ΑΠ’ Τ’ ΑΥΤΙ

Του Γιώργου Καγκουρίδη

- Θα σε πιάκω απ’ τ’ αυτί και θα σου το ξεριζώσω. Τι σκέδια είν’ αυτά που κάνεις;

- Τι έκαμα;

- Επούλησες το γήπεδο. Το Εθνικόν Στάδιον. Το ξεπούλησες.

- Εγώ; Εγώ που εκανόνισα μέσα σε δυο χρόνια να μας εδώκουνε κάπου 150.000 ευρά σε νοίκι και σε έργα; Έχεις εσύ να μου τα δώκεις; Εδώ για να γκρεμίσω τσι κερκίδες, τσι ετοιμόρροπες, μου ζητάνε 250.000 ευρά. Πως θα κάμω το έργον;

- Από γκρεμίσματα πρώτος. Από χτισίματα τελευταίος.

- Και τι να τσι κάμετε τσι κερκίδες; Να βλέπετε τι;

- Τα παιδιά μας.

- Σε παρακαλώ…, εδώ εγινήκανε μελέται και πρωτόκολλα επικινδύνου.

- Οι μελέτες και οι ομελέτες μας εφάγανε. Και γιατί τ’ άφηκες να γίνει επικίνδυνον; Δεν είχατε μυστρί να ρεμπουκάρετε;

- Όχι εγώ…, ο προηγούμενος κι ο προπροηγούμενος. Αυτοί φταίνε.

- Ορέ, εδώ και χρόνια δεν αφήκατε και γίνηκε το γήπεδο καλαμιώνας;

- Η ανομβρία.

- Το κέρατο τση φυλής σου. Όρσε να μη σου το χρωστάω.

- Και δεν είναι καλύτερα να γίνει πάρκινγκ που έχουμε και έλλειψις;

- Ελεύθερον δια το κοινόν;

- Ξέρεις κάτι να είναι ελεύθερον;

- Μέχρι και το ’58 για γήπεδο είχαμε τη πλατεία. Εκεί επαίζαμε μπαλόνι, κρίκετ, τριγυρό και κάναμε τσι γυμναστικές επιδείξεις. Αλλά κάτου κοβόλοι κι έτσι κι έπεφτες απ’ ευτείας στο Γιατρείο στη κυρά Ανέτα. Είδαμε και πάθαμε για χώρο άθλησης. Το ’59 εγκαινιάστηκε το γήπεδο κι αφήκαμε τη πλατεία νάχει να τη γοδέρει μόνο το κρίκετ κι οι μουλαρίες.

- Και τι εγίνηκε; Κι η πλατεία πάρκινγκ δεν εγίνηκε;

- Όλα πάρκινγκ και άνευ αδείας. Στο γήπεδο θα κάμετε πάρκινγκ μετ’ αδείας; Με όλα τα προβλεπόμενα; Καλά ξεμπερδέματα. Και το κρίκετ εξορίστηκε εις τη Μαρίνα αλλά κι από κει το διώχτουνε. Κι εκεί πάρκινγκ θα κάμουνε;

- Όλα πάρκινγκ. Πού θα παρκάρουνε οι τουρίσται του ξενοδοχείου «Παλαιά Πόλις Κέρκυρας»; Εισάστενε κι εσείς οι Μόνιμοι και θέλετε κι εσείς να παρκάρετε. Είναι καταστέματα αυτά; Καμία τουριστική ενσυναίστηση; Μου θέλετε και κοινή ησυχία. Άλλο φρούτο κι αυτό. Τι παναπεί το λέει ο Νόμος; Οι Νόμοι για ν’ αλλάζουνε είναι. Όπως και τα ωράρια. Κι άμα τα παιδιά σας θέλουνε ν’ αθληθούνε και να παίζουνε μπαλόνια στο Λιβάδι του Ρόπα πούναι σιάδι κι έχει κι απληχώργια. Ορίστε μας! Η πόλη είναι δική μας, εσείς δε μας εκλέξατε; Εσείς δε μας τήνε παραδώκατε; Και τ’ αροδρόμιο και το λιμάνι και το γήπεδο δικά μας είναι κι αμείτε αλλού. Δε βλέπετε που στη Μπαρτσελόνα φεύγουνε και μένουνε σε τροχόσπιτα;

- Ορέ…, θα σε πιάκω απ’ τ΄αυτί!

*Φωτ. 21-5-1959