ΠΗΓΕΣ;

Του Γιώργου Καγκουρίδη

- Πήγες;

- Πήγα.

- Και;

- Τι και;

- Είχε κόσμο;

- Πολύ. Πάρα πολύ.

- Και τι λέγανε;

- Δεν άκουα. Μέχρι τη πλατεία Γιωργάκη έφτακα. Μετά δε μπόρουνα να προχωρήσω. Εκεί δεν ακουόντανε τίποτα.

- Δεν άκουες και καθόσουνα; Στήλη άλατος σα και το Γιωργάκη;

- Μήτ’ αυτός άκουε.

- Τη κοπέλα που μίλησε την άκουσες;

- Αφού σου λέω δεν ακουγόντανε.

- Και τι έκανες;

- Ό,τι όλος ο κόσμος. Πηγαδάκια και μιλούσαμε επί του θέματος. Εκάναμε και κουτσομπογιό. Ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε.

- Ποιός ήρθε;

- Αμή έβλεπα; Ήτανε φίσκα. Μιτσά, μεγάλοι, γερόντοι. Κόσμος λογής τω λογαδιώνες. Συγκινημένος.

- Απανοβαρμένοι κατά του κράτους. Κατά τση εξουσίας. Χειραγωγημένοι, αλυσοδεμένοι. Αριστεροί κι αριστερούλιδες.

- Όχι, ορέ φίλε, δεν είν’ έτσι. Μια κουτσουγιά τόπος ειμάστενε. Ξερενόμαστε συναναμετάξυ μας. Απ’ όλους ήτανε. Άπασαι αι φυλαί του Ισραήλ. Φωνή Λαού, οργή Θεού. Μας εκατέβασε τ’ άδικο, μας ξεκούνησε από το καναπέ. Ξέρεις τ’ είναι να βάνεις μπροστά το παιδί σου; Το δικόνε σου άνθρωπο; Τα νιάτα; Την ερπίδα; Έτσι και θάψεις την ερπίδα μπαίνεις κι εσύ μαζί της στο λάκκο. Με τα μάτια ντω παιδιώνες γλέπουμε. Με τη ζωή τους ζιούμε. Ψέματα;

- Εντάξει, δε λέω, πάντως συναισθηματικές υπερβολές, γνωστής κομματικής κατασκευής και προελεύσεως.

- Όρσε, ορέ, να μη σου το χρωστάω. Ποιές υπερβολές; Εδώ μέχρι και τ’ άγαρμα του Γιωργάκη εδάκρυσε.

- Τ’ άγαρμα του Γιωργάκη;

- Ναι, ηξέρει αυτός από φωτιές.