Γράφει η Όλγα Τσιλιμπάρη

Με δημιουργική πνοή, κέφι και σεμνότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, η θεατρική ομάδα του 3ου Λυκείου Κέρκυρας μοιράστηκε στις 14-5-26, το βράδυ, με παιδιά, εκπαιδευτικούς, γονείς και θεατρόφιλο κοινό τους καρπούς των κόπων μιας ολόκληρης σχολικής χρονιάς. Παρουσίασε, στην αίθουσα εκδηλώσεων του 4ου Λυκείου, την ανατρεπτική κωμωδία του Μποστ Μήδεια.
Συνεργατική θεατρική ομάδα μαθητών/τριών – εκπαιδευτικών και ανέβασμα του έργου σε σχολικό χώρο: δύο στοιχεία της παράστασης αυτής που αναδεικνύουν επάξια το ιστορικό όραμα του εκπαιδευτικού κινήματος για ένα σχολείο των αναγκών και των οραμάτων μας, του οποίου η αναγκαιότητα σήμερα είναι πιο αισθητή από ποτέ. Κόντρα στη μιζέρια, το φόβο, τη χειραγώγηση, τον εξοντωτικό εξεταστικό ανταγωνισμό, τη βαθμοθηρία, την απονέκρωση της κριτικής σκέψης, τη λατρεία του εφήμερου εντυπωσιασμού, την παραίτηση, εγχειρήματα όπως η συγκεκριμένη παράσταση ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας τη δυνατότητα για ένα άλλο σχολείο μέσα σε μια άλλη κοινωνία. Εκεί η μάθηση και η διαμόρφωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου δε μετριούνται με δείκτες κατάταξης και αποκλεισμού, δηλαδή κερδοφορίας και ταξικής υπεροχής, αλλά αποτυπώνονται στην ύπαρξη συνεργασίας, δημοκρατικού συλλογικού ήθους, κριτικής σκέψης, προσωπικής συγκρότησης και αυτοπειθαρχίας.
Έργο όχι εύκολο, στα όρια μεταξύ παρωδίας και μαύρης κωμωδίας, η Μήδεια του Μποστ γράφτηκε όχι για να ξεσηκώσει χάχανα, αλλά για να προκαλέσει το πικρό χαμόγελο της κοινωνιογνωσίας και της αυτογνωσίας. Στο στόχαστρο της σάτιρας δια της υπερβολής μπαίνουν κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις, η κοινωνική υποκρισία, ο μισαλλόδοξος εθνικισμός, η προγονοπληξία και η στείρα επιφανειακή αρχαιολατρία, οι πάσης φύσεως αυθεντίες και εξουσίες. Η γκροτέσκα φιγούρα μιας Μήδειας που σκοτώνει τα παιδιά της, επειδή δεν παίρνουν τα γράμματα, βιώνουν την αφύπνιση της εφηβικής σεξουαλικότητας και πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης, παραπέμπει ευθέως σε υπαρκτές και σήμερα αρνητικές αντιλήψεις, νοοτροπίες και κοινωνικές πρακτικές.
Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου, αφού πρώτα κέρδισαν πέρυσι το στοίχημα της θεατρικής έκθεσης ενώπιον κοινού και μαθητών/τριών, φέτος προχώρησαν στο μεγάλο παιδαγωγικό βήμα της κοινής θεατρικής ομάδας εκπαιδευτικών και μαθητών/τριών. Η διασκευή του έργου, τα σκηνοθετικά ευρήματα, η άξια σκηνική παρουσία όλων των συντελεστών αλλά και η αθόρυβη ουσιαστική στήριξη από τα παρασκήνια σηματοδοτούν την αναμφισβήτητη επιτυχία της παράστασης. Η θεατρική ομάδα του 3ου Λυκείου καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στο τοπικό ερασιτεχνικό θεατρικό στερέωμα και μας γεμίζει προσδοκίες για τα επόμενα καλλιτεχνικά της βήματα.
Μαθητές /τριές μας και αγαπημένοι/ες μας συνάδελφοι/ισσες, σας ευχαριστούμε από καρδιάς!

*Ο τίτλος παραπέμπει σε σύνθημα των μεγάλων εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων του 1997. Είχε χρησιμοποιηθεί και στην παρουσίαση της ταινίας του Γυμνασίου Αμφιπαγιτών Οι θάλασσες του Ανδρέα, ενός εκπαιδευτικού/παιδαγωγικού και καλλιτεχνικού εγχειρήματος διαπνεόμενου από το ίδιο όραμα με την παράσταση της Μήδειας του Μποστ από το 3ο Λύκειο.