Σ’ αγαπώ σαν αμαρτία…

Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Υπάρχουν τόποι που δεν ξεχνιούνται, όσο κι αν τους καταριέσαι. Τόποι που κουβαλούν τη θλίψη και τη γλύκα τους σαν κρυφό τραγούδι. Η Κέρκυρα είναι ένας απ’ αυτούς. Όμορφη σαν καρτ ποστάλ, αλλά με χαρακιά στο χαμόγελο. Σου δείχνει το καντούνι, κρύβει το σκουπίδι. Σου σερβίρει κουμ κουάτ, μα πίνει την πίκρα της μόνη της.

Αιώνες σκλαβιάς, βενετσιάνικα στολίδια, αγγλική φινέτσα κι ένα σωρό φοβίες. Από τότε μάθαμε να φυλάμε το «εγώ» μας σαν θησαυρό. Έτσι, κάθε γειτονιά ένα βασίλειο, κάθε γείτονας μικρός βασιλιάς, χωρίς υπηκόους, μόνο τείχη.

Οι εικόνες που περνούν μπροστά από τις οθόνες μας, καταστροφές, γενοκτονίες, θάνατοι, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, διαρκούν όσο ένα δελτίο ειδήσεων. Όταν όμως περάσουν τα χωρικά ύδατα , πονούν πραγματικά. Η κρίση, η πανδημία, κάθε πληγή γίνεται πιο έντονη όταν την αγγίζει το κύμα που σκάει στα πόδια μας. Ο πόνος εδώ έχει θερμοκρασία σώματος... γιατί είναι δικός μας.

Όσο κι αν ταξιδεύουμε, το νησί μας τραβάει πίσω. Σαν μαγνήτης. Ή σαν βάλτος, ανάλογα πώς θα το δεις. Η καταστροφή αποκτά πρόσωπο: είναι ο δικό σου άνθρωπος, ο φίλος σου, το σπίτι σου.

Και πάλι, όμως δεν μαθαίνουμε. Χαμογελάμε στους τουρίστες, βρίζουμε στη σιωπή. Κάθε χρόνο τα ίδια: δρόμοι μισοί, έργα μισά, υποσχέσεις ολόκληρες. Αντί να φτιάξουμε γέφυρες, σκάβουμε χαρακώματα.

Αχ, Κέρκυρα… σε καταριέμαι γιατί σ’ αγαπώ. Γιατί δεν αντέχω να βλέπω τα παιδιά σου να φεύγουν και να γυρνάνε ξένοι. Γιατί θέλω, όταν χαθεί ένα παιδί, να μη βρίσκει μόνο μια πέτρα, αλλά μια πόρτα ανοιχτή.

Αχ, Κέρκυρα, πολιτεία που φυλάς τη θλίψη σου στον βυθό και την ομορφιά σου στην επιφάνεια, δεν αντέχω να βλέπω τους δρόμους σου γεμάτους σκουπίδια και τα μυαλά σου γεμάτα σκόνη.

Θυμώνω με τον τόπο μου γιατί μπορεί. Γιατί θα μπορούσε να είναι κάτι περισσότερο από μια βιτρίνα για τουρίστες. Αντί για νησί, καταντήσαμε σκηνικό. Και πίσω από τις κουίντες, μισογκρεμισμένα σπίτια, μισές δουλειές, μισά όνειρα.

Ο πόνος εδώ είναι ζεστός. Και η ειρωνεία, καυτή. Γιατί μόνο εδώ μπορείς να βρεις δρόμο χωρίς άσφαλτο, σχέδιο χωρίς τέλος, και ομορφιά που σε τρελαίνει κυριολεκτικά.

Στο τέλος, η Κέρκυρα είναι σαν εκείνη τη γυναίκα που σε κοιτά με βλέμμα μισό γλυκό, μισό φονικό. Σ’ έχει στο χέρι της. Και το ξέρει.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK