ΛΑ ΜΑΜΑ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ξύπνια η μάμα. Ήξερε. Αφού 13 χρονώνες την έκλεψε ο άλλος, τότε που βγήκε στο καντούνι από το παράθυρο. Ήξερε που με το απαγορεύεται δε κάνεις τίποτα. Άμα θέλει το θηλυκό σου, θα κάνει αυτό που θέλει να κάνει. Δεν είναι καλύτερα να ξέρεις; Να τόχεις από κοντά; Να σου μιλεί και να μη σε φοβάται; Ο φόβος κάνει τα μυστικά και μετά τρέχεις και δε φτάνεις.

- Θα βγεις;

- Πού το κατάλαβες;

- Αφού από το μεσημέρι πλένεσαι και στολίζεσαι. Αυτό θα βάλεις; Το ξεμανίκωτο; Μην αρρωστήσεις.

- Ζεσταίνομαι.

- Το ξέρω. Κι εγώ στην ηλικία σου όλο ζεσταινόμουνε. Πού θα πάτε;

- Βόρτα στη πλατεία με τσι κοπέλες.

- Μωρέ ποιές κοπέλες; Μ’ αυτόνε θα πας. Αραντεβού.

- Με ποιόνε;

- Μ’ αυτόνε που όλο περνάει από κάτου και κοιτάει τα παράθυρα.

- Και συ από πού τόνε ξέρεις;

- Τι κάνει νιάου, νιάου στα κεραμίδια;

- Ο κόκορος!

- Ά, είσαι καλός τσουλούκανος και του λόου σου…

- Χα, χα, χα…, κατεβαίνω.

- Πρόσεχε κακομοίρα μου. Μια στιγμή και τα πάντα όλα. Πρόσεχε!

……………………………………………………………

- Γύρισες; Ώρα ήτανε. Ο πατέρας σου έπεσε από τσι δέκα. Πού επήγατε;

- Στον Ανεμόμυλο. Στα παγκάκια.

- Και τι ελέγατε τόσες ώρες;

- Διάφορα.

- Και δεν εβαρεθήκατε τόσες ώρες;

- Όχι.

- Οχιά και μονομερίδα. Και στη θάλασσα δεν εκρύωσες;

- Έβγαλε το σακάκι του και μου τόριξε.

- Σε φίλησε;

- Κι εγώ τόνε φίλησα.

- Άλλο;

- Τι άλλο;

- Ξέρεις τι άλλο.

- Μόνο μ’ αγκάγιαζε και μούπιανε τα χέργια. Τίποτις άλλο.

- Καλός κούτιακας θε νάναι.

- Τι είπες;

- Όχι, λέω που θε νάναι από σπίτι.

- Είναι καλό παιδί.

- Το καλό του να τόνε πιάκει. Και γύρισες μόνη σου από τον Ανεμόμυλο;

- Μ’ έφερε μέχρι τη πόρτα. Μούλεε άμ’ απάνου αλλά εγώ δεν ανέβαινα. Μισομαλώσαμε. Πείσμα αυτός, πείσμα κι εγώ. Αλλά με ξαναφίλησε κι ανέβηκα. Αυτός δεν έφευγε.

- Για να δω… Έτονε, μωρή, από κάτου είναι. Κοιτάει τα παράθυρα. Ο φλιμένος…