Γράφει ο Αντώνης Κουρσάρης*

Πικρή η γεύση της χθεσινής συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας για το ζήτημα των δήθεν πειραματικών σχολείων

Ως πρόεδρος του ΣΕΠΕ Κέρκυρας, δεν μπορώ παρά να εκφράσω τον έντονο προβληματισμό των εκπαιδευτικών για τη στάση που κράτησαν οι παρατάξεις Πουλημένου -Υδραίου στη σχετική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας για τον ορισμό σχολείων ως δήθεν «Πειραματικών».

Η ομόφωνη απόφαση ενάντια στον συγκεκριμένο σχεδιασμό, παρότι κατ’ αρχήν κινείται σε σωστή κατεύθυνση, δεν εδράστηκε ούτε στο περιεχόμενο του προγράμματος σπουδών ούτε στα τεκμηριωμένα παιδαγωγικά και επιστημονικά επιχειρήματα των εκπαιδευτικών, τα οποία ο ΣΕΠΕ Κέρκυρας έχει αναδείξει επανειλημμένα μέσα από ανακοινώσεις, παρεμβάσεις και δημόσιες εκδηλώσεις.

Ο Σύλλογός μας έχει ξεκαθαρίσει ότι τα λεγόμενα «Πειραματικά» σχολεία δεν αποτελούν ουδέτερες νησίδες καινοτομίας, όπως δογματικά επαναλάμβαναν ορισμένοι δημοτικοί σύμβουλοι αναπαράγοντας την κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά εντάσσονται σε μια συνολική πολιτική που οδηγεί στην κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών, στην όξυνση των μορφωτικών ανισοτήτων και στη διάρρηξη του ενιαίου χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτά τα ζητήματα, που αγγίζουν τον πυρήνα της παιδαγωγικής και της ισότητας, απουσίασαν πλήρως από τη συζήτηση.

Αντί αυτών, τέθηκε υποκριτικά στο επίκεντρο το ζήτημα της χωροταξικής θέσης των σχολείων, αποκομμένο από κάθε εκπαιδευτική ουσία. Είναι φανερό ότι η επιλογή αυτή δεν εκφράζει μια ουσιαστική αντίθεση στην αντιεκπαιδευτική πολιτική του ΥΠΑΙΘ, αλλά μια προσπάθεια εκτόνωσης των έντονων αντιδράσεων της τοπικής κοινωνίας και των συλλόγων γονέων, με προφανή στόχο την πολιτική φθορά και το εκλογικό κόστος.

Η συστηματική απαξίωση της παιδαγωγικής επιστήμης δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αθώα. Όταν αγνοούνται τα επιστημονικά δεδομένα, η εμπειρία της τάξης και η συλλογική γνώση των εκπαιδευτικών, η εκπαίδευση μετατρέπεται από κοινωνικό δικαίωμα σε πεδίο διοικητικών αποφάσεων και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Η παιδαγωγική υποβαθμίζεται σε διακοσμητικό άλλοθι, ενώ κυριαρχούν λογικές μέτρησης, κατηγοριοποίησης και «αποδοτικότητας» που δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Πρόκειται για μια βαθιά αντιεπιστημονική επιλογή, που ακυρώνει τον παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου και ανοίγει τον δρόμο σε ανισότητες, αποκλεισμούς και σχολεία πολλών ταχυτήτων.

Ο ΣΕΠΕ Κέρκυρας έχει τονίσει κατ’ επανάληψη ότι η υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης δεν μπορεί να γίνεται με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης. Απαιτεί καθαρές πολιτικές τοποθετήσεις, σεβασμό στην επιστημονική γνώση, στην παιδαγωγική αυτονομία και στο δικαίωμα όλων των παιδιών σε ένα ισότιμο, δημόσιο σχολείο, χωρίς φίλτρα, διαχωρισμούς και «ελίτ» δομές.

Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητάμε μισόλογα και ευκαιριακές αποφάσεις. Ζητάμε να αντιμετωπίζεται η Παιδεία ως κοινωνικό δικαίωμα και όχι ως πεδίο μικροπολιτικής σκοπιμότητας. Και σε αυτό το μέτωπο θα συνεχίσουμε να παρεμβαίνουμε, να ενημερώνουμε και να αγωνιζόμαστε μαζί με την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινωνία.

*Ο Αντώνης Κουρσάρης είναι δάσκαλος και πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ) Κέρκυρας