Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Πέρασα πρόσφατα από έναν δρόμο που κάποτε ήξερα απ' έξω. Δεν αναγνώρισα σχεδόν τίποτα. Τα μαγαζιά είχαν αλλάξει, οι προσόψεις είχαν βαφτεί, τα πρόσωπα ήταν άλλα. Κι όμως, λίγα μέτρα παρακάτω συνάντησα κάποιον που γνώριζα πολύ καλά. Εγώ ήμουν τριάντα χρόνια νεότερος.

Οι πόλεις έχουν έναν παράξενο τρόπο να φυλάνε τους ανθρώπους τους. Νομίζουμε ότι οι τόποι είναι δρόμοι, πλατείες, λιμάνια κτίρια. Όχι οι πόλεις είναι χρόνος. Είναι οι εκδοχές του εαυτού μας που έζησαν εκεί και έμειναν πίσω να μας περιμένουν.

Γι’ αυτό και καμιά φορά επιστρέφουμε σε έναν τόπο ύστερα από χρόνια και νιώθουμε μια παράξενη ταραχή. Δεν αναζητούμε το παλιό καφενείο, το σπίτι ή το σοκάκι. Αναζητούμε εκείνον που υπήρξαμε όταν περπατούσαμε εκεί.

Κάθε πόλη φυλάει έναν διαφορετικό άνθρωπο. Στα καντούνια της Κέρκυρας περιπλανιέται ακόμη ένα παιδί που ανυπομονούσε να μεγαλώσει. Στην Αθήνα έμεινε ένας νεαρός που προσπαθούσε να καταλάβει τον κόσμο, πιστεύοντας πως ο χρόνος είναι ανεξάντλητος. Στη Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να περπατά κάποιος που επιστρέφει ξανά και ξανά, σαν να επισκέπτεται μία παλιά φίλη, που δεν τον πρόδωσε ποτέ.

Να μην ξεχάσω την Βενετία που επισκέφτηκα πρόσφατα . Όχι για να προστεθεί στις άλλες πόλεις, αλλά για να μου τις θυμίσει. Περπατώντας στα στενά της, πολλές φορές είχα την αίσθηση πως κάτι γνώριμο με ακολουθούσε. Ίσως οι σκιές της να έμοιαζαν με τις σκιές της Κέρκυρας, ίσως η θάλασσα να κουβαλούσε τις ίδιες παλιές ιστορίες. Κι ας μη μιλώ ιταλικά, έπιανα τον εαυτό μου να πιστεύει πως καταλάβαινα τη γλώσσα της. Όχι μόνο τις λέξεις της, αλλά την ψυχή της.

Γι’ αυτό γκρινιάζουμε για τις πόλεις μας. Για την εγκατάλειψη, την κίνηση, τις χαμένες ευκαιρίες τους, για όλα όσα δεν λειτουργούν όπως θα θέλαμε. Τις κατηγορούμε όπως κατηγορούμε τους δικούς μας ανθρώπους. Με θυμό, αλλά και με μια αγάπη που δεν ομολογείται εύκολα. Γιατί όσο κι αν μας απογοητεύουν, μέσα τους έχουμε αφήσει κομμάτια του εαυτού μας.

Οι πόλεις δεν έχουν μνήμη. Εμείς τους τη χαρίζουμε. Κι εκείνες, σιωπηλές και υπομονετικές, τη φυλάνε για λογαριασμό μας.

Έτσι εξηγείται γιατί μερικές φορές αρκεί μια μυρωδιά από θάλασσα, μια καμπάνα που ακούγεται από μακριά ή το φως ενός απογεύματος πάνω σε μια παλιά πρόσοψη για να γκρεμιστούν δεκαετίες.

Τότε καταλαβαίνεις ότι δεν κατοίκησες ποτέ πραγματικά τις πόλεις σου.

Εκείνες κατοίκησαν εσένα. Και εξακολουθούν να το κάνουν.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK