Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Σήμερα ο ουρανός κατέβηκε χαμηλά πάνω από την Κέρκυρα. Αφρικανική σκόνη, βαριά ατμόσφαιρα, λασποβροχή προ των πυλών. Μια μέρα που η φύση μοιάζει να σατιρίζει τις συνήθειές μας. Γιατί δεν πέφτει μόνο λάσπη από τα σύννεφα. Πέφτει συχνά και στον δημόσιο λόγο.

Αφορμή, πάλι, ένα μικρό περιστατικό. Λίγα δευτερόλεπτα έντασης, μια σκηνή που αλλού θα ξεχνιόταν πριν δύσει ο ήλιος. Εδώ όμως έγινε πρώτο θέμα, αφορμή για αναλύσεις, καταδίκες, διαδικτυακές μονομαχίες και εύκολη χολή. Σαν να περίμενε ο τόπος μια ακόμη ευκαιρία να στραφεί εναντίον του εαυτού του.

Ίσως γιατί βαθιά μέσα μας, κουβαλάμε μια παλιά ψευδαίσθηση, ότι αποτελούμε το κέντρο του κόσμου. Ότι όσα συμβαίνουν εδώ έχουν κοσμική βαρύτητα, ότι κάθε μικρή ένταση είναι ιστορικό γεγονός, ότι κάθε προσωπική διαφωνία είναι ζήτημα γενικού ενδιαφέροντος. Κι έτσι σκιαμαχούμε διαρκώς με τις σκιές μας, ενώ η πραγματικότητα περνά δίπλα μας αδιάφορη.

Έχουμε μια παράξενη ικανότητα. Να μεγεθύνουμε το ελάχιστο και να μικραίνουμε το ουσιώδες. Να ξοδεύουμε πάθος για το στιγμιαίο και αδιαφορία για το μόνιμο. Να φωνάζουμε για μια σκηνή και να σωπαίνουμε για όσα καθορίζουν την καθημερινότητα.

Γιατί τα μεγάλα ζητήματα είναι εδώ. Οι υποδομές που δοκιμάζονται, το νερό που γίνεται αγωνία κάθε καλοκαίρι, το κυκλοφοριακό που εξαντλεί ανθρώπους και πόλη, τα απορρίμματα που επιστρέφουν σαν εφιάλτης, ο δημόσιος χώρος που πιέζεται, η ανάγκη για πολιτισμό, σχέδιο και προοπτική. Εκεί χρειάζεται οργή. Εκεί χρειάζεται απαίτηση. Εκεί πρέπει να μετριέται κάθε εξουσία.

Αντί γι’ αυτό, προτιμούμε συχνά την αρένα. Τα άριστα και τα μηδενικά, τις κραυγές, τις βεβαιότητες. Όποιος μας αρέσει αποθεώνεται, όποιος μας ενοχλεί λιθοβολείται. Και στο τέλος δεν μένει τίποτα, παρά μόνο η κούραση μιας κοινωνίας που έμαθε να καταναλώνει θόρυβο.

Ο τόπος αυτός αξίζει περισσότερα από τη διαρκή του ανθρωποφαγία. Έχει ιστορία, μνήμη, ομορφιά και ανθρώπους που παλεύουν. Δεν του ταιριάζει η μιζέρια των στενών οριζόντων.

Η λασποβροχή θα περάσει. Το ερώτημα είναι αν θα περάσει και η ψευδαίσθηση ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου. Γιατί όσο την υπηρετούμε, τα πραγματικά προβλήματα θα μένουν στο περιθώριο, κι εκεί θα γράφεται σιωπηλά η ήττα μας.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK