Ο ΧΟΡΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δεν εχόρευε. Δε του ‘ρχόντανε να χορέψει. Δε τόνε πέρνανε τα ποδάργια του. Εντρεπόντανε κιόλας. Αυτή τον εκοίταε. Έκανε που δε τη βλέπει αλλά όλο την εκοίταε. Αυτή εγέλουνε. Ξεκαρδιζόντανε με την Όργα. Αυτός με τα μούτρα κάτου. Τι ήθελε νάρθει στο πάρτι στα Μαούκια; Το Μεσανατολλικό θε νάλυνε; Εντάξει, είπανε για το ποδόσφαιρο, για το σκολείο, για τσου καθηγητάς, τσου κοροϊδεύανε κιόλας, μέχρι για τη χορωδία τση Μητροπόλεως είπανε και για το Τζέκο, το σπουδαίο βαρύτονο, που θα τραγούδουνε τον Υποψήφιο του Ξύντα στο Φοίνικα. Ως κι εγώ ο κακομοίρης…

- Χορεύουμε;

Τάχασε. Τώρα τι κάνουνε; Αυτή είχε απλωμένο το χέρι. Τση τόπιακε. Τόνε βάρησε ρέγμα ηλεχτρικό. Κεραυνός. Αστροπελέκι.

- Δεν ηξέρω από χορό.

- Θα μάθεις.

- Αφού δεν ηξέρω…

- Ασκώσου. Σλόου είναι.

Ωραία ήτανε. Την είχε αγκαγιασμένη, άλλο που δεν ήθελε, και να δεις που τα ποδάργια του εσυνηθίσανε και πηγαίνανε μοναχά τους.

- Ξέρεις να χορεύεις, γιατί λες που δε ξέρεις;

- Δεν ήξερα που ξέρω.

- Όλο το σοβαρό μας κάνεις. Γελάς καμιά φορά;

- Εγώ;

Ο Έρως παραφύλαε. Παιδί στην ηλικία τους, μαγιάς με μπάρμπουλες και κολαρίνα φιοράδα.

………………………………………………………………………………………………………….

Εσκέφτηκε. Πώς επήρε το θάρρος να του ζητήσει να χορέψουνε; Αυτή είναι αντρική δουγειά. Πώς;

Είδε τον Έρωτα μ’ άσπρα μαγιά, εκούτσαινε κιόλας. Ακόμα παραφύλαε, άλλη δουγειά δεν είχε να κάμει;

- Γιατί ετότες μούπες να χορέψουμε;

- Γιατί μ’ άρεσες. Αλλά ήσουνε κούτιακας. Όλο για το ποδόσφαιρο έλεες. Τι να κάμω κι εγώ;

- Ο Έρως…

- Τι είπες;

- Λέω, αυτός ακόμα χορεύει. Dance Me to the End of Love.

- Τι;

- Κοιμήσου τώρα…

- Σκέπασέ με.

- Ναι, ψυχή μου.