Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Δεν ήταν ποτέ υπόθεση ενός.

Ούτε γράφτηκαν για να έχουν υπογραφή, γράφτηκαν για να έχουν αντίκτυπο.

Πριν από μια δεκαετία, δύο κείμενα, σε διαφορετικές στιγμές, αλλά με την ίδια αγωνία, επιχείρησαν το ίδιο πράγμα, να πουν δυνατά αυτό που η πόλη ψιθύριζε. Το ένα της Αλίκης, το άλλο, δικό μου. Δυο φωνές, ίδιο σημείο εκκίνησης, μια αίσθηση ότι κάτι πρέπει να αρχίσει να μετακινείται. Εγκαίρως. Ίσως επειγόντως…

Τότε ήμασταν οι δυο μας. Και ίσως γι’ αυτό τα γραπτά μας ήταν έντονα. Όχι για να ενοχλήσουν. Μα για να διακόψουν τη βολική σιωπή που όλα τα χωρούσε – γιγάντιες χρωματιστές στάμνες, φολκλορικές εμφανίσεις, ατμόσφαιρα μπουζουκιών στο Λιστόν - και τίποτα δεν υπερασπιζόταν - ήθη, κατάνυξη, συναίσθημα, αγάπη. Και να πουν ξεκάθαρα ότι η μαγεία του Κερκυραϊκού Πάσχα δεν είναι δεδομένη, ότι μπορεί να αλλοιωθεί, να εκπέσει, να μετατραπεί σε κάτι που μοιάζει, αλλά δεν είναι.

Σήμερα, ευτυχώς, δεν μιλάμε πια μόνοι.

Όλο και περισσότεροι Κερκυραίοι, καθένας με τον τρόπο του και τη φωνή του, εκφράζουν την ίδια ανησυχία. Άλλοι ήπια, άλλοι αυστηρότερα, όλοι όμως με την ίδια αγωνία ότι το πολύτιμο, κοινό μας βίωμα γλιστρά, όχι απότομα αλλά αθόρυβα και ύπουλα.

Αυτή είναι μεγάλη παρηγοριά μέσα στην αγωνία μας.

Ότι όσα γράψαμε και από κάποιους τότε θεωρήθηκαν υπερβολικά ή γκρινιάρικα, αναγνωρίζονται. Το πιο σημαντικό, ότι η αγωνία για το Κερκυραϊκό Πάσχα γίνεται πια υπόθεση πολλών, πάρα πολλών.

Δεν είναι τυχαίο πως ακόμη και ο Δήμαρχος ένιωσε την ανάγκη να μιλήσει δημόσια για τη διατήρηση της παράδοσης και να θίξει την τάση της εμπορευματοποίησης. Και όταν η κοινή αγωνία αποκτά δημόσιο βάρος, το ζήτημα έχει περάσει πια στο κέντρο.

Δυστυχώς , τίποτα δεν έχει διασφαλιστεί.

Το Κερκυραϊκό Πάσχα συνεχίζει να κινδυνεύει από την υπερβολή της εικόνας, και την απώλεια του μέτρου. Γιατί από τη στιγμή που το βίωμα γίνεται θέαμα, η συμμετοχή μετατρέπεται σε κατανάλωση και η παράδοση υπηρετεί την αγορά. Αν δεν ανακοπεί αυτή η λογική, τότε το Πάσχα θα γίνει καρναβάλι. Όχι με στολές, αλλά με ρόλους. Όχι με μάσκες, αλλά με πρόσωπα που έχουν ξεχάσει τι γιορτάζουν.

Η Κέρκυρα δεν ήταν ποτέ κραυγαλέα. Ήταν υπαινικτική. Δε φώναζε, σήμαινε. Δεν επιδεικνυόταν. Ήταν. Αυτό το είναι της κινδυνεύει τώρα να χαθεί (και όχι μόνον το Πάσχα), όχι ως μορφή αλλά ως τρόπος που ζητά κι άλλο κόσμο, κι άλλη φήμη και δε ζητά αυτό που πραγματικά χρειάζεται: μέτρο. Γιατί δεν έχει ανάγκη πιο πολύ θέαμα, αλλά πιο πολλή σιωπή.

Τα δύο παλιά κείμενά μας, με τα σημερινά που γράφονται, τα ενώνει η ευθύνη. Η ευθύνη της υπεράσπισης μιας συνθήκης που αυθεντικά χαρακτηρίζεται από σιωπή, μέτρο, συναίσθημα, φυσικότητα. Η ανάγκη να προστατευτεί αυτό που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, πρέπει να την υπηρετήσουμε εμείς. Εμείς που ξέρουμε ότι δε δημιουργήθηκε από τον λαό και τον κλήρο της Κέρκυρας για να εντυπωσιάσει, αλλά για να βιωθεί συλλογικά, συνεννοημένα, σχεδόν συνωμοτικά.

Σήμερα που είμαστε πολλοί, δεν έχουμε πια καμία δικαιολογία να πάψουμε να αντιστεκόμαστε, στην εμπορευματοποίηση του Κερκυραϊκού Πάσχα

Οι καμπάνες δε χτυπούν, φωνάζουν. Θα τις ακούσουμε ή θα πνίξουμε την φωνή του κινδύνου, μέσα στον θόρυβο μιας ακόμη «επιτυχημένης» χρονιάς;

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK