Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Σας ρωτάω ξανά.

Άλλαξε κάτι;

Θα το ξαναγράψω. Και του χρόνου το ίδιο. Και κάθε χρόνο, όσο η πραγματικότητα επιμένει να με διαψεύδει. Σας ρωτάω, άλλαξε κάτι;

Τα τραπεζοκαθίσματα συνεχίζουν την αθόρυβη κατάκτηση της πόλης. Απλώνονται σαν σύνορα που μετακινούνται κάθε βράδυ λίγο πιο πέρα. Πλατείες, πεζόδρομοι, δρόμοι, καντούνια, κάθε δημόσιος χώρος γίνεται εμπόρευμα με θέα. Άδεια για δέκα, ανάπτυξη για εκατό. Και η παρανομία τόσο συνηθισμένη, που περνά πια για φυσικό φαινόμενο.

Γύρω τους, η συνοδεία του εύκολου κέρδους. Τρενάκια που σφυρίζουν σαν καρικατούρα προόδου, άμαξες που σκοντάφτουν στο χθες, μεταφέροντα νοσταλγία με εισιτήριο, λεωφορεία, διώροφα οχήματα που πουλούν πανοραμική εικόνα μιας πόλης που χάνει το πρόσωπό της. Όλα κινούνται. Μόνο η σκέψη μένει ακίνητη.

Κι όμως, αυτή η πόλη άντεξε περισσότερα. Άντεξε κατακτητές, πολέμους, φθορές, εγκαταλείψεις. Τα φρούρια στέκουν ακόμη, όχι ως αξιοθέατα αλλά ως επιχείρημα. Τα καντούνια κρατούν μέσα τους τη θερμοκρασία του χρόνου. Οι προσόψεις μιλούν ακόμη, έστω και χαμηλόφωνα. Η Κέρκυρα έγινε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς όχι για να γίνει σκηνικό πρόχειρης εκμετάλλευσης, αλλά γιατί κάποτε υπήρξε μέτρο, μορφή και μνήμη.

Το πρόβλημα δεν είναι η πόλη. Είναι όσοι τη διαχειρίζονται σαν να είναι εποχικό προϊόν. Γιατί οι πέτρες δεν αρκούν να σώσουν έναν τόπο όταν οι άνθρωποι τον εγκαταλείπουν ηθικά. Το χάσμα ανάμεσα στον τόπο και σε αυτούς που τον κατοικούν διευρύνεται καθημερινά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πόλη αδειάζει από μόνιμους κατοίκους και γεμίζει κωδικούς εισόδου, σύντομες διαμονές και σπίτια που δεν φωτίζονται ποτέ τον χειμώνα. Το σπίτι γίνεται επένδυση και η γειτονιά κατάλογος διαθεσιμότητας.

Κουράστηκα να το λέω. Κουράστηκα από τις συνεδριάσεις που γεννούν πρακτικά και όχι λύσεις. Από τα σχέδια που μένουν σχέδια. Από τις εξηγήσεις που δίνονται μόνο και μόνο για να μη γίνει τίποτα.

Ο Μαγιακόφσκι έγραφε κάποτε με λύσσα απέναντι στον βολεμένο κόσμο. Δεν τον νίκησε η φτώχεια ούτε η σύγκρουση. Τον νίκησε η εξάντληση να εξηγεί τα αυτονόητα.

Και εδώ, το αυτονόητο παραμένει άστεγο.

Μια πόλη δεν πεθαίνει όταν πέσουν τα τείχη της. Πεθαίνει όταν κανείς δεν ντρέπεται για όσα γίνονται μπροστά τους.

Σας ρωτάω ξανά.

Άλλαξε κάτι;

Η φωτογραφία είναι παλαιότερη

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK