Ο ΚΗΠΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Το σπίτι είχε κήπο. Ο κήπος είχε παρτέργια με λουλούδια. Τα πιο πολλά με τζίνιες που αρέσανε στη γιαγιά. Τα παρτέργια είχανε στσι άκρες πλέργια τούβλα, λοξά, κορτέλο και μια φορά έφαγα ένα στο σβέρκο κι έμεινα σέκος για μισή ώρα. Είχε τριανταφυγιές, άσπρες ντρούσκες, ροζ εκατόφυλες για γλυκό κι αναρριχώμενες μέχρι τη κληματαργιά που κάνανε σταφύλι γλυκό σουλτανίνα και κόβανε φύλλα για τα ντολμαδάκια. Από πίσω φυτεύανε ντομάτες, πιπεργιές και μελιτζάνες αλλά δε τσι ευνοούσε ο τόπος. Από δέντρα το καλύτερο ήτανε η πορτοκαγιά που έφερε από το Ποταμό η νόνα Κατερίνα. Λεμονιές, νεσπογιές, μπουρνεγιές, βαρδάτσες, η κάσια, η βυσσινιά, οι ροδιές, η κυδωνιά, η παυλοσουκιά, η σουκιά η άγρια, όλα τα αρωματικά, δυόσμος, δεντρολίβανο, ματζουράνα, στην εποχή του χαμομήλι και μολόχες απ’ όλα είχε ο κήπος. Είχε και βρύση συνδεδεμένη με το υδραγωγείο και ποτιζόντανε. Από καλοκαίρι ξεπλενομάστενε μετά το μπάνιο. Ένα φεγγάρι είχε και κότες.

- Άμε φέρε μου δυο αυγά και κόψε μου τέσσερα κρομμυδάκια και λίγο μαϊντανό και δυόσμο. Και ρίξε μια ματιά αν εγίνηκε το μπιζέλι. Και σώνει να παίζεις με τσι γάτες. Μου γιομίζεις το σπίτι τρίχες.

- Τώωωράαα…;

- Να μη σ’ έβρει άλλη ώρα. Τι κάνεις εκεί;

- Ένα τόξο.

- Για να βγάλεις κάνα μάτι; Άστο κάτου.

- Τι κάνω;

- Φέρε μου τ’ αυγά.

- Δυο λεφτά.

- Θα σε τσακίσω κακομοίρη μου. Το τι χειροκογιές θα φας, δε τσείχεις ξαναφάει.

- Πάω…

- Το μπιζέλι;

- Τόφαα, ωραίο ήτανε, εγίνηκε.

- Ωμό; θα σε πονέσει η κοιγιά.

- Είχε και μπομπόλους.

- Να μου μαζέψεις. Θα τσου μαγειρέψω με το σπανάκι.

- Μπόμπολα, στριμπόμπολα, βγάλ’ τα κέρατά σου, απόθανε η μάμα σου και κλαίνε τα παιδιά σου.

- Να, πάρε δω το κουβά να τσου βάνεις μέσα και πίσω έχω πριονίδι να τσου ρίξεις να βγάλουνε τα σάγιατα.

- Άμα τσου βράσεις να τήνε σκεπάσεις τη πινιάτα, τί την άλλη φορά εκάνανε παρέλαση στσου πύργους.

- Εγώ; η γιαγιά σου!

- Τι έκαμα ‘γώ;

- Τίποτα μητέρα, που λέει ο λόγος…

- Μη το σταντεύεις το παιδί, άστο να παίξει. Άμα δε παίξει τώρα, πότε θα παίξει; Άμε, μάτια μου, παίξε. Τσου μπομπούλους θα τσου μάσω ‘γώ.

-

Ο κήπος έδινε φιόργια, φρούτα, φαΐ και παιχνίδι. Εβρήσκανε και καθόντανε κι οι γάτες. Ένα μπουτσούνι χώμα, όλη η Εδέμ. Κι ας μην ευνοούσε τσι ντομάτες. Μήτε τσι πατάτες.

Ο κήπος ζιεί ακόμα.