώνει τη δική του «κανονικότητα».

Και επειδή προφανώς κάποια στιγμή χρειάστηκε να δοθεί και η εντύπωση ότι κάτι κινείται, ακολούθησαν οι δηλώσεις περί ελέγχων, ώστε οι δρόμοι να παραμένουν ελεύθεροι για ασθενοφόρα και οχήματα έκτακτης ανάγκης.

Εξαιρετική ιδέα.

Τώρα μένει μόνο το μικρό, ασήμαντο και μάλλον πρακτικό ζήτημα: να γίνουν και οι έλεγχοι.

Γιατί μέχρι στιγμής έχουμε ακούσει για ελέγχους, έχουμε διαβάσει για ελέγχους, έχουμε ενημερωθεί ότι θα γίνουν έλεγχοι.

Αυτό που δεν έχουμε δει με την ίδια σαφήνεια είναι… τους ελέγχους.

Προφανώς πρόκειται για μια νέα, πιο σύγχρονη αντίληψη διοίκησης:

πρώτα ανακοινώνουμε το μέτρο, μετά περιμένουμε να εφαρμοστεί μόνο του και, αν όλα πάνε καλά, στο τέλος ανακοινώνουμε και την επιτυχία του.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στον Νοέμβρη.

Τότε που η πόλη θα έχει αδειάσει, η κίνηση θα έχει περιοριστεί και η πρόσβαση στους δρόμους θα είναι —ως διά μαγείας— πολύ ευκολότερη.

Ιδανική στιγμή, λοιπόν, για να εμφανιστεί και η γνωστή θριαμβολογία:

«Οι νόμοι εφαρμόστηκαν. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε.»

Βεβαίως.

Απλώς θα έχει φύγει και το πρόβλημα… μαζί με τους περισσότερους που το δημιουργούσαν.

Μέχρι τότε, όμως, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν λύνεται με σύσκεψη, ανακοίνωση ή δελτίο Τύπου:

Πόσες φορές μπορείς να ανακοινώσεις ότι θα κάνεις κάτι, πριν αρχίσει ο κόσμος να περιμένει να το δει κιόλας;

Γιατί κάποια στιγμή, ακόμη και η πιο καλοστημένη ανακοίνωση σκοντάφτει στην πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα, στην παλιά πόλη, είναι ότι τα ασθενοφόρα και τα πυροσβεστικά χρειάζονται δρόμο για να περάσουν — όχι ανακοινώσεις για το πόσο σημαντικό είναι να μπορούν να περάσουν.