Ο ΛΕΑΝΤΡΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Άγριος. Αυτοφυής. Του πεταματού. Στην άκρη του δρόμου και του γκρεμού. Τον αφήνουνε να στολίζει το φράχτη. Μ’ άσπρα, ρόδινα και κόκκινα άνθια. Πυκνός. Κρατάει το χώμα. Μπλέκεται με το βάτο, την αγριοτριανταφυγιά, το σπάρτο και βάνει ασπίδα στον άνεμο. Αντέχει το καιρό, αντέχει την αρμύρα. Αθάνατος. Ως κι ο Χάρος τόνε φοβάται και κάνει κατά πίσω. Μήτε η ξηρασία δε τόνε πειράζει. Κάνει παρέα στη μελικουκιά και τη ροδιά και κουναρεί τα ελίτσια μέχρι να γίνουνε. Η ασφάκα, η οβριά, η φτέρη και τ’ αγριοκρέμμυδο από το πλάι. Στη ρίζα του μπουρδουκλώνονται η δεντρογαγιά με το κούνελο και τα μυερά. Γεννάει κι η φασιανίχω από κάτου.

Βάστα με να σε βαστώ να περνάμε το καιρό.

Τα φύλλα του δε τρώονται, έχουνε φαρμάκι. Η προστασία του. Να μη τόνε τρώνε τα πρόβατα και τα γίδια. Αυτά το ξέρουνε. Τσου το λένε, νωρίς-νωρίς οι προβατίνες κι οι κατσίκες.

Το Νήριον το ολέανδρον, ο Λέανδρος. Η πικροδάφνη. Η αδρεφή τση Λυγαριάς. Η πρώτη που φύτρωσε στη γη τση Χιροσίμας μετά την ατομική μπόμπα. Η ανθεκτικότητα, η επιβίωση, η υπομονή. Μόνο οι ανθρώποι δεν έχουν’ υπομονή. Γι αυτό φυτρώνει ο Λέαντρος.

- Στης πικροδάφνης τον ανθό έγειρα ν’ αποκοιμηθώ…

- Στις πικροδάφνες που επαίζαμε κρυφτό, τα χείλη σμίξαμε πάνω στα δεκοχτώ, ποιός αγαπάει πιο πολύ μαλώναμε…

- Θα τσι ξηλώσουνε, με μπουρντόζες. Θα τσι ξεκάνουνε.

- Τίποτις δε θα κάνουνε. Στη χώρα τση φαιδράς πορτοκαλέας πάντα μια πικροδάφνη, ένας λέαντρος, θα φυτρώνει στας αλέας. Διότι τι είν’ ο τόπος μας; Ένα γλυκόπικρο κλαδί τση πικροδάφνης είναι.