7-3-2022

"δε πουγιεται" V

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ *

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

- Και πότε θα ξαναφάμε κριάς νόνα;

- Τώρα το Πάσκα, πρώτα ο Θέος. Από των Απόκρεω κι όλες τσι Στρυνές δε καταλυούμε. Μόν’ αυγά και γαλακτερά και ψάργια και μπακαλαρόπιτες και τυρόπιτες τρώμε. Ίσαμε τση Τυροφάγου όπου όσα αυγά έχουμε πρέπει να τα φάμε μέχρι το βράδυ, να μη μας έβρει η άλλη μέρα μ’ αυγά. Φάτε τα όλα ‘σείς που εισάστενε παιδιά και μπορείτε. Όλα όμως να τα φάτε. Θα σας τα βάλω δίπλα στη στια να γένουνε. Φάτε τα κι ας εσκάσετε. Μην αφήκετε ούτε ένα. Οι μεγάλοι τρώμε κι εμείς αλλά πόσα να φάμε; Δε μπορούμε όπως εσείς.

- Τ’ απόγιομα θα πάμε στο φόρο στο καρναβάλι. Θα γίνει χορός με όργανα. Θα κάψουνε, λέει, και το Καρνάβαλο. Εκάμαμε και μουζέτα από χαρτί στράτσο. Έτο! Με γνωρίζεις;

- Μη σαρταίνεις έτσι και βαρήσεις. Άλλα σκέδια τώρα. Εμείς ούτε που ηξέραμε τι παναπεί καρναβάλι και μουζέτα και σιοραμάσκαρες κι από τέτοια.

- Στη Χώρα τα κάνουνε. Βγάνουνε κι άρματα και κάνουνε παρέλαση. Παίζουνε και χαρτοπόλεμο.

- Όλα από τη Χώρα ξεκινάνε. Και τα καλά και τα κακά. Στην εποχή μου εβαφόντανε οι άντρες με γανιές, εβάνανε ξένα σκουτιά κι εκάναν’ αστεία. Εβαρούσανε και σμπάρα κι ο Τύχης ο Κουτσούπης έριχτε και το μάσκουλο. Αλλά μεθούσανε και το παραξηλώνανε και μία φορά ο Τσάντος του Κοπριά ετράβηξε ντη κάμα και παρ’ ολίγο να γένει το φονικό. Τί τον επειράζανε για το παράνομά του κι αυτός εχολεύτηκε. Αμή… Και μη κάτσετε πολύ στο φόρο. Να κοιμηθείτε νωρίς. Έχετε σκογειό αύριο.

- Είναι Καθαρά Δευτέρα. Δεν έχουμε σκογειό. Είν’ αργία.

- Καλά λες. Εκάμανε και τη Σταχτοδευτέρα αργία. Από πού κι ως πού; Άκου αργία…

- Θα κάμουμε κι αετό. Να μας εδώκεις κι αλεύρι γι αλευρόκολλα να κολλήσουμε το χαρτί. Έχουμε μαζώξει και ‘φημερίδες να κάμουμε την ουρά. Θα τόνε πετάξουμε στο γιαλό που θα πάμε για πάτελες και μπομπολάκια.

- Ετότες δεν ηξέραμε από αετούς. Ούτε τη λέξη κούλουμα δεν ηξέραμε. Επηγαίναμε για δουγειά στα χωράφια και το μεσημέρι εμαζευόμαστε τα μπουλούκια και τρώγαμε όλοι μαζί. Ο καθένας το φαΐ του. Οι πιο πολλοί κουκιά βραστά με τη ρίγανη. Λάδι όχι. Και το άζυμο που φουρνίζαμε για την ημέρα. Τη λαγάνα που λέτε. Και τραγουδούσαμε:

Απέθανε ο κρεατινός, ψυχομαχάει κι ο τσίρος,

κι η πρασουλίδα τ’ άκουσε κι άσκωσε την ουρά της.

Καλώς την τη Σαρακοστή με τα λαχανικά της

και με τα βερβελίδια της και με τα γιαλικά της.

- Τι είναι τα γιαλικά;

- Του γιαλού τα πράματα. Στρείδια, πάτελες, αχινιοί, απαλοκαβούροι, τέτοια… Και ρίχταμε λίγη στάχτη ο ένας τ’ αλλουνού για το καλό και για το εις έτη πολλά. Αλλά μερικοί και τα παιδιά το παρατραβούσανε κι αρχίζανε τσι χουφτιές και μετά εξάτρεχε ο ένας τον άλλονε να του ρίξει κι αυτός τη χουφτιά τη στάχτη. Γι αυτό τήνε λέγαμε και Σταχτοδευτέρα. Τι κάνεις εκεί;

- Μαζεύω δροσιά από τη στια, να ρίξω.

- Φύγε απόκια αμέσως. Να ρίξεις στάχτη! Νάχω να μου φωνάζει όλ’ η γειτονιά. Κοίτα πως εγίνηκες… Καλά εκάμανε και βγάλανε το χαρτοπόλεμο.

- Για το καλό, νόνα. Σπολάϊτή σου!

* Βασισμένο στο «Στρυνές – Σταχτοδευτέρα» του Ιωάννου Μπουνιά.