Ο,ΤΙ ΣΠΕΙΡΕΙΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Έσπειρε. Δουγειά κι αγάπη. Από νύχτα σε νύχτα. Το κεφάλι κάτου. Υπό. Υπό στη ζωή, ανάθεμάτηνε για ζωή. Χωράφι χέρσο. Γιομάτο βατσουνιές.

Πιάσου από το χέρι του συντρόφου. Του από δίπλα. Να σε τραβάει. Πιάκε με να σε κρατώ, να περνάμε το καιρό. Αποκούμπι. Το τέλος τση μοναξιάς σε μια αγκαγιά που και νεκρούς ανασταίνει.

- Θάρθεις να φάμε;

- Τα φάρμακά μου να πάρω.

- Θέλεις νερό;

- Εσύ τι πίνεις;

Εγέννησε. Έδωκε τράτο στη ζωή. Στη γραμμή. Την καθορισθείσα από αιώνων. Στοίχισις, ζύγισις. Εν, δυο. Τα παραδεδεγμένα και δια Συντάγματος κατοχυρωμένα.

- Θα τ’ αλλάξουνε το Σύνταγμα;

- Καφέ φρέντο;

- Φέρτο.

Δώκε κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει. Οι πιο μεγάλοι φιλοσόφοι είναι οι παραμυθάδες.

Αίσωπος: κι η πιο μικρή καλή πράξη δε πάει ποτέ χαμένη.

Πιάνουνε το μίτο τση Αριάδνης και κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, τρέχει το παραμύθι σε λόγγους, βουνά και πέλαγα. Φέγγουνε μαζί σου. Ιστορική αλήθεια. Βίος αιώνων, ατελεύτητος.

Ήρθανε, τήνε πήρανε. Στο γιατρό. Άπαντες παρόντες. Σερνικά και θηλυκά. Τάσπειρε, τα θέρισε. Κεργιά αναμμένα. Χλωροσιές στο χωράφι της. Δικές της όλες. Με τη βούλα.

Έτσι είναι. Ό,τι σπείρεις…

- Μυρίζει λεϊμόνι…

- Φρέσκο, από το κήπο.