ΤΑ ΔΑΚΡΥΤΑ ΤΣΗ ΓΗΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ανατάραξε η νερένια Γης τα σωθικά της. Έβγαλε βουνά από πέτρες και χώματα. Σε μια πέτρα, χτύπησε το ποδάρι της και πόνεσε. Τση φύγανε δάκρυτα. Πολλά. Θάλασσες εγινήκανε. Πελάγη. Οι κορφές εγινήκανε νησιά. Πάρα μέσα τα βουνά της όλο αγκωνάργια. Συφορά και ξεραΐλα. Δεν είναι κι εύκολο να τα κάνεις όλα καλά.

Ο Έρωτας τση τόπε τση Γης.

- Τι έκανες εδώ, μωρή;

- Ό,τι βλέπεις. Δε βλέπεις;

- Εδώ δε πρόκειται νάρθει να κάτσει καένας. Τι να κάμει;

- Έχω φυλαμένους σπόρους καλούς. Θα δεις.

Ούτως εγεννήθη χώρα ονομαζομένη ΕΛΛΑΣ που καένας δεν ηξέρει με σιγουριά γιατί ούτως ονομάσθη. Μη σημαίνει φως;

Τζαναμπέτικη ως τα βουνά της και τρυφερή ως τα πελάγη της. Κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα, φαιδρά πορτοκαλέα, νεραντζούλα φουντωτή, ροζιασμένη εγιά, χρυσό σταφύλι, πεύκο κι έλατο, θρούμπι κι αρμυρίκι, σπάρτο κι αγριοκρέμμυδο πιαστήκανε στη σκληράδα του βράχου.

- Δώρο δε θα τση κάμεις;

- Βεβαίως! Θα τση δώκω τη σκέψη. Εσύ τίποτις;

- Θα τήνε κάμω έρωτα. Αυτό έχω, αυτό δίνω.

Ένας βοσκός, ένας γεωργός κι ένας ψαράς επήγανε και τήνε πήρανε τη σκέψη. Και δε τη κρατήσανε για τη πάρτη τους. Τήνε μοιράσανε δίκαια σ’ όλους. Λένε που ήτανε η πρώτη κι ύστερη φορά που έτσι δίκαια επράξανε. Μα κι όσοι τήνε πήρανε κι αυτοί τήνε μοιραστήκανε μ’ όλο τον κόσμο. Δεν ήτανε μοναχοφαούδικα. Κι ο κόσμος τήνε πήρε τη σκέψη και τήνε ξετραχείλωσε απ’ όλες τσι μπάντες.

- Γιατί ο ίδρωτας είναι αρμυρός;

- Είναι από τα δάκρυτα τση Γης.

- Ναι, αλλά γιατί είναι αρμυρός;

- Σκέψου. Μην είναι όπως ο έρωτας;