Ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Αρεβάρανε τρία αυτοκίνητα στη Πόρτα Ριάλα. Κάτι μηχανήματα είχανε μέσα. Μουσικά. Τα βάλανε μπρος στη διαπασών και βαρούσανε σε ρυθμό ντάπα ντούπα. Εμαζώχτηκε κόσμος. Μάσκαρες. Χορεύανε, σαρτεύανε, μακαρένια, τεκελαπόγκο, στη παγιά ντισκοτέκ, ούνο ντούο τρε και τα συναφή. Το Ρίο ά Κορφού έκανε σκάση στη Μπέλα Βενέτσια που είχε κλειστεί στο Σαν Τζιάκομο και τόχε ρίξει στσι άριες. Θέλω να δω τον πάπα και το θεότρελο αυτό καρναβάλι. Παρά λίγο να βγει κι ο Μόμολος κι ο Τονίν ο Πιέρης. Τρίζανε τ’ άσπρα θεμέγια τση Πόρτας Ριάλας, τα σημαδεμένα. Χορός, παμείτε κολώνες, μια ζωή την έχουμε κι α δε τη γλεντήσουμε. Και βάρει δώστου και δώστου βάρει. Τεχνολογία, φως και ήχος. Εις παράταξιν. Σενόρμπιτε.

- Τι φορούσανε;

- Ντόμινα όχι, κολομπίνες όχι, πιερότοι όχι, ρομπαβέκια όχι, κάτι γυαλιστερά φορούσανε. Στρας.

- Από μάσκες;

- Θα σε γελάσω.

- Ξεσαλώνανε;

- Τώρα χορεύουνε τα Στρουμφάκια.

- Γιάνκα;

- Απ’ όλα. Άλλο να σου τα λέω κι άλλο να τα βλέπεις και να τ’ ακούς, πάμε στον Άδωνη για καφέ…

- Δε είναι στο Νισοκομείο;

- Μη μπερδεύεις το σώβρακο με τη γραβάτα. Διασκεδάζει ο κόσμος, ξεδίνει. Δε το δικαιούται; Τώρα βαρεί το ντίρλαντά. Αχταρμάς.

- Νιάτα.

- Άστα να διασκεδάσουνε. Μαρίνα, Μαρίνα, τι βόγιο… Άστα να διασκεδάσουνε, να χορέψουνε, να σαρτέψουνε, να ξεδώσουνε, να ερωτευτούνε, να κάνουνε τσι τρέλες τους, διψάνε για ζωή. Θε νάρθει η ώρα τους κι αυτουνόνες το καρναβάλι να φορούνε παντόφολες. Θάρθει και σ’ αυτούς ο κουμπάρος με το μέλι.

- Ποιός;

- Ο Χρόνος.